Sadus - Swallowed in Black (1990)

Het beste Sadus album.
Knalharde thrash , supermuzikanten.
Ooit nog gezien in het oude Hedon gebouw in Zwolle.
(het belgische Cyclone was het voorprogramma als ik mij niet vergis)

Cyclone is ook wel een goeie band
maar de albums : Chemical Exposure en Out For Blood zijn ook erg goeie cd's vind ik dan.

Geweldig lekker duister agressief Thrash album met memorabele nummertjes. Ik heb ze destijds ook gezien, maar heel erg helaas niet met het machtige te gekke Cyclone, maar met Morbid Angel meende ik...al weer 19 0f 20 jaar geleden. In iedergeval is deze 2e SaduS lp ook helemaal top! Ik luisterde destijds er veel na, heb het nog via een ruil actie gekregen van een maat me. Hij wilde er destijds Grindcore voor terug...ik luister 30 keer liever naar dit soort albums waarop strak en keihard gethrashed wordt.

Het tweede volledige Sadus album klonk alweer een stuk professioneler en technischer dan het al niet misselijke snelheidsduiveltje Illusions (of Chemical Exposure, al naar gelang de versie je hebt). Swallowed In Black ademt een cynische zwartgalligheid die zijn oorsprong vindt in het industriestadje waar het viertal haar thuisbasis had. Veel onderwerpen handelen over hoe de mens met een handomdraai van bloeiende natuur een dorre dode vlakte maakt.

Muzikaal komt de Groene boodschap aanzienlijk harder dan de gemiddelde sandaal in geitenwollen sokken. De drukke riffs worden voortdurend opgejaagd door het grillige baswerk van Steve DiGiorgio. Drummer Pissig en venijnig spuwt Darren Travis de woorden van zich af in razende tracks als Man Infestation en het bloedagressieve In Your Face. Zijn vocalen zijn op Swallowed In Black iets minder hysterisch dan op Illusions, maar nog steeds redelijk uniek.

Het eigenwijze geluid van Sadus komt op Swallowed In Black het beste tot zijn recht. Het is een welhaast perfecte synthese tussen technische krachtpatserij en en brute kracht. De rare sarcastische ondertoon hoort helemaal bij thrash zoals dat in de Verenigde Staten gedebiteerd werd. Kortom, Swallowed In Black heeft alle ingrediënten aan boord die voor een thrasher relevant zijn.

Sadus...een band waar ik regelmatig over gelezen had (vooral door Steve DiGiorgio), maar eigenlijk nog nooit wat van had geluisterd.
Swallowed in Black vind ik niet meteen een makkelijk album om in te komen. De eerste luisterbeurt had ik geen idee wat me overkwam. Muzikaal klinkt het chaotisch, niet rommelig, maar het is net alsof de riffs alle kanten uit springen en kronkelen. Tel daarbij op de geschifte vocalen, en het recept voor een verwarrend luisteravontuur is klaar.
Zo langzamerhand begin ik dit album echter steeds meer te waarderen. Ik laat het voorlopig nog even in mijn playlist staan, zodat ik het hopelijk nog beter begint te waarderen.

Zeg je metal en 1990, grote kans dat je één van de vele thrash metal albums op je oren hebt. Dit Californische viertal heeft de sokken er aardig in en wisselt snelle stukken af met nog snellere stukken. Steve DiGiorgio steelt de show met zijn fretloze Sheehan-like basspel en heeft ondertussen een indrukwekkende discografie opgebouwd met oa Death, Dragonlord en als laatste wapenfeit Testaments 2016 release Brotherhood of the Snake Daarmee is dit album in ieder geval niet te vergelijken. Het technisch hoogstaande snelle spel en brute kracht relateert eerder aan bands als Death en (oude) Slayer. De composities op Swallowed in Black zijn misschien niet zo sterk als die twee voornoemde bands maakten en de zanger/gitaist mist enige charme in zijn stem. Maar een song als Images is zo freaky als maar zijn kan (binnen dit genre) en duizelt lekker je kop door. Krijg je daar niet genoeg van dan is deze tweede worp van Sadus een regelrechte aanrader.

Images overlap
Reflections deviate

Ook weer zo'n grijs gedraaide plaat van weleer. Terug luisteren is als thuiskomen, in tegenstelling tot sommige platen waarvan nogal es wat weggezakt blijkt. En idd, gigage, 'Images' is een fantastische track, maar ik vind er verder ook geen misser tussen zitten.

Heerlijk furieus riffwerk, bijna aan één stuk door, maar alle muzikanten doen hun best hun plekje in te nemen, met grof geweld uiteraard. Baswerk van Steve Di Giorgio springt er voor mij op de tweede plaats wel uit. Misschien komt hier nog wel es een halfje bij, maar een dikke negen behoudt 't van mij sowieso.

De cd is voor slechts €25,42 te bestellen op Bol...
Loopt echt de spuigaten uit daar.
Consumentenman? Hallo?

Niet mijn ding. Een leuk om naar te luisteren, maar daarna werd ik er heel onrustig van. Het gaat van de hak op de tak. Je moet er van houden.

Klopt en ik hou ervan.
Strak, bruut, snel en bovenal ontzettend goed.
Thrash zoals het hoort.