Sadus - Elements of Anger (1997)

Sadus heeft zich in drie albums en een legendarische demo ontwikkeld van een maniakaal thrashgezelschap tot een inventieve technische metalband.

A Vision Of Misery klonk nog wel gejaagd, maar was veel meer dan de mokerslagen van daarvoor. Op Elements Of Anger worden alle moorddaddige uitspattingen definitief overboord gekieperd en komt de nadruk te liggen op techniek en groove.

In eerste instantie voelde dat wat ongemakkelijk. Maar gaandeweg begin ik toch veel warmte te voelen voor deze vierde Sadus boreling. Men neemt de tijd om de nummers op te bouwen. Er zijn links en rechts zelfs wat psychedelische momenten te bespeuren.
De nummers worden vrij rustig opgebouwd. Dat zorgt voor een soort proggy karakter aan de nummers en tegelijkertijd maakt het Elements Of Anger gemakkelijk luisterbaar.

Wie op zoek is naar de agressieve thrash van de eerste platen, hoeft zijn vingers hier niet aan te branden. Maar wie wel van wat avontuur houdt, zou best Elements Of Anger eens een kans kunnen geven.

Ik ken deze plaat niet van Sadus, maar ik appreciëer juist de eerste maniakale snelle Thrashmonsters van platen met uiterst pakkende exploserende riffs en gierende solo's naast het uitstekend erbij passende gekrijs, alles gegoten in voor eeuwig memorabele granaatachtige Thrash nummers. Oude Sadus is me heilig, vooral hun demo werk...KRANKZINNIG GOED! Deze plaat hierboven zal best wel goed zijn, maar ik weet nu al dat ik dan weer onmiddelijk terug verlang naar het oude hysterische werk.

Ik vind dit een aardige plaat. Het is inderdaad niet de rauwe en thrasy Sadus van het begin, maar ze laten horen uitstekend muziek te kunnen maken. Het nadeel van deze plaat vind ik alleen dat die na de helft wat inzakt. Maar nummers als Agression en Mask vind ik geweldig.

Er zit duidelijk progressie in de Sadus catalogus, maar dat houdt niet altijd voor iedereen vooruitgang in... elements of anger zijn echter nog zeker aanwezig hier - ik vind zelfs dat ze nog behoorlijk trouw blijven aan hun roots (lees: qua groove valt het nog mee). In die zin best een unieke plaat, want avontuurlijk is het zeker ook en dat waardeer ik. Voor nu een nette 8, de tijd zal leren of dat naar beneden bijgesteld moet worden (omhoog zit er niet echt in denk ik maar who knows?).

Ik hoor hier af en toe een beetje Atrophy (VbN) in trouwens. En nu weer back to the beginning...