Afrojack - Forget the World (2014)

De preview's van dit album, die ik via Snapchat ontvang, klinken zeer prettig. In die 15 seconde die je kan luisteren per track, hoor je veel diversiteit. Volgens mij zelfs een beetje trap. En natuurlijk mogen de wel bekende (radio)tracks als The Spark en Ten Feet Tall ook niet ontbreken.

Ben benieuwd hoe het eerste echte Afrojack album het er vanaf brengt.

Nu wil ik niet beweren dat Afrojack een legendarisch album heeft gemaakt, maar dat hoofd van Paul MacInnes staat al langer in mijn geheugen vanwege zijn slechte reviews.

Nou is zeker een vernietigend oordeel daar in de U.K. Zit momenteel in mijn post-trance/electro-house fase (loop meestal achter de feiten aan wat muziekstromingen betreft) en heb al heel veel inspirerende vnl. DJ-sets ontdekt. Heerlijk die flow van een uur of twee per sessie. Maar sorry Nick, ik hou het 3 nummers vol. Wat klinkt dat gladjes en simpel. Het gaat onderhand op een vorm van R&B lijken. Afrojack kan best aardig draaien maar een album met liedjes die los van elkaar staan is niets aan.

En wat vind je - inhoudelijk graag - er zelf van?

Noujah ik ben natuurlijk niet de doelgroep, maar voor de commerciële danspop die Afrojack wil maken is dit helemaal geen rommel. Afrojack is een beetje de Nederlandse Avicii en ik vind hem nog wel het meest catchy uit de hoek komen binnen deze Nederlandse scene. Op dit album staan een stuk of 4, 5 singles die prima op bv radio 538 terecht kunnen, wellicht nog een nummertje op 3fm. Volgens mij is dat precies wat je mag verwachten van een Afrojackalbum. Als zo'n afgewezen Pitchfork wannabe jandoedel van The Guardian loopt te klagen dat Afrojack formulepop maakt dan vraag ik me af, wat had hij in vredesnaam dan verwacht.

Duidelijk - het review net gelezen en dat staat helemaal in de Britse traditie van zelfingenomen onderuithalen in staccato-proza met veel aardig wat kwalificatieve bijvoegelijke naamwoorden. In boerentaal: een waardeoordeel dat nergens met inhoudelijke gegevens wordt gestaafd.

Misschien gewoon het album 'ns eenmaal beluisteren om te horen what drives the masses - dan weet je waar je 't over hebt, al nodigen berichten in 'de media' niet echt uit daartoe.

Puur Amerikaans dit. Pompende stadion-dance met zeikerige zangers, waar binnen elk nummer de beat 5 keer wordt gerecycled. Het is sowieso muziek die al honderd keer geproduceerd is. Het is ook wel pijnlijk hoe slecht de drum-packs zijn die hij gebruikt, als je nagaat dat hij één van de best betaalde DJ's is. Dan wordt er ergens nog wat Auto-tune gebruikt, want dat was ook een hype, toch? Elk nummer moet een piek zijn in het album. Elk nummer een "anthem" van het feestje dat het leven is. Slam.fm zal in ieder geval weer blij zijn dat ze aanvulling hebben.

Ik keek uit naar alle 'EDM' albums die dit jaar zouden uitkomen, maar moet zeggen dat het album van Afrojack tot nu toe de meeste tegenvallende is. Wat een bagger. Hier kan ik niet naar luisteren....

Dit is al slecht, maar heb je die laatste nummers van Tiesto gehoord... Wat denken die mensen? Dit is amper aan te horen. Dat 'Wasted' is niet eens een dance nummer meer en slaat echt helemaal nergens op.

ik durf dit niet te luisteren

Ik word weleens wakker op de zondagochtend met een fikse koppijn. Meestal wijt ik dat aan de hoeveelheid alcohol van de avond daarvoor, maar het kan evengoed dit soort takkeherrie zijn die in de meeste tenten urenlang loeihard staat te dreunen. Dit is voor even dronken al niet leuk en niet uit te houden, laat staan nuchter en bijna een vol uur lang.

Als je een partner hebt die dit graag wil horen en je zelf Ten Feet Tall best een leuk nummer vind kan je best van start gaan met dit album. Heb ik dus gedaan.... na 3 nummers geloofde ik het al weer.
Ik hou het bij dat ene nummer.

Wat een gejank he. Moet eerlijk zeggen dit is niet het beste album nee, had meer ingezeten, maar mensen moeten eens ophouden met dat gejank op de nieuwe stijl popdance. Staan gewoon een paar goeie nummers op hoor, vooral we'll be ok, en is prima te behappen. Ookal verwacht ik nog veel meer van tiesto en hardwell straks.

Misschien omdat de andere trend, deephouse, de ene na andere geniale track aflevert en dit allemaal goedkope bagger is.

99% van alle deephouse tracks die worden uitgebracht is hersenloze rommel (en eigenlijk gewoon house) en vele malen makkelijker te maken dan een commerciële deun. Het is daarnaast een schande dat mensen deze fluthouse 'deep' durven te noemen en het is, nog erger, een regelrechte belediging voor de echte deephouse zoals deze al sinds jaar en dag gemaakt wordt.

Die populaire deephouse is juist heel vlak idd, mist juist die diepte.

De overdaad aan gastartiesten verpesten het album. Ik had veel liever wat solo nummers van hem gehoord.

Ik snap het negatieve commentaar, maar ik vind dit persoonlijk toch wel een lekker album. Een staan een paar minkukels op, maar ook een aantal heerlijke pop/housenummers. Het begon voor mij met de singles The Spark en Ten Feet Tall. Heerlijke nummers die ik kan blijven draaien. Daarnaast heeft Afrojack onlangs een heerlijke remix gelanceerd van Do or Die ( 30 Seconds to Mars ). Deze staat als bonustrack op dit album, zo ook een remix van Sovereign Light Cafe. Inhoudelijk is het misschien goedkoop, maar ik vind deze nummers heerlijk wegluisteren. De nummers Mexico, Dynamite, Too Wild en Three Strikes vind ik tamelijk nietszeggend. Deze halen mijn score wel omlaag. We´ll be ok, een andere samenwerking met Ten Feet Tall-zanger Wrabel klinkt echter erg goed en ook Illuminate is een lekker nummer.
Geen topalbum maar al met al dankzij de leuke nummers goed voor een ruime voldoende. 3,5*

Pas kort allerlei sub-genres van de dance-muziek aan het ontdekken. Het beestje een naam geven valt niet mee want vele stijlen zijn zelfs in 1 nummer al terug te vinden. Laat staan een artiest juist in te delen. Dus 'house' en 'deep-house' zou ik al snel verwisselen om daar even op terug te komen. Neem niet weg dat ik het zeer interessant vind en ik ontdek steeds meer. Dus hier spreekt geen doorgewinterde kenner maar gaf al eerder aan dat deze van Afrojack mij niets doet. Gladde 'pop-dance'/'euro-dance' dus en een kennismaking voor mij met wederom een stroming binnen het dance-wereldje. Volgens mij valt daar Avicii ook onder. Maar goed, momenteel ben ik beland bij de 'dub-step' van Skrilexx, enkele mixen van Diplo's 'reggae-dub-dance', de 'bounce' van TJR doet het ook goed bij mij en de antieke 'techno' klanken van Carl Cox. Misschien over een jaartje lach ik me rot om eventuele tekortkomingen/vergissingen in dit stukje maar één ding weet ik wel zeker: dat album van Afrojack zal ik ook in de toekomst niet draaien. Met als kanttekening dat hij zeker wel een aantal mooie DJ-sets op zijn naam heeft staan (o.a. een essential mix voor BBC-radio uit 2010)

Gelukkig is er ook nog een (dubbel cd) schijfje uitgebracht in Japan met zijn producties van 2006 t/m 2012.

Niks aan toe te voegen. Oh jawel. Pijnlijk om te zien wat Snoop Dogg allemaal aan het doen is de laatste jaren.

Aardig album. Niet echt iets bijzonders, maar dat had ik ook niet verwacht. Lichtelijk verrast ben ik wel door het feit dat vrijwel alle nummers ongeveer van hetzelfde niveau zijn. Alleen maar radiovriendelijk muziek, geen gekke dingen. Waarschijnlijk had de liefhebber juist wat meer gehoopt op die gekke dingen, maar het is gewoon een prima album Afrojack. Niet dat ik het vaak op zal zetten, zeker niet in mijn kamertje, maar ik kan mij goed voorstellen dat deze muziek op festivals e.d. goed werkt.