Zita Swoon Group - New Old World (2014)

Zita Swoon Group..... misschien wel mijn favoriete live-groep ooit. Op sterven na dood.

Stef is meer bezig met projectmatige dingen en als de subsidie dan stopt heeft het weinig zin meer, dus de kans is groot dat dit instrumentale album wel eens de zwanenzang van deze band zou kunnen zijn (als we Stef althans mogen geloven).

Begonnen als Moondog jr., gezeur rondom de naam werd dat Zita Swoon en sinds de aanpak is veranderd is er de toevoeging group gekomen.

New Old World heb ik 2 jaar terug in Rotterdam gezien. Het was een bijzonder stuk met strijkers in een behoorlijke hoofdrol en zo ook op dit album.
Visueel een belangrijke performance en dat ontbreekt nu waardoor de beleving heel ander is.
Ik was er bang voor maar het valt me echt enorm mee: het klinkt soms aanstekelijk en dan weer uiterst melancholisch (haast klassiek) en zeker niet zwaar.
In dat licht gezien zijn oudere albums als Plage Tattoo / Circumstances of Music Inspired by Sunrise, a Film by F.W. Murnau een stuk lastiger te doorgronden.

Een mooi vervolg ook op het eveneens instrumentale Dancing with the Sound Hobbyist maar of de band veel exemplaren gaat verkopen is ernstig te betwijfelen. Ze zijn als 'rockbandje' al te lang uit zicht en ik vraag me af hoeveel van de fans nog blijven aanhaken.

Misschien moeten we maar uitkijken naar solo-avonturen van Stef Kamil Carlens: voor mij een zeer bijzondere artiest die ik een warm hart toedraag en dat doe ik dit album dan ook weer.

Zita Swoon is voor mij zo’n band die ik wel eens voorbij heb zien komen, wel eens wat van geluisterd heb, maar nooit echt serieus genomen heb. Best raar, want het zou me goed moeten liggen. Een oud band lid van dEUS (Sef Kamil Carlens) dat de meer experimentele kant op is gegaan. Maar nu staat dus het nieuwe album van dit gezelschap op de luisterpaal. Een goeie gelegenheid om me hier maar eens aan te wagen.

Maar ik weet niet of ik hier nu een representatief album te pakken heb. Het is compleet instrumentaal en vrij orkestraal opgezet, met veel strijkers en melancholische stukken. Dit is bijvoorbeeld goed te horen in Masked Conversation, wat bijna een klassiek werk zou kunnen zijn. De rest van het album is wel wat lichter van stof. Hier is meer piano, contrabas en drum te horen, wat voor een speelser en minder zwaar geluid zorgt. Maar ik mis consistentie in het album. Het stuitert van hier naar daar zonder een hele duidelijke visie of lijn. Soms lijkt het experiment belangrijker dan de uitkomst. De nummers missen ook een duidelijke melodie of thema waar naar terug gekeerd kan worden, zodat de luisteraar een vast punt heeft. Hierdoor is het een vrij lastig album om te luisteren.

Dit album vind ik niet echt goed eigenlijk. Maar het intrigeert wel. Ik ben nu wel erg benieuwd naar de rest, en ga dat zeker ook nog luisteren. Ik hoor vakmanschap, experiment en genoeg aanknopingspunten voor een briljant album. Alleen komt dat niet samen in dit album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds