Hollenthon - Domus Mundi (1999)

Deze cd werd vorige week aangeprezen door de Centrale Bibliotheek op internet. Ik dacht vooruit ik leen 'm. Vanmiddag heb ik de cd opgehaald en beluisterd. Muziekstijl: black, death en doom metal. Wat een ongelofelijke naargeestige klote muziek. Bah!!

Zelfde niveau als Ride Hans ? Intrigerende hoes overigens !

Ride is 10.000 keer beter

Dacht al Hans die op de metal tour gaat ?

Dat is dus ECHT NIET aan mij besteed

Juist ja, naargeestig. Hier moet ik nog steeds eens achteraan.

Zeker doen als metalfan!

Heb deze in mijn metalperiode jaren terug regelmatig geluisterd, en nu weer op de computer staan. Hollenthon verbaasde menig fan en criticus met deze mix van (soms kei)harde doom, death en black die overgoten is met allerlei klassieke, synfonische en vooral ook inheemse/folkloristische invloeden. De Arabische zang die door de black/death heensijpelt in Homage - Magni Nominis Umbra (zoals de song echt heet) is fantastisch, bijvoorbeeld.

Wat opvalt is dat die vele folkische invloeden uitstekend in de muziek zijn geintegreerd, waardoor alles toch als een klok klinkt. Wat dat betreft (niet zozeer qua muziek, maar wel qua veelheid aan stijlen die toch samen een prima samenhangend geheel vormen) doet de band me wel denken aan Solefald, ook zo'n band die een geheel eigen stijl heeft gebrouwen uit vele invloeden maar desondanks nummers maakt die perfect wergklinken.

Ook het Franse Forbidden Site schiet me dan te binnen als band met vele verschillende invloeden (gothisch, black, symfonisch) maar Hollenthon heeft toch zeker een stijl die op zichzelf staat.

Het laatste album van Hollenthon staat ook op de harde schijf, dus daar gaan we eens mee kennismaken dan. Voor metalfans die wel van iets aparts en eigenzinnigs houden: Hollenthon is wel een aanrader.

Ik voel het aan mijn water, hier zal ik nog veel plezierige luisterbeurten aan beleven. Wat een fantastische plaat! Heb hem voor 4 euro gekocht op een rommelmarkt, en het bevalt me voorlopig zeer uitstekend!

Een jaar geleden heb ik hun tweede album With Vilest of Worms to Dwell voorgesteld in de topic het Metal Album van de Week, ook een mix van death metal, folk en klassieke muziek. Grote bezieler is Martin Schirenc, ook bekend van de groep Pungent Stench.

Ik geef nog even de volledige tracklijst mee, op MuMe staan enkel de Engelstalige titels.
1. Enrapture - Hinc Illae Lacrimae
2. Homage - Magni Nominis Umbra
3. Vestige - Non Omnis Moriar
4. Lure - Pallida Mors
5. Interlude - Ultima Ratio Regum
6. Reprisal - Malis Avibus
7. Premonition - Lex Talionis
8. Eclipse - Vita Nova

Het eerste nummer laat nog niet vermoeden welke mooie muziek hier op staat, pas vanaf het tweede nummer komen de symfonische invloeden goed door. Arabische stemmen in Homage, Indiaanse stemmen in Vestige, meeslepende melodielijnen, mooi uitgewerkte gitaarsolo's, verscheidenheid aan tempo's, dat zit er allemaal in. Wat voor sommige mensen weer de afknapper van dienst kan worden, is de zang van grote baas Martin Schirenc, een grunt is voor mij al jaren geen probleem meer.

Het zou jammer zijn om daarom dit album geen kans te geven. Interlude is een instrumentaal rustpuntje. Echtgenote Elena Schirenc zorgde voor de teksten en de vrouwenzang. Hun tweede album bevalt mij iets beter.

Hollenthon weet op Domus Mundi een verrassende mix van symfonische en extreme metal neer te zetten. Dat Christofer Johnsson enkele jaren daarvoor met Therion de deur naar Wagneriaanse bombast en klassieke invloeden in de metal al wagenwijd had opengezet, is merkbaar in de muziek van Hollenthon: beide bands delen die drang om metal te verrijken met orkestratie en koorzang.

Hollenthon kiest voor een rauwere, meer compacte benadering. Martin Schirenc – vooral bekend van Pungent Stench – grijpt op Domus Mundi naar epische koren en folkloristische thematieken, maar laat de symfonische lagen altijd samenvallen met logge riffs en een basis die stevig in de death metaltraditie verankerd blijft. De soms haast middeleeuws klinkende orkestratie en ongewone ritmes tillen de plaat boven het gemiddelde metaldebuut uit, zonder de sfeer uit het oog te verliezen.

Heerlijke plaat, dit Domus Mundi, al laat de productie nog enigszins te wensen over. Het album klinkt nogal Spartaans......