Ted Nugent - Cat Scratch Fever (1977)

Ongelofelijk dat hier maar 1 keer op gestemt is. Dit is echt een rockclassieker, echt een superalbum. Heel lekkere groovende drum/bas, met een fantastisch gitaar/zanggeluid. Ook de nummers zijn van zeer hoge kwaliteit, er staat geen 1 minder nummer op, ook de instrumentale home bound is heel erg goed! 4,5 ster!

Heerlijk flitsende hard-rock van deze maffe Amerikaan. Hoewel het gitaar geluid van mij wel wat dikker had gemogen, doet het niets af aan de kwalititeit van de nummers zelf. Vooral de openers Cat Scratch Fever en het meesterlijke Wang Dang Sweet Poontang maken het onmogelijk om stil te zitten.
Trouwens, de ritmesectie klinkt ook erg lekker strak, dat mag gezegd worden.

4*

Goede plaat van ome Ted.
Aanrader voor mensen die van rockers met veel gitaarsolo's houden.
Wang Dang Sweet Poontang en vooral Workin' hard , Playin' hard waren vroeger m'n favorieten.

Zo'n beetje hetzelfde verhaal als bij zijn debuut: Ted Nugent is zeker een waardig gitarist, maar zijn songmateriaal vind ik niet echt sterk. Ook vind ik dat er op dit album te weinig variatie is (het is vrijwel alleen maar recht toe recht aan hardrock), waardoor deze plaat snel saai wordt voor mij. De beste nummers op dit album vind ik het titelnummer (heerlijke riff!) en het lekkere vlotte Wang Dang Sweet Pootang.

Inderdaad een lekker nummer.

Vind dit album beter dan het debuutalbum dat ik ook heb.

"It's gettin so hot, even the fags will be eatin' pussy tonight! Wang-dang-sweet-poon-tang!"

Een uberfoute right-wing homofoob, die Uncle Ted, maar spelen kon ie dan weer wel.

Dit zou het grootste commerciele succes worden van Ted Nugent in z'n gehele carierre, nml 3x platina in de USA.
Het titelnummer (waar ik trouwens weinig aan vind), kwam zelfs tot plaats 30 in de Amerikaanse hitlijsten.

Goede opbouw in "Wang Dang Sweet Poontang", soms lijken de songs in eerste aanleg simpel maar er zitten vaak genoeg afwisselende (meestal instrumentale) stukken in.
Geldt ook voor "Death by Misadventure".
Zowaar een instrumentaal nummer, het melancholische "Home Bound" is genieten geblazen mede door het mooie cleane gitaargeluid.

Het opzwepende "Workin' Hard, Playin' Hard" is een van de hoogtepunten.
Het hoge peil blijft gehandhaaft, "A Thousand Knives" heeft een mooi intro en een lang instrumentaal middenstuk.
De rest is iets minder maar luistert lekker weg.

De eerste 2 songs live als bonus op mijn CD uitgave, was niet echt nodig geweest.

Wederom een redelijke cd van onze ad/hd vriend.Ik ben het wel met mart eens. Bijna elke cd van ome ted heeft enkele klassiekers erop in dit geval cat cratch het vooral live het alles vernietegende wan dang sweet boom tang. Daarna zakt het geheel wel wat weg. Op zich jammer want als je in staat bent om in mijn ogen op meerdere cd's wel een of meer klassiekers te schrijven dan heb je toch het een en ander in je mars. Niet dat de rest nu klote is maar wel beduidend minder dan bijv de al eerder genoemde songs. 3 pingels

Aardig album van ome Ted. Zoals hierboven ook al gezegd, heeft Nugent op elk album geweldige nummers staan, afgewisseld met minder spul. Op dit album vind ik Cat scratch fever, Wang dang, Workin' hard, Home bound en Death by misadventure de toppers.

Opnieuw een zeer redelijk album van ome Ted, Jammer dat hij zelf ook het nodige zingt.

Ik viind deze minder dan de twee voorgangers. Het opent heel lekker met de eerste twee nummers, maar verder vind ik het allemaal zo spannend niet,

Van de eerste drie soloplaten vind ik Ted Nugent zijn eerste album misschien nog wel de beste. (mede om Stranglehold).
Free for All opent ook met de beste twee nummers, een indruk die ik ook van Cat Scratch Fever heb.

Eergisteren een interessant artikel in Het Parool (!) van Peter van Brummelen over de man en dit album, zie hier.

Sorry maar ik vind het nogal een flut artikel. De insteek is dat een classic album wordt besproken lees ik. Het enige dat vervolgens van het album wordt 'besproken' is het titelnummer. Er worden wel allemaal randzaken aangehaald (al dan niet terecht) maar het album komt verder totaal niet (meer) aan bod.

In een docu die ik zag op netflix over sessiemuzikanten kwam in 2 minuten meer informatie over de totstandkoming van het album voorbij dan in dit artikel.
Bij de naam Nugent gaat het alleen nog maar over zijn ideeën en provocaties en zelden over de muziek. Tenzij het geboycot moet worden. Vermoeiend tot en met.

Niet geheel onlogisch. Het lijkt erop dat hij meer publiciteit vergaart door zijn politieke ideeën te delen dan hij het zelf nog over zijn muziek heeft. Kan natuurlijk een wat scheef beeld zijn. Aangezien ik Ted alleen af en toe via YT te zien krijg. Verder interesseert het mij ook maar bitter weinig wat hij daar allemaal ligt te blèren.
Verder ben ik het eens dat het inderdaad een flut artikel is.

Ik snap jullie moeite, mannen. Vind het artikel interessant, da's wat anders dan leuk of mooi. Was vooral verbaasd dat de man in een dagblad als dit werd besproken.
Dat ie in Nederland niet goed ligt met zijn politieke opvattingen, wordt nog eens benadrukt in het middenstuk. De eerste twee en vooral laatste drie alinea's gaan over zijn muziek en die vond ik dan weer verrassend positief in deze context...

Dat vond ik inderdaad ook nogal verrassend!