Bob Mould - Beauty & Ruin (2014)

Hüsker Dü en Sugar. Zo, dan hebben we het name-droppen ook weer gehad. Want hoe veel albums deze Bob Mould solo uit brengt (dit is trouwens alweer zijn 11e), hij zal toch altijd weer verwant worden aan die beide legendarische bands waarvan hij frontman was. En in dit geval is dat misschien meer terecht dan ooit, dit album valt namelijk behoorlijk terug op die 'oude' sound.

Op de cover staat een jongere Bob (met sigaret) en de huidige Bob. Ook in het album wordt gereflecteerd over de afgelopen jaren, waarbij de het album in 4 delen gesplitst kan worden. De eerste 3 nummers gaan over verlies (van onder meer van zijn vader afgelopen jaar), vervolgens komen nummers over reflectie (4-6), acceptatie (7-9) en uiteindelijk de toekomst aan bod. Maar niet alleen qua thematiek wordt er terug gekeken, ook muzikaal. Mould klinkt nog net zo fris en energiek als eind jaren 80, waarbij zijn gitaarspel net zo vunzig (in de meest positieve manier) klinkt. Het blijft bijzonder hoe deze man bijna continu op het dunne randje balanceert tussen pop-melodie en noise-rock. Soms wel duidelijk meer rock (Kid With Crooked Face), maar dat wordt net zo makkelijk opgevolgd door een 'tududududu' pop-begin op Nemesis Are Laughing zonder vreemd te klinken. Ook de echt rustige nummers als een Forgiveness of Let The Beauty Be zijn bijzonder mooi. Nee, het is niet allemaal heel schokkend en vernieuwend wat voorbij komt, maar wel continue van een bijzonder hoog niveau.

Gewoon weer een knetter van een album dus van meneer Mould, zonder eigenlijk een zwak punt. Zoals gezegd, weinig vernieuwend, maar dit album zorgt er wel voor dat er de komende tijd verdacht veel Bob Mould te horen is bij mij thuis!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds