Little Feat - Let It Roll (1988)

Comeback plaat van Little Feat . Lowell George overleed in ''79'' en heeft zanger /componist Craig Fuller zijn plaats ingenomen .
Bij lange geen album die het vrij constante werk uit de 70er jaren overtreft . Daar mist Let It Roll het vernuft en de originaliteit voor en wordt de inbreng van George gemist .
Toch vind ik het een sympatiek album .De groep stoeit als vanouds met Country , Cajun en rock , maar is tevens wat commercieeler gaan klinken .
Het door Fuller gezongen Voices In The Wind is een geweldige ballad en 1 van de hoogtepunten op deze aardige plaat .

Craig Fuller heb ik redelijk hoog zitten. Dit album scheen ook best succesvol te zijn. Toch maar eens beluisteren.

Klopt, deze come-back van Little Feat was in de VS een groot succes. Leverde zelfs twee hitjes op in de vorm van Hate to lose your lovin' en het titelnummer.

Gisteravond weer eens op de draaitafel gelegd en ik vind het eigenlijk een verdomd goede plaat. Natuurlijk ga je deze automatisch vergelijken met de albums uit de tijd met Lowell George. Niet helemaal eerlijk, maar onvermijdelijk. Het valt me op dat de nieuwe zanger Craig Fuller (voorheen Pure Prairie League) zijn best doet om een goede Lowell George-interpretatie neer te zetten. Dat lukt vocaal zelfs nog heel aardig, maar hoewel Fuller maar meteen aan acht van de tien nummers meeschreef, vinden we de genialiteit van George's composities hier helaas niet terug.

En zo blijf je toch een beetje met het gevoel zitten dat je naar een stand-in luistert, die het oude niveau net niet helemaal haalt. Toch begrijp ik wel waarom dit album met name in de VS erg positief werd ontvangen: de muziek heeft alle kenmerken van die typische, ongeëvenaarde Little Feat-stijl, zo'n gumbo-mix van rock, jazz, folk en cajun. De nummers zijn stuk voor stuk goed tot geweldig, met uitschieters in de vorm van het titelnummer, de eerste twee nummers, Changin' luck en de prachtig gezongen afsluiter Voices in the wind, met Linda Ronstadt hoorbaar in het achtergrondkoortje.

Persoonlijk geniet ik ook erg van de heldere productie, die elk instrument goed tot zijn recht laat komen. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze George Massenburg-productie iets te clean vinden voor het geluid dat LF hoort mee te krijgen, maar ik geniet er wel van. Eigenlijk is er naar mijn idee weinig mis met deze plaat. Ik geef 'm vier sterren.

Ik heb de twee hierna volgende albums (eveneens met Craig Fuller) ook nog. Die zijn ook lang niet slecht, maar laten toch een dalende curve zien. Daarna ben ik de Feat uit het oog verloren, al heb ik wel stukjes gehoord van hun laatste worp, en die spreken me wel weer aan.

In mijn optiek is Little Feat ( de band die vanouds bekend stond als de meest onbekende goede band from the 70ties) een band die het (ook na het tijdperk George ) vaak lukt om zeer acceptabel werk af te leveren. En dan doel ik o.a. op let it Roll uit '88!!!

idd zeer acceptabel album. Cajun invloed oorstrelend

dit werd het eerste Little Feat album in de nieuwe line-up zonder Lowell George en het laatste album dat ik van hen aanschafte. de band zou in deze samenstelling nog 2 albums maken, t.w. "Representing the Mambo" en "Shake Me Up". vanaf het album "Ain't That Enough Fun" (1993) toen Craig Fuller de band verliet, werd blues zangeres/songwriter Shaun Murphy de belangrijkste lead vocaliste van de band, totdat zij in 2003 ook de band zou verlaten. zij zong op dit album al mee met haar backing vocals.

in nummers als "Hate to Loose Your Lovin", One Clear Moment", "Changin' Luck" en "Hangin to the Good Times" valt nog te genieten van de vertrouwde Feat sound, waarbij ik me afvraag hoe die hadden geklonken met zang van Lowell George, wat natuurlijk niet reëel is. andere sterkhouders zijn het aanstekelijke "Cajun Girl" en de afsluitende ballad "Voices on the Wind", dat overigens weinig van doen heeft met het oude bandgeluid.

het mainstream geluid verklaart wellicht het feit, dat dit album commercieel gezien hun grootste succes werd in de States.

zoals gaucho hierboven al eerder opmerkte is er eigenlijk weinig mis met de muziek op dit album, maar persoonlijk vind ik zelfs het minste Feat restjesalbum "Down on the Farm" met Lowell George beter dan "Let It Roll". het muzikale genie van LG ontbreekt helaas. het voelt een beetje als het luisteren naar een Flying Burrito Brothers album zonder Gram Parsons.

Album werd geproduceerd door George Massenburg & Bill Payne
Recorded at The Complex, Los Angeles, California

(wijlen) Paul Barrere: guitar, vocals
Sam Clayton: percussion, vocals
Craig Fuller: vocals, button accordion, guitar
Kenny Gradney: bass guitar
(wijlen) Richie Hayward: drums, vocals
Bill Payne: keyboards, vocals
Fred Tackett: guitars, mandolin, trumpet

Linda Ronstadt, Bonnie Raitt, Bob Seger, Marilyn Martin, Shaun Murphy, Renee Armand: vocals


dedicated to Lowell George this bops for you!!