Es - Kaikkeuden Kauneus Ja Käsittämättömyys (2004)

Ongeveer net zo mooi als de opvolger Sateenkaarisuudelma.
Ook op dit album een combinatie tussen allerlei verschillende stijlen. Hier komen de gebruikte vinyl loops duidelijker naar voren.
Veel mooi ambient stukken met veel vocalen. Een echte aanrader voor iederen die van ambient, folk en andere rare muziek houdt. En de mensen die de laatste hebben gehoord, moeten deze ook zeker een keer de kans geven.
(na uitkomen bij Fonal Records, heruitgegeven op K(R-AA-K)3 , daardoor iets beter te krijgen)

5*

Tof! Ik vroeg me laatst al af hoe zijn eerdere werk zou zijn. Dan ga ik hier ook maar eens achteraan. Het lijstje begint alweer aardig lang te worden zo.

hhh, ken het idee...
ik ga ze beide op het concert kopen denk ik...

Mits de titel goed is gespeld, wil ik de toevoeger graag een schouderklopje geven!

copy/paste
is een moeilijke inderdaad...heb het ooit voor een netradio show gedraaid en wou toen toch echt de titel van het album en het nummer uitspreken...(dat was dus het laatste nummer...dus twee keer dezelfde titel...) dat heb ik 5 keer overgedaan en toen heb ik het maar laten staan en erbij gezegd dat het een kut naam was (alleen dan netjes)

Dat eerste nummer is echt magisch. De rest is ook heel mooi, maar ik moet het nog even laten bezinken.

Wat is dit fantastisch zeg! Het pruttelt en het kabbelt maar voort, om af en toe even een intense melodie of een melanchalische zanglijn in te zetten, maar daarna snel weer verder te pruttelen. Nonchalant, maar aan de andere kant ook weer heel erg uitgebalanceerd. Hier geef ik maar gelijk de volle mep aan! Het slotnummer is overigens mijn favoriet, maar het eerste nummer had aanvankelijk mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Wat een fantastische titel(s) trouwens! Absoluut m'n favoriete titel van een album. Ik heb trouwens hard zitten oefenen en volgens mij ben ik in staat om het nu uit te spreken. Ik zie nu al uit naar het moment dat ik deze plaat ga bestellen bij de plato!

Ik kan 't ook uitspreken .

Fantastisch album. Het slotnummer is indrukwekkend (die stem van Leinonen, wauw) maar de rest óók. Een favoriet kiezen is best lastig. Eigenlijk kent dit album geen zwakke momenten.

Free Folk. Niet zelden krijgt dit zelfbetitelde vrije genre een wrang bijsmaakje door de inkleurders die wat al te vrij willen zijn en daardoor zo bedacht zijn als een reclamespotje. Een oorspronkelijk aangezicht lijkt hun voornaamste doel, en de eigenheid moet voortdurend doorklinken. Zo niet Es, die schijnbaar echt losstaat van conventies, logische patronen en behaaglijk geluid.

Mijn persoonlijke vervreemding begint hier - hoe bewerkelijk dat ook is als het om muziek gaat - al met het hoesje. Dat Es, die getuige een foto van hem duidelijk zichzelf lijkt af te beelden op de omslag, een wolkje blaast, mag in samenzang met de muziek geen overdreven verbazing heten. Maar dat op de achterkant hetzelfde wolkje geblazen wordt door een 'populair' ogende dame, getekend in een al even populaire-meisjes schetsstijl, is toch opmerkelijk. Dat ze een petje draagt met I (L) STHLA erop, maakt de vreemde gewaarwording compleet. Het hartje, uitgeblazen door Es' eigen getekende personificatie, komt in combinatie met het chickie op de achterflap en de gruizige, warme, maar toch onheilspellende klanken in een nieuw daglicht te staan.

Het mysterie is rijkelijk aanwezig, maar smeekt gelukkig niet om een ontrafeling. Het mysterie staat, zoals in de mooiste films (ik denk nu eigenlijk vooral aan Twin Peaks), op zichzelf en wordt niet aangemoedigd, ontmoedigd, of zelfs überhaupt niet in beschouwing genomen door meer aardse klanken. Voortdurend schommelt je diepe droomtoestand voort, waarbij mijn lichte vermoeidheid slechts een positieve uitwerking heeft - denk ik.
Sadepäivät komt in de buurt van de genoemde aardsheid, maar vooral als op zichzelf staand nummer. In het perspectief van de rest van de werkjes wekt het eigenlijk evenmin associaties op als de rest. Es maakt geen muziek om koppelingen met de buitenwereld te maken, Es' muziek is de associatie zelf. En daarin onderscheidt het zich. Wanneer boeken zich afspelen in een huis, stel ik me daar altijd een huis bij voor dat ik reeds ken. Als ik me op de dansvloer begeef en technoplaten zich in bepaalde klankkleuren hoor wringen, krijg ik genoegelijk beelden van houten blokjes of ijzeren platen in mijn hoofd. Déze klanken wekken nieuwe, volledig abstracte beelden op, en leveren - in tegenstelling tot enkele sociale genres - in het beste geval totale distractie van de omgeving op.

Kaikkeuden Kauneus Ja Käsittämättömyys is daarom precies wat ik me bij freefolk voorstel - om er dan uiteindelijk toch maar een naam op te plakken. Het hikt niet tegen me aan als een lief trucje maar brengt hoofdzakelijk een lichte, behaaglijke verwarring teweeg. Es heeft geen eigen eigen gezicht, want van enige contouren is amper sprake. Es heeft meer iets dat lijkt op een eigen vlakte, een eigen gebied, wat binnen zijn genre veel meer waard kan zijn.