Lee Fields - Emma Jean (2014)

Hoeveel écht goede old skool soulartiesten heb je vandaag de dag nog? Ze zijn misschien op twee handen te tellen. Het topje van de ijsberg wordt al jaren bezet door Charles Bradley, Sharon Jones en Lee Fields. De laatste van dit rijtje bracht al in 1969 - in de tijd dat grootheden als Marvin Gaye, James Brown en Curtis Mayfield de muziekindustrie domineerden - zijn eerste muziek uit. Ondanks dat succes uitbleef zette Fields (a.k.a. Little James Brown) door. Dat leidde met achtereenvolgens My World (2009) en Faithful Man (2012) eindelijk tot de welverdiende, internationale erkenning voor zijn werk. Met het naar zijn moeder venoemde Emma Jean trekt Fields de lijn van deze twee magnifieke voorgangers door, zonder daarbij in herhaling te vallen. Verwacht evenveel funk als ontroerende soulballads, die even modern als tijdloos klinken. Zo is daar een onwijs mooie uitvoering van het JJ Cale-nummer 'Magnolia'. Je gelooft de soulveteraan meteen terwijl hij het kippenvel duimendik op de armen zingt. Het is één van de hoogtepunten van de plaat, dat qua schoonheid weinig onder doet voor een Fields-klassieker als 'Honey Dove'. Op andere momenten krijg je een moddervet aangezet geluid van opzwepende funk in bijvoorbeeld 'All I Need' en 'Talk To Somebody' voor de kiezen. Het zijn van die momenten die in een liveshow ongetwijfeld tot de hoogtepunten zullen behoren. Fields' veel jongere beleidingsband The Expressions levert weer voortreffelijk werk af. De elf nummers klinken één voor één retestrak en worden met veel gevoel (en bijbehorende blazers) gebracht. Toch is Fields het stralende middelpunt. Hoewel stralend? De zestiger bezingt zijn voormalige geldproblemen, ingewikkelde relaties en andere persoonlijke worstelingen. Emma Jean krijgt daarbij een persoonlijke lading mee, zonder dat de plaat ergens in clichés vervalt. Ironisch genoeg heerst er in nummers als 'Standing By Your Side' (met onder meer funky basloopjes, luchtige Daptone-gitaartjes en poppy orgeltje) en het naar blues klinkende 'In The Woods' een feestvreugde. Zwaarmoedig wordt het in ieder geval nergens. Ondanks dat Fields op Emma Jean dicht in zijn comfortzone blijft is dit wederom een onvervalst meesterwerkje. De derde op rij al. Pfoeh. Wat een held.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lee Fields & The Expressions - Emma Jean - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lee Fields klinkt als een klassieke soulzanger uit de jaren 70. Stop Emma Jean van Lee Fields & The Expressions in de cd speler en je wordt onmiddellijk mee terug genomen naar de hoogtijdagen van Marvin Gaye, Al Green, Otis Redding, Wilson Pickett, James Brown, Curtis Mayfield en noem ze maar op.

Lee Fields debuteerde, net als alle genoemde grote soulzangers, aan het eind van de jaren 60, maar kreeg destijds geen poot aan de grond. Dit is ook wel enigszins begrijpelijk, want de concurrentie was destijds moordend.

Fields verdween daarom na een paar singles en een toch nog uitgebracht debuutalbum in 1979 bijna volledig uit beeld en was in de jaren 80 nauwelijks zichtbaar. In de jaren 90 kwam Fields wel weer boven drijven en maakte hij op het fameuze ACE label een aantal prima Southern soul platen.

De echte doorbraak van Lee Fields kwam echter pas in 2009 toen het fantastische My World verscheen. My World werd in 2012 gevolgd door het eveneens uitstekende Faithful Man en nu ligt dan Emma Jean in de winkel.

Ik zal er niet omheen draaien: Emma Jean is de beste plaat die Lee Fields tot dusver heeft afgeleverd. Dat heeft hij voor een deel te danken aan zijn fantastische band The Expressions. Net als The Dap Kings van Sharon Jones (en ook de band achter Amy Winehouse) slagen de jonge muzikanten rond Lee Fields er in om een dampend soulgeluid neer te zetten.

Het is een soulgeluid dat heerlijk authentiek klinkt, maar het is ook een soulgeluid dat citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. The Expressions kiezen over het algemeen voor een broeierig soulgeluid met krachtige blazers, maar zijn ook niet vies van zompige Southern soul, Motown soul met een vleugje disco, of juist indringende soul waarin ook invloeden uit de country, blues en psychedelica hun weg hebben gevonden.

Emma Jean is in muzikaal opzicht een fantastische en vooral ook veelkleurige plaat, waarop het ene moment plaats is voor een feestje of krachtpatserij, maar het volgende moment de intimiteit regeert.

De muziek op de nieuwe plaat van Lee Fields & The Expressions is al genoeg reden om deze prachtplaat in huis te halen, maar het mooist van alles is de werkelijk geweldige stem van Lee Fields. Fields zingt op deze plaat alsof zijn leven er van af hangt en steekt de grote voorbeelden uit het verleden naar de kroon met zang vol soul, emotie en doorleving.

Net als zijn band kan Lee Fields uitstekend doseren. In tegenstelling tot de meeste jonge soulzangers van het moment gaat Fields niet de hele tijd voluit, maar wisselt hij vocale uitbarstingen af met ingetogen momenten. Het resultaat is hemeltergend mooi.

Emma Jean overtuigt 11 tracks met een gemak dat je maar zelden ziet. Direct vanaf de eerste noten lijk je te luisteren naar een vergeten soulklassieker en het is een vergeten soulklassieker van wereldklasse. Keer op keer legt de band een geweldig geluid neer, waarop Lee Fields vervolgens mag schitteren. En dat doet hij. Lee Fields zorgt op Emma Jean voor bijna 45 minuten kippenvel. Keer op keer. Absoluut een van de beste soulplaten van het moment, maar ook in de kast staan er bij mij niet zo gek veel die zo goed zijn als deze van Lee Fields & The Expressions. Wow. Erwin Zijleman

Door de moordende concurrentie kon Lee Fields in de jaren ’60 en ’70 weinig voet aan de grond krijgen. De succesjaren van de soulmuziek gingen niet hem voorbij, maar Lee Fields wel aan de meeste liefhebbers. Het duurde daarna een lange tijd voordat hij weer de aandacht kreeg die hij zeker verdiende. De grote doorbraak kwam er eindelijk in 2009 met My World. Daarna kan het snel gaan en vooral makkelijker. Met hulp van zijn muzikale kompanen, the Expressions, kwam daarna het eveneens sterke Faithfull Man en nu tijd voor wederom een succesplaat? Laten we het hopen.

Wat mij na het beluisteren van deze plaat vooral bij is gebleven, het viel zelfs erg op, is dat het aanvoelt als één geheel. Alle elf nummers passen perfect bij elkaar en gaan naadloos in elkaar over. De sfeer is gezet, de stem is daar en ook de muzikale omlijsting is uitstekend. Luisteren naar deze plaat is als het stappen in een warm bad.
Die sfeer waar ik het over heb ik vaak vrij rustig en ietwat loom zonder energie te missen. Vooral het begin met Just Can’t Win, Magnolia en Paralyzed beamen dit. Stuk voor stuk erg sterke nummers met een fantastisch zingende Lee Fields. Meer hebben we niet nodig. En dat gaat maar door en door. Wat te denken van het werkelijk prachtige Eye to Eye. Één van de toppers van dit album. Daarvoor zit dan nog het uitstekende Standing by Your Side.
Mooi is verder een woord dat ik nog vaak kan gebruiken. Allemaal verpakt in die mooie sfeer. Dat maakt dit album zo sterk, die sfeer, de eenheid die het uitstraalt en natuurlijk Lee Fields die regelrecht je hart binnen zingt. Gaandeweg horen we wel wat meer groove. Dat duurt eigenlijk twee nummers lang (Still Gets Me Down, Talk to Somebody). Ook mooi is het subtiele koortje op Stone Angel.

Superlatieven schieten soms te kort en misschien vind ik dit wel de beste Lee Fields plaat tot nog toe. Niet omdat het zoveel anders is als de eerder genoemde platen, maar veel meer omdat ik dit album meer “voel” dan die vorige platen. Het hele plaatje klopt gewoon en daar hoort dat gevoel ook bij. Een hele grote aanrader, dit Emma Jean!

(recensie afkomstig van Opus de Soul )

Hé wie zie ik daar staan, onderin de rotatielijst: Lee Fields! Na zijn vorige 2 sterke albums en een geweldig concert in Tivoli de Helling ben ik heel benieuwd. En wat mijn oren te horen krijgen is buitengewoon aangename muziek. Een fraaie aankleding door zijn begeleidingsband the Expressions, die de mooie stem van Lee begeleiden op een wederom sterke plaat. Sterker nog: dit vind ik de beste van allemaal. Dat heeft te maken met het wel heel hoge niveau van heel wat songs en de verschillende muziekstijlen die naast de Soul gebruikt worden, zoals funk, gospel tot zelfs country aan toe.

Het album opent al goed met Just Can't Win, een mooie soul song. Buitengewoon goed vind ik Magnolia, een pracht van een nummer met country invloeden. De funk komen we, inclusief de bekende blazers, lekker tegen op Standing By Your Side. Het intro, de piano en de intense soul van Eye to Eye zijn prachtig. In The Woods is een gospelsoul nummer met een heerlijk koor: werkelijk fantastisch mooi, hallelujah!
De afwisseling in (leidende) instrumenten is ook een sterk punt van dit album. Het (grotendeels) instrumentale All I Need heeft een basis van gitaar en percussie, gevolgd door de blazers. Still Gets Me Down heeft weer een opvallend lekkere bas en Talk To Somebody heeft dat ook, net als een heerlijk orgel. Fijn gitaartje daarbij en een prima refrein.

Stone Angel is de derde gigant van deze plaat. Een juweel van een song, met een ronduit briljante groove en een fijn koortje. Op slotnummer Don't Leave Me This Way overschreeuwt Lee zich licht in het refrein, iets waarvan Charles Bradley op zijn tweede album ook soms wat last had, maar dit kan de pret niet drukken. Wat een fantastische plaat is dit! Niet alleen een topper in de categorie Soul, maar Emma Jean staat in mijn eindejaarslijst.