Chrissie Hynde - Stockholm (2014)

Voor geïnteresseerden; singles Dark Sunglasses en You or No One zijn allebei zeer aardig geschreven popliedjes met een erg berekend modern en ruimtelijk country/rock-geluid. Hynde is natuurlijk al sinds de jaren '80 geen punk meer, en moet nu gewoon worden gezien als respectabele popartiest met een karakteristiek stemgeluid en oprechte nummers. En dat maakt ze op deze leeftijd nog steeds waar.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chrissie Hynde - Stockholm - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Stockholm, de eerste echte soloplaat van voormalig Pretenders zangeres Chrissie Hynde, hoeft waarschijnlijk niet te rekenen op enthousiaste reacties van de critici (overigens ook het beroep van Chrissie Hynde voordat ze haar eigen muzikaliteit ontdekte).

Dat is op zich niet vreemd. Het is immers precies 30 jaar geleden dat Chrissie Hynde met The Pretenders de derde prachtplaat op rij afleverde en sinds The Pretenders (1980), The Pretenders II (1981) en Learning To Crawl (1984) valt de oogst nogal tegen, al vind ik persoonlijk dat het slotakkoord van de band, Breaking Up The Concrete uit 2008, nooit de waardering heeft gekregen die deze plaat wel degelijk verdiende.

In Nederland waren we ook al niet enthousiast over de plaat die Chrissie Hynde al weer vier jaar geleden maakte met haar ‘toyboy’ JP Jones en zijn band The Fairground Boys. Ik vond Fidelity! zelf verrassend goed, maar kreeg in Nederland helaas nauwelijks bijval (in de Verenigde Staten en Engeland kon de plaat overigens wel rekenen op positieve recensies).

Inmiddels zijn we weer vier jaar verder. Chrissie Hynde is inmiddels bijna 63 en levert dan eindelijk haar eerste echte soloplaat af. Op Stockholm is geen spoor meer te bekennen van JP Jones, maar dat betekent niet dat Chrissie Hynde er op haar nieuwe plaat alleen voor staat. Op Stockholm, de plek waar de plaat werd opgenomen, werd Chrissie Hynde immers bijgestaan door producer/muzikant Björn Yttling, bekend van Peter, Bjorn en John, maar inmiddels ook een gevestigde naam als producer (Shout Out Louds, Franz Ferdinand, Lykke Li).

Chrissie Hynde hield tot dusver de touwtjes graag in eigen handen, maar Stockholm draagt nadrukkelijk het stempel van Björn Yttling. Dat betekent dat de eerste soloplaat van Chrissie Hynde veel poppier is dan haar werk met The Pretenders, waardoor de plaat in eerste instantie vrij makkelijk vervliegt. Björn Yttling pakt op Stockholm flink uit met een productie die de muzikale erfenis van Phil Spector vermengt met het Zweedse gevoel voor perfecte popmuziek. Stockholm klinkt hierdoor groots en toegankelijk, maar ook wel een beetje glad.

In eerste instantie had ik gemende gevoelens over de plaat. Het is dat Chrissie Hynde beschikt over een uit duizenden herkenbare en wat mij betreft erg aantrekkelijk stem, maar verder was Stockholm in eerste instantie nauwelijks onderscheidend. Inmiddels, vele luisterbeurten verder, ben ik echter behoorlijk verslaafd geraakt aan Stockholm.

Ik ga niet beweren dat Stockholm een vernieuwende plaat is en ga zelfs niet beweren dat Stockholm in artistiek opzicht potten breekt, maar wat klinkt het allemaal lekker. De ene keer zonnig en uitbundig, de volgende keer wat steviger en rauwer, dan weer ingetogen en gloedvol.

Wat na één keer horen nog eenvoudig vervliegt, zit na een paar keer horen voorgoed in het hoofd. De stem van Chrissie Hynde speelt hierbij een voorname rol, maar Björn Yttling verdient minstens net zoveel krediet voor zijn bijna onweerstaanbaar lekker klinkende productie.

Ik zet Stockholm maar weer eens op en vind het wederom een geweldige plaat. Een plaat met geweldige songs en een perfecte uitvoering. Stockholm is voor mij de soundtrack van een mooie zomer. Het is ook een plaat die waarschijnlijk flink gekraakt zal worden door de critici, maar daarmee doe je de eerste soloplaat van Chrissie Hynde absoluut geen recht. Erwin Zijleman

Deze pas ontdekt en ik was vooraf wat sceptisch. Eerste indruk is verrassend goed. Stem volgt na wat meer luisterbeuten.

We hebben het wel eens over artiesten en de (mogelijke) sleetsheid die op latere leeftijd een rol zou gaan spelen.

Daar heeft Hynde in het geheel geen last van.
Noch wat betreft stem, noch wat betreft spel.

Kwaliteitsalbums, rockalbums van geheel eigen makelij anno 1979, wanneer mag je jezelf koninklijk gaan noemen. Niet dat zij daar ook maar enige wens op dat gebied zou hebben.

Hynde, wars van alle modegrillen, want ooit zelf trendsetter, en waarom zou dat nu niet meer zo kunnen zijn.

Zeker, ze heeft het nodige meegemaakt, zo sinds 1979. Maar net als bijvoorbeeld Patti Smith lapt ze alle denkbare nieuwe wetten in de muziek aan haar laars.

Waar ze geheel gelijk in heeft, laat ik dat voorop stellen. Want het is altijd prachtig wat ze brengt. Als je er van houdt.
En of dat dan onder de naam Pretenders gebeurt of gewoon onder haar eigen naam. Band en Hynde zijn natuurlijk dezelfde.

En het is dat we beter weten. Maar als iemand mij zou zeggen dat het album al eigenlijk uit 1982 zou komen, ik zou het direct aannemen.
Een geruststellende gedachte, de degelijkheid en de aanwezigheid van mrs. Brass in Pocket.

Hmm, weet het niet. Het is Chrissy en dus krijgt ze tenminste een luisterbeurt. Ja, ze heeft een zeer herkenbare stem en ja die maakt veel goed. Maar het klinkt net of ze steeds iets achter de beat zit en het niet kan bijhouden. Ook lichte vermoeidheid in die stem is waarneembaar en in tegenstelling tot anderen hoor ik wel de beperking daarop van haar leeftijd. Ook al kan ik het moeilijk geloven dat ze al bijna 65 is (paar nachtjes slapen), zeker als je die hoes ziet. Met oorlogsverf op het gezicht om e.e.a. te verdoezelen dat dan wel.

De Pop komt dan voornamelijk van de silly love song themas / teksten; "you're the one" past eigenlijk niet bij haar, doorgaans heeft ze stoerdere teksten. Maar heb de laatste jaren weinig van Pretenders geluisterd. Het duurt lang om op te warmen voor dit album pas halverwege begin ik er een beetje aan te wennen. In A Miracle ondanks die country-invloeden heeft wel wat, ze zingt het ook iets anders, wat fluisterend en dan weer iets verheffend (op het randje van geforceerd). Sweet Nuthin' is ook wel leuk. Adding The Blue is een goed afsluiter, komt wat van de jonge Chrissy naar boven.

Uiteindelijk komt het wel redelijk goed uit de verf maar ik zet deze waarschijnlijk pas als 6e keus op als ik moet kiezen uit haar albums, na de eerste 4 albums en Last of The Independents, 3 andere albums moet ik nog luisteren. Ik zal de komende weken nog eens een paar keer wagen aan het album maar denk niet dat het verder groeit.