The Tragically Hip - Road Apples (1991)

Wat mij betreft hun beste album. Mooie teksten ook.

ik heb 'm thuis al een 10-tal jaren liggen en hij heeft me nooit zo weten boeien als bv. "Trouble at the henhouse" of "Day for night"

Road Apples was mijn kennismaking met The Tragically Hip. Jaren geleden in Tivoli Utrecht draaiden ze geregeld "Twist my arm". Sindsdien heb ik alle platen aangeschaft en ze vaak zien optreden. Gordon Downie is de man. Zijn stem en performance vind ik geweldig. En de songs zijn altijd pakkend. Soms breekbaar, soms stampend.

Voor mij ook het beste album. Bij Day For Night ben ik afgehaakt. Ben nu toch de andere albums aan het proberen, maar beste dan Road Apples ben ik nog niet tegengekomen. Alhoewel....de nieuwe plaat 'World Container' klinkt toch wel bezonder lekker....

Weinig commentaren, denk dat ik dit de mooiste van ze vind, tenminste van wie ik heb,

hier braken ze mee door, goeie cd van the hip

Goede plaat van The Hip.Al raakt hij me niet zo als Up to Here deed.Dat komt doordat niet al het materiaal even sterk is.Born in the Water en On the Verge lijken bijvoorbeeld redelijk op elkaar en Three Pistols is ook niet bijster spannend.Voor de rest zeker puike songs als Fight,Long Time Running en het wonderschone Fiddler's Green

Inderdaad een goede plaat. Luistert lekker weg met als hoogtepunt: Twist my arm,Three pistols, Little bones, Filder's Green en Long Time Running.

Vind dit geloof ik hun beste. Was ook m'n eerste. Duurde lang voordat het kwartje viel. Ik lag geloof ik brak op de bank (wat doe je zoal als student) met deze plaat op en opeens......was al mijn brakheid als sneeuw voor de zon verdwenen. Het ene prachtige nummer na het andere openbaarde zich. Waarom had ik dit niet eerder gehoord!?
Tja, en zoals het volgens mij vaker bij deze band gaat; een tijdje draai je niks van ze, dan haak je weer eens in en blijken ze weer drie goede platen te hebben gemaakt.
Road Apples staat op moment van schrijven aan en het klinkt nog steeds prima. Tijdloze, bezielde (roots)rock. De productie is trouwens ook fijn; mooie subtiele en diepe sound. Zoals gezegd, ze maken altijd goede platen, maar ik vind de periode rondom Road Apples wel tot hun beste behoren.

Voor mij ook hun beste album!. De productie is wat mij betreft veel directer en harder dan de daarop volgende albums. Sommige nummers (Three Pistols, Little Bones) zijn misschien niet zo spannend, maar ze zijn juist lekker 'smash in the face. Ik hou daar wel van!

Een vijfsterren album, na twee albums die mij persoonlijk niet grepen. Zowel de rustige nummers als de directe nummers raken mij, dit is een geweldig geheel. Wel eens Gordon 'Fiddler's Green' akoestisch horen spelen, ge-wel-dig.

Laat eens Long Time Running keihard door de speakers klinken en verzoen je weer even met het leven.

Uit de periode dat ze nog erg goed waren. Vooral live, of niet Rudie?

Gewoon hun meesterwerk, punt.

Gisteren de docu Long Time Running op Netflix bekeken. Aanrader voor mensen die deze band een warm hart toedragen. Een mooi integer document over hun noodgedwongen afscheidstoernee door Canada . Een nuchter en sober gefilmd verhaal waarin getoond word welke impact deze band in hun thuisland had. Vandaag dit album op het werk op gehad en ik verhoog met een volle ster . Blijft toch een zeer sterke plaat . 5 pegels dus

Eén van de grote gitaarbands die in de jaren tachtig over onze podia rondwaarde. U2 en REM waren inmiddels al groot. Maar the Tragically Hip en The Brandos kon je nog in de kleinere concertzalen, in alle intimiteit bewonderen. Dit was wel een belevenis altijd met die geweldige podiumpresentatie van Gordon Downie en het lange sluike haar van de gitarist die in dat heerlijke bluesy ritme meedeinde. Dit album is het meest bluesy album uit hun vroege periode en daarmee mijn favoriet. Mooie herinneringen en een nog altijd actueel album.

Brian's Record Option is een platen zaak in Kingston Ontario die zo vol is gestouwd met lp's en cd's dat je bang bent voor een totale chaos als je er eentje tussenuit trekt. Brian is een hele vriendelijke Canadees die in is voor een praatje over muziek. In Kingston gaat het dan gauw over The Tragically Hip. Dé band uit Kingston die wereldberoemd is geworden in Canada. De bandleden kwamen in hun jeugd lp's uitzoeken en rondhangen in The Record Option. Ik deug in Brian's ogen omdat ik ze live heb gezien in Nederland. Twee keer zelfs. Amerikanen hebben zo'n voorsprong over het algemeen niet in Canada. Brian had er vorige week nog een paar in de zaak. Toen ze hem vroegen waarom er in Kingston een straat naar The Tragically Hip is vernoemd heeft hij meteen een plaat opgezet. They were not impressed. Brian kan het nog steeds niet geloven. "I told them I hate there president!". Canadezen blijven heel lang vriendelijk maar in Kingston Ontario moet je van The Hip afblijven.

Ik word een sentimentele oude man. Vijf sterretjes voor tijden die nooit meer terugkomen.

Na een zweterig concert bezochten m’n vriendjes de band backstage. De ene in het zwart, de andere in een wit shirt. Glunderend kwamen ze terug: de ene met een permanent marker door Gordon gebruikt de ander met een personal remark van Gordon op z’n shirt “good guys wear black”.

Wekenlang liep m’n vriend in dat stinkshirt rond, totdat wit langzaam zwart begon te worden.

Wat is VERA toch een fantastische plek.

Overdonderend. En heerlijke automuziek.

Een plaat die direct bij mij binnenkomt, mijn hart opent, mijn botten verwarmd en een glimlach om de lippen tovert. Kortom wat een heerlijk album. De band helaas nooit live gezien dus ik moet het met de albums doen. Ook geen straf…

En wat is Long Time Running fantastisch mooi zeg.

De luxe box draait nu. Blijft magistraal album. The Hip was een zekerheidje in de jaren 90 . Altijd bevlogen en vol erop. Zat optredens gezien en nooit werd er met de pet naar gegooid. Prima gasten ook. Zo jammer dat Gord omviel er zat nog wel meer in het vat al werden de latere albums toch wel wat minder energievol.
De 5 sterren blijven fonkelen.