Slade - We'll Bring the House Down (1981)

Héél erg, om een band die in de seventies zo groots was, zo'n lekkere hitsingles had, een prima liveplaat uitbracht (Slade Alive!), memorabele songs had op hun albums, zo diep kon vàllen...
Vreselijk.

Ik blijf een lifetime fan van hun materiaal tot ca 1976, dààrna is het echt op, willen of niet, daar kan ik echt niets meer mee.

Ze hadden het album met veel haast na hun success tijdens het "Reading Festival" gemaakt. Een aantal tracks hebben ze ook van hun "Return To base" album overgenomen wat trouwens ook heel slecht was. Hun groote tijd was helaas al afgelopen. Wel jammer...

Wat een negatief gedoe zeg! Slade was in de jaren 70 ook al een typische singles band en wist toen ook al geen album lang te boeien. Dat speelde ze in de jaren 80 nog steeds parten. Veel veranderd was er dus niet vind ik. Op dit album staan ook prima songs als We'll bring the house down, Wheels ain't coming down, When I'm dancing I ain't fighting en I'm rocker afgewisseld met opvullers (de rest).

Ook ik zou in 1980 geen cent meer gegeven hebben voor de toekomst van Slade en daarmee vind ik het zelfs nog verrassend dat de band na het wonder van Reading nog zo fris uit de hoek kon komen. We'll Bring The House Down is verre van een meesterwerk, maar je hoort de hernieuwde energie. Ook klinken de nummers soms wel erg bekend in het gehoor. Iets wat ik Slade wel meer kan verwijten, maar dan blijkt dat Return To Base voor de helft opnieuw opgenomen is en dat er enkele nieuwe songs toegevoegd zijn. Door de energieke performance klinkt het resultaat beduidend beter dan het origineel. Toch is het materiaal nog altijd verre van indrukwekkend. Het geheel lijkt allemaal meer richting partyrock te gaan. Ook al zo'n rampzalig genre.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. Whatever Happened To Slade?
7. Nobody's Fools
8. Slayed?
9. Return To Base

Klinkt in ieder geval weer een flink stuk energieker dan het erg duffe Return To Base. We'll Bring The House Down (de track) en When I'm Dancing I Ain't Fightin' zijn twee absolute knallers, die de band bij de nieuwe heavy metal fanschare hoogstwaarschijnlijk wat enthousiasme zal hebben opgeleverd. Dizzy Mamma vind ik voor de verandering ook nog eens een leuke rock n' roll-stamper, omdat het nu ook zo gespeeld en geproduceerd is alsof de band er ook echt zin in heeft. Klinkt meteen een stuk vuriger. De laatste nummers blijven voor mij wel lastig om uit te zitten, aangezien ik het na de enerverende eerste helft nog steeds gewoon saaie nummers blijf vinden, maar het is alsnog weer een flinke stap beter dan de voorganger!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Whatever Happened To Slade
3. Play It Loud
4. Nobody's Fools
5. Old New Borrowed And Blue
6. We'll Bring The House Down
7. Slayed?
8. Beginnings
9. Return To Base

De live versie van When I'm dancing op Slade on stage is echt te gek! Wát een vuur en adrenaline. Heerlijk!