Triggerfinger - By Absence of the Sun (2014)

Triggerfinger is groter dan ooit. Niet alleen maken de drie Belgen hun opwachting voor grote zaalshows in de Heineken Music Hall en Vorst Nationaal ook prijkt By Absence of the Sun momenteel bovenaan de Hollandse en Vlaamse albumcharts. Opmerkelijk, aangezien er geen monsterlijke radiohits van het caliber van de 'I Follow Rivers'-cover op de plaat te vinden zijn. Wat we wel te horen krijgen? Een rauwe, harde en strakke rockplaat die even zompig als sexy klinkt. Ruben Block laat de gitaren zingen, schreeuwen en raggen, Mario Goossens deelt weer vele mokerslagen uit en Monsieur Paul laat zijn bas wederom pompen. Ondanks dat de allesomvattende formule van Triggerfinger op By Absence Of The Sun als bekend verondersteld mag worden, klonk het resultaat niet eerder zo goed. Net als voor All This Dancin' Around vertrok de groep naar Los Angeles om te werken met producer Greg Gordon, al wordt het typerende livegeluid van Triggerfinger dit maal beter gevangen. De plaat klinkt rauw, hard en soms een beetje donker, maar nergens liggen de liedjes zwaar op de borst. Daarvoor zijn de liedjes van Block te charmant. Zo mag de plaat nog zo in your face openen met het vol feedback overladen 'Game', de swingende samenzang van Ruben en zijn gitaar (inclusief schreeuwrefrein) laten je hoe dan ook opveren uit je stoel. Single 'Perfect Match' klinkt luchtig en kent een geweldige bridge, terwijl de adrenaline door het felle 'Black Panic' heen giert. Block klinkt boos en de zang lijkt uit zijn tenen te komen. Meer dan voorheen weerspiegelt in By Absence of the Sun de groove van Led Zeppelin ('Trail Of Love') en het strakke van Queens of the Stone Age ('And There She Was, Lying And Wait'). Daarnaast worden blues-, hard- en glamrock elementen afgewisseld met leuke jaren '70 popmelodieën ('Off The Rack'). Het resulteert in Triggerfingers' leukste en meest coherente studioplaat.

Van: Daans Muziek Blog

Het Belgische rocktrio Triggerfinger is inmiddels alweer toe aan hun vierde album genaamd By Absence of the Sun. Het album kent veel afwisseling in rockstijlen waarbij zanger Ruben Block de groei aantoont die de band nog steeds doormaakt. Met uitverkochte zalen in de grootste poppodia en optredens op Europese festivals weten ze hun fanbase gestaag uit te bouwen.

De krijsende gitaren vormen een sterke opening van Game waarbij invloeden van King Crimson te horen zijn in het gitaarwerk. Toch leggen we de vergelijking in het stemgeluid meer richting Queens of the Stone Age die al vaker zijn aangehaald als invloed op Triggerfinger. Het nummer is een openingsklapper vanjewelste, de harde klanken vormen een sterk geheel met de zang. Perfect Match is de eerste single van het album en kent een wat rustigere opbouw. Een ontspannend ritme met meerdere melodielijnen die in elkaar overlopen. De baslijn en drums vloeien moeiteloos samen rond de zang van Ruben die in zijn songteksten een sterke groei heeft doorgemaakt.

Oh Baby, I have to admit
I wrap my head around the flavor of it
You’re giving me an itch I can scratch
It’s the perfect match

Met Big Hole vindt er opnieuw een gedaantewisseling plaats, het geheel klinkt als een goed geoliede machine. De herhalende scherpte van de gitaren ligt goed in het gehoor en in de stijl van The Black Keys wordt er door het nummer heen gewerkt. Off the Rack biedt even de rust tussendoor op een ontspannen ritme. Het geeft de afwisseling in muziekstijlen op het album weer. De band weet zich meer en meer een eigen sound aan te meten waarbij de focus niet op één genre ligt. De paniek slaat op Black Panic al snel toe, wilde klanken zoeven langs je oren terwijl je het ritme probeert te volgen. Donkere teksten maken het er niet eenvoudiger op om de krijsende gitaren onder controle te houden.

I ain’t easy Eddie
I can keep my right hand steady
My aim is true
I’ve got my eyes on you
I’ve got my eyes on you

There Isn’t Time is een stevige track waar de knallende gitaren opnieuw het voornaamste werk doen. Een kort nummer dat het vooral moet hebben van de krachtsexplosie. And There She Was, Lying in Wait borduurt voort op de voorgaande track met een strakke baslijn en snel drumwerk. Dan komen we aan bij Splendor in the Grass wat een eenvoudig drumritme kent waarop de gitaren in herhalende klanken terugkeren. Free as a bird wordt er gezongen en die vrijheid voelen we ook door het gehele nummer heen. De vrijheid van het uitten van je mening en je gevoelens en het gitaarwerk wat alle kanten op gaat. Halfway There kent een opbouw die vanuit pure rust opstart vanuit een donkere wereld. De rust blijft bewaard maar de teksten graven dieper en dieper in het onzekere. Met Trail of Love keren we terug naar de toegankelijke rock a la Queens of the Stone Age. De hoge klanken van het nummer passen goed bij de stem van Ruben. Het nummer wordt nergens echt hard waardoor de tekst zijn waarde blijft behouden in al zijn pracht.

You’ve got me back upon this trail of love
My heart feels bigger than the sky above
Don’t be afraid ‘cause I’ve got room enough
For you

Afsluiter Master of All Fears roept donkere krachten op die zich door de hele track heen sleurt. De gitaarklanken schuren door elkaar waarbij de duisternis steeds dichterbij komt. Een waardige afsluiting van het album.
De ervaring van alle optredens en de jaren van samenspelen tonen de ontwikkeling op muzikaal gebied aan die Triggerfinger nog steeds doormaakt. De invloeden van diverse rockbands zijn terug te horen op het album al weet de band er steeds meer een eigen sound van te maken. Rust en ontspanning worden afgewisseld met wildheid en duisternis. Strakke baslijnen mengen zich met krijsende gitaren die worden gegrepen door het bonzen van de drums. Triggerfinger is nog lang niet uitgespeeld en dat laten ze veelvuldig horen op By Absence of the Sun.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Lekkere,zompige rockplaat die misschien wat extra draaibeurten nodig heeft maar daarna toch op alle fronten overtuigd.Vooral Black panic en het titelnummer hakken er heerlijk in.

By far de beste plaat van Triggerfinger. Veel sterke songs en geen echte missers. And There She Was, Lying in Wait is één van de uitschieters, wat een vette song! En alsof het live is gespeeld. Vaak hoor je dat een band hun live-sound proberen te vangen op plaat maar net zo vaak lukt dat maar nauwelijks. Triggerfinger is daar wonderwel in geslaagd.

De drie eerste nummers zijn fenomenaal. Zo open je een album. Catchy, vuig, hard en melodieus. Zo kun je het album het beste omschrijven. Ondanks dat er zoveel bands zijn die dit soort rock met sterke blues invloeden maken heeft Triggerfinger nog iets toe te voegen door de sterke songs en de volledige overgave waarmee ze dit brengen.