Slade - Play It Loud (1970)

Eersteling van wat iets later typische jaren zeventig glamrockers zouden worden; Slade.

Ontdekt door voormalig Animals lid Chas Chandler, die ook hun manager werd.

Op deze ruwe parel is al te horen dat Noddy Holder en Jim Lea prima songwriters zullen worden.
Pouk Hill, Know Who You are en One Way Hotel zijn prima composities, de rest van het album mag er ook zijn.
Een aanrader van formaat
!
**** dat zijn 4 terechte sterren ****

Deze is nu in geremasterde versie te koop. Op de ceedee staat behalve dit album ook nog "Beginnings".

Samen een formidabele uitgave van de beginjaren van wat iets later een zogenaamde GLAMROCKband zou gaan worden.

Daar is hier niets van te merken : pure wat ruige in blues gedrenkte rock'n roll, vaak al prima eigen nummers en machtig mooie covers.

En de alom tegenwoordige stem van de scheur der scheuren : NODDY HOLDER ! Ook op de meer ingetogen songs komt die stem prima tot zijn recht.

Een must voor iedere rechtgeaarde rockliefhebber van tijdloos materiaal.

En hier mogen wat méér posts komen, waar zitten mijn generatiegenoten ?

Mensen loop aan dit pareltje niet zomaar voorbij...

Kent nu werkelijk niemand deze plaat ????


Je wordt er moedeloos van hoor !!!

Ik zal hem eerdaags eens draaien, ken tot nu toe enkel Slade Alive! (en de bekende hits) en die wordt met zekere regelmaat opgezet. Echte fuck-off rock n roll vind ik dat

akkoord, maar die term fuck-off rock'n roll, ik weet het niet zo hoor, wat een rare uitdrukking is me dat

Dit is heruitgebracht samen met Beginnings , in die hele reeks re-releases van Salvo records, zie ook de bespreking op www.allmusic.com : die zijn er ook nogal lyrisch over, deze muziek mag niet zomaar vergeten worden, hier staan ontzettend mooie nummers op en Noddy Holder bewijst ook dat hij zelfs als hij ingetogen zingt nog veruit boven veel zangers uitsteekt, wàt een klassebakken !!

Zag ze voor het eerst optreden in een tv registratie van een live festival, ze hadden toen nog geen hit gehad dacht ik, traden toen samen op met the Eagles toen die ook nog goed waren.
Later ging het wel de verkeerde kant op met Slade ( met the Eagles overigens ook), maar ten tijde van dit album was het nog prima te verteren. Humor, zelfspot en lekker goedgespeelde no nonsense rock, zeer brits en erg leuk.

Echt haast vergeten rockparel uit héél lang vervlogen tijden Hier zouden vele jonge bandjes een voorbeeld mogen aan nemen, en een puntje kunnen aan zuigen ooki!

Zelden een band in zo'n vroeg stadium zulk een overtuigend album zien afleveren!
One Way Hotel en Pouk Hill evenaren echt qua songstructuur en opbouw het niveau van Lennon-Mc Cartney, terwijl het uiteraard Holder-Lea composities zijn.

Slade echt op zijn best, wat studioplaten betreft;

8 stemmen is dan ook echt schandalig laag... In een faire wereld had haast iedereen dit plaatje in de kast staan.... om het erg vaak te draaien ook nog!

Echt haast vergeten rockparel uit héél lang vervlogen tijden Hier zouden vele jonge bandjes een voorbeeld mogen aan nemen, en een puntje kunnen aan zuigen ooki!

Zelden een band in zo'n vroeg stadium zulk een overtuigend album zien afleveren!
One Way Hotel en Pouk Hill evenaren echt qua songstructuur en opbouw het niveau van Lennon-Mc Cartney, terwijl het uiteraard Holder-Lea composities zijn.

Slade echt op zijn best, wat studioplaten betreft;

8 stemmen is dan ook echt schandalig laag... In een faire wereld had haast iedereen dit plaatje in de kast staan.... om het erg vaak te draaien ook nog!

Heel gaaf vind ik de cover van Could I van de groep Bread.
Ik draai deze regelmatig als cd gekoppeld aan Beginnings, hun eerste album als Ambrose Slade, maar dan onder een andere titel.
Die 2 albums passen gemakkelijk op 1 cd en er is zelfs ruimte over voor een single kantje.
Ze deden toen af en toe een beroep op nummers van anderen, bijvoorbeeld Fly Me High van The Moody Blues of Martha, My Dear van The Beatles. Zelf bleken ze dus ook songs van hetzelfde hoge niveau te kunnen schrijven, allemaal Slade klassiekers.
De albums die hierna komen draai ik veel vaker en voor onderweg is Greatest Hits een prima overzicht en het feest van herkenning.

Lekkere rechttoe, rechtaan rock muziek van Slade, die in dit stadium nog geen hits hadden en probeerden door te breken met een skinhead look (was een idee van Chas Chandler). Best fijne muziek, maar ik prefereer het werk dat hierna kwam.

Ook al was een band als Black Sabbath harder, ik vind Slade hier in alle rebelsheid en schreeuwerigheid alsnog agressiever overkomen. Nog steeds met een voet in de beatmuziek, maar aan de andere kant proto-punk en hardrock. Dit komt vooral door Holder's rauwe schreeuwstrot, die ervoor zorgt dat de muziek lekker rebels en oprecht aanvoelt. Ik ben niet zo'n fan van Angelina, aangezien deze dan weer gewoon te flauw aanvoelt na de andere nummers, maar geniet wel oprecht enorm van de andere cover The Shape Of Things To Come. Dirty Joker is erg afwisselend met bassolo en koorzang, terwijl Dapple Rose een mooie melancholische track is. Op afsluiter Sweet Box heb ik ook het idee dat ik zangpartijen hoor waar een band als Queen ook gretig gebruik van heeft kunnen maken. Opener Raven is lekker stevig. Kan nog steeds beter, maar luistert erg fijn weg!

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings

Ook ik vind dit album een verbetering ten opzichte van het debuut. Een kleine, maar toch. Toch hoor ik genretechnisch weinig verschil, waardoor ik niet goed begrijp waarom de bandnaam ingekort is. Slade kiest slecht een vastere koers. Verder ben ik nog steeds niet erg onder de indruk. het is degelijke hardrock en de stem van Noddy Holder bevalt me zeker wel, maar de songs zijn me te vrijblijvend. Dapple Rose vind ik mooi en The Shape Of Things To Come is lekker. Het is soms wel wat rauw en rasperig voor die tijd, maar ik luister liever naar tijdgenoten als Power Of Zeus of Granicus, die het kunstje hier veel beter beheersen dan Slade.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings

Pracht album van Slade. Puur genieten.