Agalloch - The Serpent & The Sphere (2014)

Zojuist deze plaat eens voor het eerst beluisterd. Ze proberen het meteen groots aan te pakken met albumopener "Birth and Death of the Pillars of Creation", maar om de een of andere reden komt de track niet over. Het "kabbelt wat voort" naar mijn idee en nergens weet de track mijn aandacht vast te grijpen. Pas bij het prachtige, spookachtige intermezzo (Serpens Caput), de eerste gastbijdrage van Nathanaël Larochette (Musk Ox), weet de plaat mijn aandacht volledig vast te grijpen. Hierna vervolgt men met het lekker venijnig klinkende "The Astral Dialogue", waarbij de lekker rollende drums van Aesop Dekker mij in positieve zin opvallen. Met "Dark Matter Gods" en "Celestial Effigy" weten de mannen deze intensiteit voort te zetten, om daarna weer een prachtig intermezzo van Larochette te laten weerklinken om de luisteraar de tijd te gunnen om tot rust te komen. "Vales Beyond Dimension" is dan weer een niet zo heel erg opvallende track. Qua geluid had deze track zo op de voorganger "Marrow of the Spirit" kunnen staan.
"Plateau of the Ages" is dan wel weer lekker meeslepend en de lange duur van dit nummer stoort dan ook helemaal niet. Met "(Serpens Cauda)" mag Larochette de boel dan weer afsluiten.
Zo op het eerste gehoor ligt deze plaat wat meer in het verlengde van eerder uitgebracht werk en is er wat minder vernieuwing te horen dan dat we tot nu toe van ze gewend waren. Toch klinkt alles weer als een klok en zal dit zeker weer een prachtige aanwinst zijn op de collectie. Ik kan niet wachten totdat ik deze plaat in ontvangst mag nemen.