Borja Ruiz - Bajo el Reino de la Luna (2010)

Al vrij snel wordt duidelijk waar deze Spaanse multi-instrumentalist zijn inspiratie vandaan haalt, namelijk de (rustige delen) van de eerste twee Oldfield albums. Met inbegrip van akoestisch en distorted gitaarspel, fluitjes, belletjes en vrouwenkoortjes.

Op voorhand is de strijd met Hergest Ridge en Tubular Bells niet te winnen, en als ik de vergelijking verder achterwege laat is dit best een plezierige plaat. Borja Ruiz verstaat zijn vak goed, de muziek is integer gemaakt en ademt één sfeer uit. Sommigen zullen misschien vinden dat het te veel voortkabbelt, want behalve in het slotnummer blijven de grote climaxen uit.

Het lijkt mij een interessant album om in ieder geval eens te proberen.

Het is geen naam van een artiest die dagelijks voorbij komt.
Ik merk dat ook bij Amazon, Bol en Wow. Waar kun je het album kopen?

Hij is te bestellen bij Beyondrock en op dit moment te beluisteren op Progstreaming.
Inmiddels heb ik het album nog twee keer met genoegen beluisterd en misschien wordt het nog wel vier sterren .

Album doet me soms ook wel wat aan de vroege Flairck denken, bijvoorbeeld in Reflejos en el Agua: Part II maar verder is het inderdaad vooral Mike Oldfield wat de klok slaat. Geen onaardig album maar ik vind het inderdaad soms wat te veel voortkabbelen.