Slade - Till Deaf Do Us Part (1981)

In 1980 leek het erop dat het met Slade was afgelopen. In 1974-1975 begon er al een kentering te komen in de populariteit maar hun singles werden nog redelijke hits. Tussen 1976 en 1980 lukte dat ook al niet meer. Dave Hill kondigde aan er mee te stoppen.
Zo ongeveer rond die tijd zegde Ozzy Osbourne zijn optreden op het Reading Festival af. Binnen de organisatie werd besloten om Slade als vervanger te vragen. Die hapten toe en wisten na veel soebatten Dave Hill mee te krijgen voor wat de groep op dat moment zag als een mooi afscheidsconcert voor 65.000 toeschouwers. Wat echter gebeurde was dat Slade de pannen van dak speelde en het hoogtepunt van het festival was. De succesvolle doorstart was een feit.
Till Deaf Us Do Part is het album dat daarna werd opgenomen en uitgebracht en was weer zo succesvol als in 'Ye olde days'.
Een echte hitsingle staat er ook op met Lock Up Your Daughters, dat ook veel in Nederland werd gedraaid. Slade was terug

Het wordt een beetje een saai verhaal, maar Slade maakt het uiteindelijk met de opleving ook niet waar. De band beperkt zich vooral tot simpele rock. Goed voor een feestje en live zal het destijds te gek zijn geweest, maar op plaat simpelweg niet interessant genoeg. De heren kunnen het wel, maar laten het maar zelden horen. De songs in het 'aardig'segment zijn beter vertegenwoordigd en in die categorie heb je It's Your Body Not Your Mind. De rest is wederom niet slecht en soms matig. Het is voor mij wel duidelijk dat Slade een middelmatige band is.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. Till Deaf Do Us Part
7. Whatever Happened To Slade?
8. Nobody's Fools
9. Slayed?
10. Return To Base

Hey, wat mij betreft levert de band hier toch echt ineens een van de leukste albums uit de hele loopbaan af! Ja, naar huidige maatstaven is het nog steeds verdomd gezapig, maar ik hoor hier heel veel plezier in dat ik er toch behoorlijk van kan genieten. De singles klinken lekker, de teksten zijn bij vlagen erg leuk en de productie zorgt ervoor dat de band de jaren '80 enigszins 'bij de tijd' binnen komen. Ik hoor op een song als Lock Up Your Daughters ook vrij duidelijk hoe bands als Bon Jovi, Ratt en Motley Crue dat grootse anthem geluid zouden over nemen. Erg leuk!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Till Deaf Do Us Part
3. Whatever Happened To Slade
4. Play It Loud
5. Nobody's Fools
6. Old New Borrowed And Blue
7. We'll Bring The House Down
8. Slayed?
9. Beginnings
10. Return To Base

Rock & Roll Preacher heeft wat AC/DC-achtigs, misschien dat Slade Let there be rock hier in gedachten had!

Laat U niets wijsmaken, Slade is een fantastisch goede band.

Leuk om de berichten hierboven te lezen. De historische context die nlkink beschrijft is helemaal correct; een aanvulling van mijn kant. Waar RuudC en lennert verticaal door de discografie van menig artiest reisden, daarbij steevast interessante observaties ponerend, is het goed om ook horizontaal te luisteren, in connectie met de tijd(genoten).

In 1980 brack de New wave of British heavy metal door en waren onstuimige gitaren terug van weggeweest, versterkt door de doorbraken van het melodieuze Boston en het luchtiger maar spectaculaire Van Halen in de jaren ervoor.
Slade was in 1981 voor deze tiener een groep uit een grijs verleden met leuke nummers, rare glitterkleding en dat maffe kapsel van gitarist Dave Hill. Maar als het spectaculaire optreden van de groep op Lochem Pop 1981 in juni door de VARA op Hilversum 3 wordt uitgezonden, ben ik zo slim dit op te nemen. De verwachtingen waren laag, maar de berichten van Reading 1980 waren vooruitgegaan en dus drukte ik de opnameknop in.

De uitzending was verbluffend goed, het cassettebandje heb ik menigmaal gedraaid. De oude krakers die ik kende van Arbeidsvitaminen werden met volle energie gespeeld en kregen een tweede leven, nieuw werk werd naadloos ingepast. Op YouTube naast audio ook beelden van dat befaamde concert. Working class hardrock, de glitters voorbij. Vergelijkbaar met wat het AC/DC van Bon Scott en Rose Tattoo deden, of Status Quo in de eerste helft van de jaren '70: vuige rock 'n' roll zonder kapsones.

In de dorpsfonotheek ontbrak comebackplaat We'll Bring the House Down uit 1980, maar Till Deaf Do Us Part landde daar wel. De hoes vond ik prachtig en pijnlijk tegelijk. Hij deed me denken aan een uitspraak van Lemmy van Motörhead: ‘Als je bij een concert van ons doof wordt, is Motörhead het laatste wat je hebt gehoord!’ Zijn grijns bedacht ik vanzelf daarbij.
Met orgelklanken en een geschreeuwd intro van Noddy Holder is Rock and Roll Preacher (Hallelujah I'm on Fire) de perfecte aftrap, verpakt als een kerkdienst. Lock up Your Daughters bevat een riff zoals ik die van AC/DC kende, waarna het titelnummer met een spannend intro een uptempo rocker blijkt, Ruby Red een melodieus maar stevig vervolg en She Brings out the Devil in Me de eerste plaatkant nog eens stevig afsluit.
Kant 2 begint met meer orgel, bespeeld door bassist Jim Lea. Alwéér uptempo rockend is A Night to Remember, waarna met M'Hat M'Coat voor het eerst gas wordt teruggenomen. Dankzij de toetsen klinkt de groep hier eigentijds, de jaren '70 voorbij en een fraaie gitaarmelodie verrast me. Het blijkt de opmaat naar meer stevig werk, dat meestal uptempo is. Deze veteranen klonken alsof ze twintig waren, luid en energiek en bovendien goede muzikanten, bekwaam op hun instrumenten met de onvermoeibare Holder als stormram.

Nederlands hitsucces volgde: Lock up Your Daughters werd in november 1981 #19 in de Nationale Hitparade. Verbaasd las ik in 1984 dat de groep alsnog in de Verenigde Staten was doorgebroken met Keep Your Hands off My Power Supply, geholpen door de cover van Quiet Riot van hun Cum’ on Feel the Noize. Beter laat dan nooit.
Op mijn zolderkamer draaide ik mijn Live at Lochem-cassettebandje weer eens. Till Deaf Do Us Part ontbeert de tomeloze livesfeer daarvan, maar is een dikke acht waard.