Hollenthon - Domus Mundi (1999)

Een jaar geleden heb ik hun tweede album With Vilest of Worms to Dwell voorgesteld in de topic het Metal Album van de Week, ook een mix van death metal, folk en klassieke muziek. Grote bezieler is Martin Schirenc, ook bekend van de groep Pungent Stench.

Ik geef nog even de volledige tracklijst mee, op MuMe staan enkel de Engelstalige titels.
1. Enrapture - Hinc Illae Lacrimae
2. Homage - Magni Nominis Umbra
3. Vestige - Non Omnis Moriar
4. Lure - Pallida Mors
5. Interlude - Ultima Ratio Regum
6. Reprisal - Malis Avibus
7. Premonition - Lex Talionis
8. Eclipse - Vita Nova

Het eerste nummer laat nog niet vermoeden welke mooie muziek hier op staat, pas vanaf het tweede nummer komen de symfonische invloeden goed door. Arabische stemmen in Homage, Indiaanse stemmen in Vestige, meeslepende melodielijnen, mooi uitgewerkte gitaarsolo's, verscheidenheid aan tempo's, dat zit er allemaal in. Wat voor sommige mensen weer de afknapper van dienst kan worden, is de zang van grote baas Martin Schirenc, een grunt is voor mij al jaren geen probleem meer.

Het zou jammer zijn om daarom dit album geen kans te geven. Interlude is een instrumentaal rustpuntje. Echtgenote Elena Schirenc zorgde voor de teksten en de vrouwenzang. Hun tweede album bevalt mij iets beter.

Hollenthon weet op Domus Mundi een verrassende mix van symfonische en extreme metal neer te zetten. Dat Christofer Johnsson enkele jaren daarvoor met Therion de deur naar Wagneriaanse bombast en klassieke invloeden in de metal al wagenwijd had opengezet, is merkbaar in de muziek van Hollenthon: beide bands delen die drang om metal te verrijken met orkestratie en koorzang.

Hollenthon kiest voor een rauwere, meer compacte benadering. Martin Schirenc – vooral bekend van Pungent Stench – grijpt op Domus Mundi naar epische koren en folkloristische thematieken, maar laat de symfonische lagen altijd samenvallen met logge riffs en een basis die stevig in de death metaltraditie verankerd blijft. De soms haast middeleeuws klinkende orkestratie en ongewone ritmes tillen de plaat boven het gemiddelde metaldebuut uit, zonder de sfeer uit het oog te verliezen.

Heerlijke plaat, dit Domus Mundi, al laat de productie nog enigszins te wensen over. Het album klinkt nogal Spartaans......