Ted Nugent - Scream Dream (1980)

Het laatste album van Ted die goud heeft gehaald in de VS en het valt niet mee om het helemaal af te luisteren.
Op 2 nummers na zing Ted alle nummers zelf en doet dat op zo'n irritante schreeuwerige manier dat je hoopt dat deze plaat niet al te lang meer zal duren.
Weg zijn ook de inventieve doordachte songs, de balans is nu doorgeslagen naar verstand op nul en up-tempo spelen maar.

Nog enigzins genietbaar zijn het afwisselende "Spit It Out" en het relaxte "Terminus el Dorado".
Jammer dat de songs die Charlie Huhn zingt (track 4 en 10) van die snelle rock 'n'roll achtige deuntjes zijn waar ik altijd weinig mee heb.

Commercieel gezien is het alleen maar bergafwaarts gegaan na deze plaat, artistiek gezien weet ik het niet want meer ken ik niet van deze symphatieke en altijd bescheiden Ted Nugent
Zal zeker meer van hem gaan ontdekken, mijn interesse is toch wel gewekt op basis van eerder plaatwerk van hem.

Ik vind dit een machtig goede plaat van Uncle Ted! Zijn gitaar geluid is op een ruige en vuile manier op de plaat geperst. ( Een Gibson Birdland , eigenlijk voor de Jazz bedoelt).
Net zoals AC /DC dat deed met Let There Be Rock. En elke song is goed en op en top rock n roll. Eigenlijk een hardere versie van Chuck Berry. Lekkere smerige produktie en vet geluid. Heerlijk. Elk nummer is van hetzelfde smerige niveau en de schreeuwige vocals van Ted horen daar precies bij. Een van mijn favo Gonzo albums . Ben er groot mee geworden. Nostalgie ondertussen.

Dat Ted gitaar kan spelen weten we wel. Dat doet hij hier ook prima. Dat de zangcapaciteiten van Ted wat minder zijn ook.

Dat is ook niet zo erg maar wel als hij denkt zichzelf te moeten overschreeuwen wel.

Op Flesh & Blood gaat zijn stem ook nog eens door een vervormer waardoor het nog irritanter wordt.

Jammer want de songs zijn opzich wel goed en zoals eerder gezegd is het gitaarwerk ook prima.

Jammer

Alfred Lagarde was een fan van Ted Nugent. Hij liet dat Nederland weten in zijn dinsdagse Betonuur bij de VARA. In '81 organiseerde de dj een wedstrijd voor de beste Nederlandse gitarist. ‘Stuur een cassettebandje in en wie weet, hoor je van ons!’ De winnaar zou van ome Ted een gitaar krijgen.

Ik volgde dit wekelijks. De uitreiking werd een prachtig-rommelige uitzending met die rare Amerikaanse meneer. Winnaar werd Ben Blaauw, een piepjonge snarenracer die we kenden van de nieuwe groep Highway Chile. Ik was nóg jonger en vond het prachtig.

Over de lp. Lagarde draaide twee tracks grijs: opener Wango Tango en de titelsong. Ik hoorde Nugent zó in de microfoon brullen, dat deze volledig overstuurd werd. Krankzinnig.

De plaat, die ik uit de fonotheek plukte, stelde me niet teleur. Ook hier heerst de gekte, al is het maar de hoes, waar een krankzinnige gitaartarzan mij toeschreeuwt. Naast de twee liedjes die ik al noemde, smaakten ook Hard as Nails, Flesh & Blood en Don’t Cry (I’ll Be Back Before You Know It Baby) als gepeperde boterkoek. Op vooral Violent Love hoor je ’s mans gitaarcapaciteiten, de ADHD knált eraf. Wilde hardrock. Terminus El Dorado valt me veertig jaar later op met z’n funky beat. Geinig dat ik de plaat vorig jaar voor een prikkie op vinyl tegenkwam.

De schijf is om nóg een reden historisch geworden, zij het niet in Nederland. Via de lange golf op mijn radio ontdekte ik op vrijdagavonden van 10 tot 12 een Franstalige hardrock-/metalshow op WRTL, Wango Tango geheten. Dj Francis Zégut deed zijn presentatie schreeuwend, zoals Ted zijn zang. Hier een deel van zo'n show, in dezelfde krakende kwaliteit als waarin het destijds mijn zolderkamer binnenwaaide. De hoofdjingle bestond uit de introschreeuw van Wango Tango, plus de introkrijs van Scream Dream, te horen aan het begin van het radiofragment.
Zéguts stijl sloeg aan. Later kreeg hij op zondagavond nog eens twee uren alle ethervrijheid. Zo hoorde ik gedurende de jaren ’80 dat de Franstalige wereld niet ophield bij het chanson. Bovendien ben ik erg goed geworden in het spreken van Engels met een zwáár Frans accent. Heeft me nog geholpen toen ik met vrienden een Mác Donálds zocht nabij Bordeaux; op z'n Engels uitgesproken begrepen ze niet wat we bedoelden!

Afgelopen week besteedde het Parool aandacht aan Tedje met de spotlight op Cat Scratch Fever, een plaat van drie jaar eerder. Zie dat album op MuMe voor de link. Die eerdere albums zijn beter, zeggen de kenners. Toch vond ik er niet één zo prettig (?) gestoord als deze. "Bon de p'tit graisseux, bon de p'tit graisseux!" hoor ik Zégut goedkeurend brullen.