Infamous Mobb - Special Edition (2002)

Off-shoot van Mobb Deep, dus echte QB-rap in de hoek van Capone-N-Noreaga en Mobb Deep ten tijde van Thug Muzik. Het is wel een plaat die duidelijk maakt hoe bepalend het stemgeluid van een mc kan zijn voor de overall kwaliteit.

Er zit een rapper bij die klinkt als een rap pavarotti (gastrapper Hostyle?), Ty Nitty die klinkt als Sticky Fingaz die door een voicebox spreekt, en twee rappers die gewoon anoniem blijven. Komt bij dat de rappers eigenlijk niks te vertellen hebben. Op het moment dat Prodigy zijn kop opsteekt op Killa Queens schrik je je een hoedje: het is de eerste verse waarvan je zowaar registreert wat er wordt gezegd. Hetzelfde gebeurt op We Don't Give a F, waar Havoc met maar 8 regels de rest van de kaart rapt.

Omdat de hooks en teksten door de stemmen wat idioot klinken (Born Again) worden de producties - het sterke punt van de plaat - regelmatig tekortgedaan. Titelnummer Special Edition werkt omdat de rappers elkaar constant afwisselen, waardoor de verveling steeds wordt uitgesteld.

De producties van The Alchemist, die de meeste beats deed op deze plaat, zitten hier allemaal iets meer in de horrorsoundtrack-hoek dan de meer sferische, onderkoelde MD-producties van Havoc. Neemt niet weg dat Alchemist - waar ik nog niet echt een totaaloverzicht van heb - hier liet zien dat hij makkelijk het stokje kon overnemen van Havoc, en wist hoe hij gericht moest produceren. En betere rappers verdiende.

Betere nummers zijn IM3, Special Edition, en War, I Rep, Mobb Niggaz, het soulvolle Back In The Days, Shuggie Otis-flip Big T.W.I.N.S.. Maar de uitschieter is zoals hierboven gezegd de zeldzame Havoc-productie We Don't Give A... .