Level 42 - Staring at the Sun (1988)

Oke toegegeven, na het succes van running in the family welke op echt het juiste moment in tijd de juiste groove had, is dit album wellicht niet echt een hit kanon maar met Silence als persoonlijke topper staan op dit album echt wereld tracks.
Nostalgie? Ja maar draai heeel graag nostalgie op mijn draaitafel..

Ja, ik hoorde vanochtend bij BNNVARA dat de tune van Spijkers met Koppen Heaven In My Hands is. Mij viel het stevige gitaarwerk op in dit spetterende nummer. Het nummer bleek op dit album te staan. Via Qobuz gedraaid en het album klinkt absoluut niet slecht, ondanks dat het hier matig wordt beoordeeld. Ben het zeker eens met de luisteraars die het album goed vinden klinken!

Heaven In My Hands is overrompelend, dat intro! Gaaf, die feedback van Alan Murphy's gitaar!
Alan Murphy wist hoe een rockgitaar moest klinken, zo hadden ze best vaker muziek mogen maken(!) en met I Don't Know Why gaat het in lekker vlot tempo door.
En zo voort, tot aan Staring In The Sun, helaas, dat vind ik minder. Mooie slepende sax zeker. Mischien wat vaker horen. Met Man wordt het temp iets opgeschroefd, maar niet duizelingwekkend. Wat zeker fraai is, is Gresham Blues, een lekkere vette soepele leadgitaar en een uitbundige saxsolo in deze instrumentale bluesy jazzrocker.
Three Words is weer het herkenbare Level42 popgeluid. Op het album in Qobuz staan extra tracks en dat zijn 7" of single producties of live uitvoeringen van de eerdere songs op dit album.
Wel een opmerking over Silence (live in UK) ; daar zit plots een uitstekende gitaar in de mix en dat is wat ik eigenlijk altijd graag in Level's muziek had willen horen.

Al met een zeer goed luisterbaar album, zoals je dat van Level42 gewend bent. Ik vind dus best een goed album, heb het met plezier beluistert en, omdat Alan Murphy de rockkant van Level 42 oppoetst, krijgt het album van mij 4 sterren.