Wolfmother - New Crown (2014)

Pats boem.

Hier (digitaal) te bestellen voor nog geen vijf euro.

een nieuwe wolfmother?? Ik dacht dat die gestopt waren, of toch onder een nieuwe naam verder gingen. (Andrew Stockdale). Heeft iemand hier meer info over, is dit een volwaardig nieuw album?

EDIT: Ik ben zelf even op onderzoek gegaan en dit is dus een volwaardig nieuw album. het komt voor mij helemaal uit het niets. Ik heb em ondertussen al en ben nu aan het luisteren! Ben zeer benieuwd, kon hun vorige werk zeer smaken.

Zo, Stockdale is er snel achter gekomen dat onder een solonaam werken niet voor genoeg publiciteit zorgt.

Net beluisterd en ik vind het maar inspiratieloos klinken. De sound is wat rauwer en vooral wat trager (de tweede track is echt een Black Sabbath rip-off van jewelste), maar die frisse retrosound van de eerste twee platen: nee, die hoor ik hier niet.

Ik heb hem inmiddels een paar keer beluisterd. Het is natuurlijk niet alsof we dit niet eerder hebben gehoord. Maar eerlijk gezegd maakt me dat niets uit. Wolfmother klinkt weer als vanouds rauw en dik. Positieve uitschieter hierbij is 'Feelings'.

Zo, dit komt uit de lucht vallen. Ik moet zeker nog vaker luisteren en geef daarom (nog) geen eindoordeel. De eerste luisterbeurten hebben bij mij nog niet het euforische gevoel van 'Cosmic Egg' gegeven.
Hoogtepunten zijn wat mij betreft 'Enemy Is in Your Mind' (vooral de epische outro) en 'Radio'. De rest blijft over het algemeen behoorlijk achter en weet het niveau van de voorganger uit 2009 niet te halen.
Het is in ieder geval een verbetering ten opzichte van Stockdale's solo album.

Deze komt inderdaad heel onverwacht... maar valt mij enigzins tegen helaas. Ik vind het vrij rommelig, de zang van stockdale is minder, zijn solo's ook minder... Het lijkt wat overhaast in elkaar gedraaid...

Oeh, luisteren!

Zoals velen, kwam dit album erg onverwachts binnen. Ik heb het zo snel mogelijk binnen gehaald en gelijk geluisterd en het klopt: het komt wat gehaast over. Het is minder briljant uitgedacht als de platen van het 'Wolfmother' album. Het is wat simpeler, waardoor het zo snel geproduceerd kan worden. Het klinkt nog steeds lekker en sommige nummers beuken nog steeds wel het glas uit de kozijnen, maar het had met wat meer flair gemogen.

Hey hey... Wat gebeurt hier ? Staat nog niet op Spotify, zie ik..

Komt er een tour ?

Ah ! Op deze link klikken en dan kan je hem volledig beluisteren op You Tube !!

Dit is wel een "Huh?" waard. Dacht dat de band al lang ter ziele was. Of ik qua inhoud nog enthousiast word zal de toekomst moeten uitwijzen, op een samenwerking met Slash na is er sinds het debuut niet veel uitgekomen dat het predikaat `aardig´ oversteeg.

NB: niet dat het muzikaal ter zake doet, maar wat een übersuffe hoes.

Wat dat betreft sluit de hoes wel mooi aan bij de muziek: inspiratieloos en haastig geproduceerd.

Inspiratieloos!! Eerste nummer is goed daarna zakt het als een kaartenhuis in mekaar. Laatste tracks zijn idioot slecht. Slechte productie ook.

Vol verbazing las ik voorgaande berichten, maar het klopt helemaal.
De eerste vijf nummers zijn op zich prima, maar daarna is het echt Wolfmother onwaardig.
Alleen op basis van de eerste vijf nummer wordt het nog krap 3*.

Jammer....

Ik zeg dit niet graag, maar ik moet me bij de voorgaande berichten aansluiten.
Helaas, kan ik wel zeggen... Luisterde al na een paar nummers niet meer..

What Happened ???

Aardige tegenvaller voor de band waar ik de eerste twee albums, en dan met name de eerste van heb grijsgedraaid! Jammer

Deze band was gewoon een eendagsvlieg, maar iedereen loopt er achteraan alsof dit een wereldband is/was. De eerste plaat was meer dan redelijk. De rest was een nageboorte.

Nee, ik vind een eendagsvlieg een predicaat dat Wolfmother wel heel erg tekort doet op zijn eerste twee platen. Je hoorde de invloeden van bands als Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin en Pink Floyd maar het werd echt in een Wolfmother-jasje gestopt, ze hadden een herkenbare sound. Op deze plaat wordt er ook geput uit de jaren '70 rock, maar dan in een derderangs versie er van. Rommelig, gehaast, vocalen van Stockdale zijn niet overtuigend, op alle fronten een grote teleurstelling.

Ik moet nog luisteren, maar afgaande op de beoordelingen lijkt dus sprake van een derde album dat met terugwerkende kracht het sterke debuut nóg beter maakt.

Om kwaliteitsmuziek te horen moet je immers eerst weten hoe rommel klinkt.

Ik luister nog regelmatig naar 'Cosmic Egg' (de versie met bonustracks/b-kantjes). Voor mij is het tweede album een hoogtepunt en één van de sterkste rockalbums uit de laatste 20 jaar.

'New Crown' steekt daar - op een paar nummers na- schril bij af. 'Keep Moving' (van Stockdale's soloplaat uit 2013) gaf al een indicatie van de stuurloosheid waarin Stockdale zich zou kunnen bevinden.
Wel stonden ook op zijn soloalbum een aantal prachtige songs en dat geeft enigszins hoop. Hij kan het, die Stockdale. Echter, op de één of andere manier staan 'randzaken' het geheel wat in de weg. Veel wisselingen in de bezetting, projecten die vervallen en gedoe met een platenlabel. De afgelopen jaren hebben bijzaken wellicht een (té) negatieve stempel op het geheel gedrukt.
De kroon is van zijn hoofd gevallen, waar hij eerder fier en glinsterend op zijn hoofd rustte.

Lees mijn recensie van New Crown op Zware Metalen.

Uit het niets was er ineens een derde plaat van Wolfmother op 23 maart. Het soloavontuur van Andrew Stockdale is van hele korte duur geweest, hij bracht vorig jaar Keep Moving dat vrijwel geruisloos is uitgekomen. De naam Wolfmother is toch een stuk bekender en de twee voorgaande platen zijn allebei ijzersterke retrorockkrakers die nog steeds als een huis staan. De invloeden van bands als Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin en Pink Floyd waren goed in de muziek te horen, en toch wist het Australische gezelschap het met een fris geluid te brengen. Een derde plaat vond ik dus een goede zaak, totdat het album ter gehore kwam...

Ik weet niet echt wat ik van dit album moet zeggen. Het is zeker geen "nieuwe kroon", zoals de albumtitel wel doet vermoeden. Héél slecht is-ie nou ook weer niet.
Mijn favoriete nummers zijn de opener en "Feelings", voor mij de enige twee nummers op dit album die mij de oude bekende Wolfmother-flow geven. "She Got It" heeft een stukje waar je ook even het gevoel hebt met de oude Wolfmother te maken te hebben, maar de rest van de song is het 'm niet. Verder zit het er allemaal net tussenin. Slecht zijn de overige meeste nummers niet, maar wel wat aan de inspiratieloze kant. Ze missen gewoonweg iets.
En "I Don't Know" verdient echt de award van slechtste nummer van 2014. Alsof niemand van de bandleden er tijdens de opname van dat nummer nog zin in had. Jammer, hadden ze er van mij af mogen houden.

*2,5

Ik vind t bijzonder om te lezen hoe mensen lopen te klagen over hoe het album beter geproduceerd had mogen worden en dat t te haastig klinkt... Zouden dit dezelfde mensen zijn die zeiden dat Cosmic Egg niet het rauwe had wat de eerste plaat had.. Dat de reorganisatie van de band het geluid niet ten goede was gekomen.. Dat de 4e man in de band bij het opnemen van Cosmic Egg het allemaal maar te gelikt maakte... Ik moet toegeven dat ik het album nu pas voor het eerst hoor en dat ok de band helaas na 7 keer live gezien te hebben een klein beetje uit het oog ben verloren.. Nu na een avond doorhalen kom ik het album tegen... Feelings had van mij niet gehoeven maar daarnaast ben ik bijzonder blij dat er nog steeds mooie ouwe garde retro rock gemaakt wordt!
Lekker album en ik hoop dat ze met een 4e komen!

Alleen digitaal te verkrijgen. Wolfmother heeft gevarieerdere platen gemaakt. Dit dreint behoorlijk monotoon door over de hele plaatduur. Zonde. Ik lees enthousiastere verhalen over de opvolger, die wel weer 'normaal' gedistribueerd wordt. 'Radio' speelt wel heel erg leentjebuur bij 'Into The Fire' van Deep Purple (In Rock), als Stockdale begint te zingen.

Ik vind dit album een stuk beter dan Cosmic Egg. Wel ben ik het eens met de meesten, dat de beste nummers aan het begin staan.
My tangerine dreams kan er ook nog mee door.

Sterke opener en een goede ritmesectie. Het nummer "Feelings" klinkt als een jaren 80 punkliedje. Vreselijk dus. Verder zijn de Black Sabbath invloeden (Tall Ships klinkt wel erg als A National Acrobat) duidelijk aan te wijzen.