Clap Your Hands Say Yeah - Only Run (2014)

Het nummer met Matt Berninger van The National klinkt echt ouderwets goed. Lekker stuwend en beter dan het voorgaande album Hysterical. De rest klinkt ook prima!

Al minstens 15 luisterbeurten erop zitten. Ik blijf het gevoel houden naar iets bijzonders te luisteren. Voor mij is elk nummer raak en ook weer verschillend van elkaar. Vervolgens is het dan wel weer één geheel. Je zou kunnen zeggen: het is helemaal "mijn ding". Nummer voor nummer zou ik kunnen beschrijven, en misschien ga ik dat nog wel een keer doen, maar voor nu: echt supertop, een pure ontdekkingsreis, steeds weer nieuwe details, ik ben verslaafd!!!

Heb je ook weleens naar het eerste album geluisterd? Die is echt tof! Ik heb gelezen dat er nu maar 2 originele bandleden inzitten. De zanger en de drummer. Dat hoor je dus terug in dit minimalistisch album.

hee Coldwarkids, jazeker! maar kennelijk in een tijd dat er veel nieuw materiaal op me afkwam. Naar aanleiding van Only Run alles van ze met meer aandacht beluisterd en inderdaad het debuut is zoals jij het omschrijft "tof". Naar mijn mening net niet het niveau van deze, ik kan nog steeds niet precies duiden wat voor mij het bijzondere van Only run is. Wellicht toch maar is nummer voor nummer beschrijven en ja misschien sla je de spijker op zijn kop door te stellen dat dit een minimalistisch album is maar dan wel het maximale minimalisme!!!

Ik begrijp wat je bedoelt, er zit zeker iets in wat boeiend blijft. Ik heb nog wel steeds de mening dat dit album meer tijd nodig had moeten hebben. De nummers zullen dan wellicht beter en mooier uitgewerkt zijn. Maar mijn 3,5 stem is tot nu toe ruim voldoende natuurlijk. Als ik hem veel vaker beluister kan hij wellicht stijgen.

Ik vind het tot nu toe een beetje een nietszeggend album. Als je dit toch vergelijkt met het speelse en creatieve debuut album. Maar ik zal het nog wat vaker luisteren, wie weet.

Van het debuut uit 2005 was en ben ik nog steeds groot fan.
Hele leuke aanstekelijke eigenwijze pop muziek.

De tweede plaat werd daardoor opgeslokt door de gitzwarte schaduw van dat debuut. Want zo fris en interessant als dat debuut was, zo 'meh' was de tweede plaat. Op zichzelf was dit een redelijke plaat, maar als fan was ik toch teleurgesteld. De tweede plaat leek ook met enige haast uitgebracht. Ik kreeg het gevoel dat de band geschrokken was van hun onverwachte succes en halsoverkop van zichzelf en/of de platenmaatschappij met een vervolg op de proppen moesten komen.
De derde plaat beviel nog slechter, deels door die nog steeds aanwezige schaduw, maar die derde plaat was misschien ook niet zo goed.

Toen was het een tijd stil.
Lead zanger Alec Ounsworth had wat redelijke solo projecten die, gek genoeg, ook niet helemaal los konden weken van die grote schaduw.

Nu, bijna tien jaar na het debuut, en slechts een fractie van de bandleden is daar dan een vierde plaat.
Puur uit nieuwsgierigheid heb ik het geprobeerd. Pitchfork had de band eindelijk weer een een gematigde positieve recensie gegeven en sprak over een nieuwe weg die de band ingeslagen was.
Op moment van schrijven ben ik bezig met mijn derde luisterbeurt. Naar mijn mening te vroeg om nog een hard oordeel te vellen, maar hoe leuk en tof ik dit nu ervaar had ik niet met mijn eerste paar luisterbeurten van de platen na het debuut.
Dit klinkt fris, dit klinkt spannend en leuk en vooral geheel los van die grootse schaduw.
Clap Your Hands Say Yeah heeft een nieuw geluid ontwikkeld, heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en het is een geluid die naar meer smaakt.

Voor nu geef ik dit album 3,5 ster, maar het zou best nog verhoogd kunnen worden.

Mooie live uitvoering van 'As Always':
Klik.

Coming Down is kippenvel in het kwadraat, raar nummer met wat weinig structuur, maar als het nummer eindigt met het lage gebrom van Matt Berninger (zanger The National) in combinatie met de ijle zanger van Clap Your Hands kun je mij afvoeren, heerlijk.

De rest van het album raakt me he-le-maal niet. Gauw het debuut maar weer opzetten met al die leuke liedjes.

Een heerlijk album dat gelijk uit de startblokken schiet. Met As Always, Blameless en het prijsnummer Coming Down (door de vreemde maar bijzondere samenzang met Matt B.) weet CYHSY zeker te overtuigen. Tegen het einde aan verslapt de spanning een beetje en is de grote verrassing eraf. Maar mede door het grootse geluid, effectief gebruik van de drums en electronica, is Only Run zeker het luisteren waard.