Ted Nugent - Scream Dream (1980)

Alfred Lagarde was een fan van Ted Nugent. Hij liet dat Nederland weten in zijn dinsdagse Betonuur bij de VARA. In '81 organiseerde de dj een wedstrijd voor de beste Nederlandse gitarist. ‘Stuur een cassettebandje in en wie weet, hoor je van ons!’ De winnaar zou van ome Ted een gitaar krijgen.

Ik volgde dit wekelijks. De uitreiking werd een prachtig-rommelige uitzending met die rare Amerikaanse meneer. Winnaar werd Ben Blaauw, een piepjonge snarenracer die we kenden van de nieuwe groep Highway Chile. Ik was nóg jonger en vond het prachtig.

Over de lp. Lagarde draaide twee tracks grijs: opener Wango Tango en de titelsong. Ik hoorde Nugent zó in de microfoon brullen, dat deze volledig overstuurd werd. Krankzinnig.

De plaat, die ik uit de fonotheek plukte, stelde me niet teleur. Ook hier heerst de gekte, al is het maar de hoes, waar een krankzinnige gitaartarzan mij toeschreeuwt. Naast de twee liedjes die ik al noemde, smaakten ook Hard as Nails, Flesh & Blood en Don’t Cry (I’ll Be Back Before You Know It Baby) als gepeperde boterkoek. Op vooral Violent Love hoor je ’s mans gitaarcapaciteiten, de ADHD knált eraf. Wilde hardrock. Terminus El Dorado valt me veertig jaar later op met z’n funky beat. Geinig dat ik de plaat vorig jaar voor een prikkie op vinyl tegenkwam.

De schijf is om nóg een reden historisch geworden, zij het niet in Nederland. Via de lange golf op mijn radio ontdekte ik op vrijdagavonden van 10 tot 12 een Franstalige hardrock-/metalshow op WRTL, Wango Tango geheten. Dj Francis Zégut deed zijn presentatie schreeuwend, zoals Ted zijn zang. Hier een deel van zo'n show, in dezelfde krakende kwaliteit als waarin het destijds mijn zolderkamer binnenwaaide. De hoofdjingle bestond uit de introschreeuw van Wango Tango, plus de introkrijs van Scream Dream, te horen aan het begin van het radiofragment.
Zéguts stijl sloeg aan. Later kreeg hij op zondagavond nog eens twee uren alle ethervrijheid. Zo hoorde ik gedurende de jaren ’80 dat de Franstalige wereld niet ophield bij het chanson. Bovendien ben ik erg goed geworden in het spreken van Engels met een zwáár Frans accent. Heeft me nog geholpen toen ik met vrienden een Mác Donálds zocht nabij Bordeaux; op z'n Engels uitgesproken begrepen ze niet wat we bedoelden!

Afgelopen week besteedde het Parool aandacht aan Tedje met de spotlight op Cat Scratch Fever, een plaat van drie jaar eerder. Zie dat album op MuMe voor de link. Die eerdere albums zijn beter, zeggen de kenners. Toch vond ik er niet één zo prettig (?) gestoord als deze. "Bon de p'tit graisseux, bon de p'tit graisseux!" hoor ik Zégut goedkeurend brullen.