tUnE-yArDs - Nikki Nack (2014)

Water Fountain

Ik heb gruwelijk veel zin in dit album, Whokill was fantastisch met Bizness als het beste nummer van de laatste jaren en dat nieuwe nummer klinkt ook al weer super.

Wait for a Minute

Fantastisch nummer opnieuw.

Water Fountain zit op de grens van irritatie. Ik hoor wel dat het best aardig is, maar iets aan dat nummer irriteert me op den duur. Wait for a minute vind ik dan sterker. Verwacht wel dat ze flink gehypt gaat worden.

Vreselijk album. De opener gaat nog, maar wat daarna komt is veel te springerig en druk. Uitgezeten, maar met moeite. Don't believe the hype

Hype? Ze was op het album hiervoor toch ook al springerig en druk? Dat is nu juist het leuke.

Staat al de hele dag op, het eerste album van dit jaar wat me al een beetje voorbereidt op een fijne zomer. Daarnaast ook het eerste album van haar dat ik gelijk in zijn geheel luister in plaats van de losse singles, vandaar dat het voor mij ook als geheel tot nog toe goed werkt. Ik ben benieuwd of Nikki Nack na verloop van tijd beter of juist irritant wordt.

Ik vond de eerste plaat twee jaar geleden echt afgrijselijk, maar die moet ik wellicht weer eens een nieuwe kans gaan geven. Nikki Nack vind ik namelijk een erg gave plaat: ontzettend muzikaal, excentriek, gezellig druk, vervreemdend en ook funky met soms elektronische beats. Why Do We Dine On The Tots? is wel .

Ondanks dat ik haar vorige platen erg tof vind (Who Kill was wel wat inconsistent), kan ik hier na een eerste luisterbeurt weinig mee. Waar ik haar excentrieke en eigenzinnige stijl op haar eerste twee platen nog een toevoeging vind, komt het hier tot dusver vooral pretentieus over. Enkel Wait for a Minute haalt het niveau van BiRd-BrAiNs imo.

Misschien dat het kwartje bij de tweede luisterbeurt nog gaat vallen, maar voorlopig zal ik slechts enkele tracks opzetten.

IJzersterke plaat weer. Nu 3 keer gehoord (hij zal veel meer gedraaid worden de komende tijd) en ik ben weer helemaal om. Over die interlude ben ik nog niet uit, maar voor de rest is elk nummer er boenk op. Ze bewijst hier weer wat een ongelooflijk straffe artiest ze is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tune-Yards - Nikki Nack - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

WHOKILL, de vorige plaat van tUnE-yArDs, haalde ik ruim twee jaar geleden uit het jaarlijstje van PopMatters.com, dat de plaat in de top 5 over 2011 zette.

Op het moment dat ik de (uiteindelijk zeer positieve) recensie schreef kon ik nog geen chocolade maken van de muziek van het alter ego van de Amerikaanse muzikante Merrill Garbus, maar de plaat intrigeerde me hopeloos.

WHOKILL dat me in eerste instantie vaag herinnerde aan de muziek van onder andere Peter Gabriel, Talking Heads, M.I.A, Solex en aan Paul Simon’s Graceland groeide uiteindelijk nog lang door, al zal ik nog steeds niet beweren dat ik de muziek van Merrill Garbus volledig kan doorgronden of zelfs maar enigszins begrijpen.

Vanwege de goede ervaringen met WHOKILL, heb ik de nieuwe plaat van tUnE-yArDs, dat zich tegenwoordig gewoon Tune-Yards noemt en dat is wel zo makkelijk, direct opgepikt en op het moment dat ik deze recensie schrijf ben ik ongeveer net zo ver met Nikki Nack als ik ruim twee jaar geleden was met WHOKILL. Kortom, al ik eerlijk ben begrijp ik er helemaal niets van, maar op één of andere manier kan ik deze plaat niet los laten en geniet ik er ook nog eens enorm van.

Nikki Nack is zeker geen kopie van zijn voorganger, maar desondanks kom ik bij beluistering van Nikki Nack met hetzelfde rijtje namen op de proppen als twee jaar geleden: Peter Gabriel, Talking Heads, M.I.A, Solex en Paul Simon’s Graceland dus, al wil ik er dit keer de Tom Tom Club en Santigold aan toevoegen; ook direct voor de beschrijving van WHOKILL overigens.

De muziek van Tune-Yards is nog steeds ADHD muziek van een bijzondere soort. Druk, springerig, ongrijpbaar, maar ook op een prettige manier energiek en zeker niet zo ontoegankelijk als het bovenstaande doet vermoeden.

Nikki Nack is minstens net zo bijzonder en ongrijpbaar als WHOKILL, maar klinkt toch anders. Merrill Garbus heeft zich dit keer laten beïnvloeden door Haïtiaanse muziek, maar verwerkt deze invloeden op geheel eigen wijze, net als invloeden uit de zwarte Amerikaanse muziek, die nadrukkelijker aanwezig zijn dan op de voorganger van Nikki Nack.

De instrumentatie en de zang op de plaat klinken bij vlagen prachtig, maar de songstructuren zijn zo complex en vervreemdend dat het je bij eerste beluistering zal duizelen, zeker wanneer ze worden gecombineerd met bijna platvloerse refreinen. Ik heb ook momenten dat ik stapelgek wordt van deze plaat, maar hiertegenover staan momenten waarin ik de muziek en de humoristische teksten van Merrill Garbus volledig wil doorgronden en maar geen genoeg krijg van deze unieke plaat.

Of wat voor mij geldt ook voor anderen geldt durf ik niet te voorspellen; daarvoor is de muziek van Tune-Yards te afwijkend en te vreemd. ‘Een beetje vreemd, maar wel lekker’ was een paar jaar geleden de slogan van Rivella (niet te drinken overigens). ‘Heel vreemd, maar bijzonder lekker’ zou een mooie slogan voor het aanprijzen van Nikki Nack van Tune-Yards kunnen zijn. Bij deze. Erwin Zijleman

Heerlijk plaatje. De slogan van Rivella is hier inderdaad op van toepassing. Je zou verwachten dat dit live ook echt een feestje zou moeten zijn. Als ik echter het live-optreden bij KEXP bekijk, vind ik dit toch flink tegenvallen. Dus voorlopig houd ik het bij het beluisteren van dit fijne album.

Geinig plaatje weer. Wel heel erg jammer van Why Do We Dine on the Tots?. Echt vreselijke kijk-mij-quirky-zijn kunstacademie meisjeshumor. Gelukkig is het verder gewoon een fris album, maar toch een aardige smet.

Ik vind dit best wel een toffe plaat! Toegegeven, sommige nummers zijn nietszeggend geschreeuw, maar het grootste deel staat wederom in het teken van de prachtige, catchy gekte die tUnE-yArDs kenmerkt. Ik vind vooral 'Hey Life' echt te gek.

Prachtige uitvoering van Water Fountain bij Jools.

tUnE yArDs - Water Fountain - Later? with Jools Holland - YouTube - m.youtube.com