Slade - We'll Bring the House Down (1981)

Ook ik zou in 1980 geen cent meer gegeven hebben voor de toekomst van Slade en daarmee vind ik het zelfs nog verrassend dat de band na het wonder van Reading nog zo fris uit de hoek kon komen. We'll Bring The House Down is verre van een meesterwerk, maar je hoort de hernieuwde energie. Ook klinken de nummers soms wel erg bekend in het gehoor. Iets wat ik Slade wel meer kan verwijten, maar dan blijkt dat Return To Base voor de helft opnieuw opgenomen is en dat er enkele nieuwe songs toegevoegd zijn. Door de energieke performance klinkt het resultaat beduidend beter dan het origineel. Toch is het materiaal nog altijd verre van indrukwekkend. Het geheel lijkt allemaal meer richting partyrock te gaan. Ook al zo'n rampzalig genre.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Beginnings
4. We'll Bring The House Down
5. Old New Borrowed And Blue
6. Whatever Happened To Slade?
7. Nobody's Fools
8. Slayed?
9. Return To Base

Klinkt in ieder geval weer een flink stuk energieker dan het erg duffe Return To Base. We'll Bring The House Down (de track) en When I'm Dancing I Ain't Fightin' zijn twee absolute knallers, die de band bij de nieuwe heavy metal fanschare hoogstwaarschijnlijk wat enthousiasme zal hebben opgeleverd. Dizzy Mamma vind ik voor de verandering ook nog eens een leuke rock n' roll-stamper, omdat het nu ook zo gespeeld en geproduceerd is alsof de band er ook echt zin in heeft. Klinkt meteen een stuk vuriger. De laatste nummers blijven voor mij wel lastig om uit te zitten, aangezien ik het na de enerverende eerste helft nog steeds gewoon saaie nummers blijf vinden, maar het is alsnog weer een flinke stap beter dan de voorganger!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Whatever Happened To Slade
3. Play It Loud
4. Nobody's Fools
5. Old New Borrowed And Blue
6. We'll Bring The House Down
7. Slayed?
8. Beginnings
9. Return To Base