Robert Cray - I Was Warned (1992)

Ik heb dit album sinds midden jaren negentig en ik kan me niet herinneren dat ik deze plaat deze eeuw ooit heb beluisterd. Vandaag toch maar eens gedaan. Bevalt best prima. Relaxt album, weinig spanning, maar dat verwacht ik ook niet.
In mijn beleving was die geen super album en dat idd het nog steeds niet, maar ik vond hem ook wat slap. Dat vind ik nu niet meer. Een halve ster krijgt hij erbij. Geen topper, wel lekker. Sinds misschien iets teveel niets aan de hand muziek, dus hoger dan 3,5 ster wordt het niet.

Ik onderschrijf volledig wat Rogyros hier beweert.

Hoewel ik Robert Cray al ken sinds Strong persuader ben ik hem pas de laatste paar jaar echt gaan waarderen. Het lijkt er soms op alsof zijn werk zó sterk als vrijblijvend en gelikt wordt ervaren dat zijn kwaliteiten (ambachtelijk degelijke platen, melodieuze composities, een soulvolle stem en puntig gitaarwerk) daardoor miskend worden, en dat is jammer, want binnen de grenzen die hij zelf stelt heeft hij toch een paar prima platen gemaakt. Graag zou ik dan ook vol bravoure melden dat mijn twee voorgangers het bij het verkeerde eind hebben en dat I was warned eigenlijk een superieur album is, maar helaas is deze plaat in vele opzichten "devoid of any kind of dirt" (zoals de All Music Guide het zo treffend formuleert) en ontbeert hij de peper die doorsnee-composities als Just a loser en A whole lotta pride tot leven zou kunnen schoppen. Spijtig, want de onvermijdelijke hoogtepunten zijn niet mis: I'm a good man heeft een heerlijk gitaarloopje, The price I pay is een triestig liefdesliedje waar de eenzaamheid vanaf druipt, en op de slotsolo van het titelnummer stapt Cray gedecideerd uit z'n comfort zone en komt hij op de proppen met een lange en lekker overspannen gitaarsolo die zelfs het cheesy 80's-orgeltje doet vergeten. Het contrast met de rest van de plaat is echter te groot om het geheel naar een hoger plan te trekken, en dan heb ik het nog niet eens over dat verschrikkelijke He don't live here anymore – om een dergelijk emotioneel verhaal over de vervreemding tussen een zoon en een vader overtuigend te brengen moet je toch wat meer geloofwaardigheid aandragen dan Cray heeft, en misschien is dát wel de vrijblijvendheid waarvan eerder sprake was... Omdat ik graag aardig gevonden wil worden pers ik er voor dit album nog een drietal sterren uit, maar zonder dat zweterige en mooi suggestief gezongen slotnummer was ik daar niet eens aan toegekomen.

Weer een beetje terugkeer naar de vorm . Goede degelijke bluesplaat en de nummers zijn eigenlijk allemaal ruim voldoende. Cray kan eigenlijk altijd wel , en daar is deze plaat geen uitzondering op. 4 sterren.

Ik heb benieuwd naar de beoordelingen van de rest van de Cray albums, Twinpeaks!