Charalambides - Joy Shapes (2004)

Daar ik A Vintage Burden een schitterende plaat vind, dacht ik aan deze met zulk een gemiddelde geen buil te kunnen vallen. Echter, wat schetst mijn verbazing. De plaat kan mij vooralsnog niet echt bekoren eigenlijk. Zweverige jengelarij, dat hoor ik wel. Maar nergens wordt mijn aandacht vastgehouden of getrokken. De plaat zweeft in hogere sferen dan ik aankan aan me voorbij wellicht.

Maar misschien is er iemand die, middels een beschrijving van het gevoel dat deze plaat bij de desbetreffende persoon oproept danwel anderszins, mij kan overtuigen van het nogmaals beluisteren van deze plaat?

Erg leuk om deze stemmenlijst te zien. Helaas is de eerste 'onvoldoende' gevallen, maar dat is niet meer dan begrijpelijk. Sommige mensen zullen dit plaatje ervaren als, zoals Jazper al omschreef, 'zweverige jengelarij'. Ik hoor meer dan dat. Het is zeer moeilijk te omschrijven muziek, maar wat wil je ook als er zoveel verschillende genres in deze klanken te horen zijn. De meditatieve soundscapes maken een prikkelende reis langs de psyche van de luisteraar. Ondanks de uithalen van Christine Carter vind ik dit zeer rustgevend. Dit is 75 minuten pure emotie. Zoals gezegd, voor sommigen niet in één keer te bevatten.

jammer dat je dan zelf niet stemt

Eh..ja...
Ik vind het moeilijk om een (exact) waardeoordeel te geven aan muziek. Daarom probeer ik in mijn berichten mijn mening naar voren te brengen. Deze plaat vind ik dus goed.

ik gooi hem toch weer terug naar die 5, want verdomme wat is het toch een mooie plaat.

Voor mij een van hoogstandjes in de psychedelische folk en maar zelden geëvenaard binnen dat genre. Ik ben blij dat ik hem onlangs toch maar op vinyl heb gekocht.

Onberekenbaar maar prachtig album. Duizelingwekkende klanken om bij in slaap te vallen of heel lang op je te laten inwerken. Niet bepaald makkelijk echter, en ik heb deze dan ook lange tijd beschouwd als minder mooi dan A Vintage Burden. Hij bleef toch zodanig interessant dat ik hem telkens maar weer heb opgezet, en hoewel er niet van de ene op de andere dag een klik kwam met de nummers, ben ik er inmiddels wel echt zo'n beetje in gaan wonen en er ook enorm van gaan houden.

Het enige grijpbare nummer is titeltrack Joy Shapes, en die blaast me keer op keer weg. De andere nummers zijn niet zozeer mooi maar intrigeren wel ontzettend. Een beetje een buitenaards album, en daarin overtreft het A Vintage Burden.

Hopelijk kan ik nog eens van elke klank genieten, want dan zitten 5* er nog wel in.

Heel bizar, A Vintage Burden vind ik een goed album maar deze vind ik een berg zweverig en nergens heen leidend gejank. Of hoe het ene album de lat hoog legt om met een ander album zelfs een diepe kuil te graven.

Ongeveer eenzelfde mening als de mijne 8 jaar geleden. Ik ga hem toch nog eens een kans geven. Ben benieuwd wat ik er nu van vind

@Jazper; laat het zeker horen wat je er nu van vind. Stel ook vast dat het dezelfde mening is, het verbaasde mij vooral dat de 2 albums zo ver van elkaar staan.

8 jaar later is het, afgaande op het eerste nummer een heel ander verhaal. Ja, zweverig klinkt het misschien wel. Maar ik verdrink bijna in dat nummer. Het maakt me emotioneel, en nadat het is afgelopen blijft het zich herhalen in mijn hoofd. Was is destijds niet in de stemming?

Geniaal onheilspellende sfeer. Als een duister sprookje. Ik vraag me af of ik ooit iets mysterieuzer heb gehoord dan dit. Dikke 5*****