Bo Saris - Gold (2014)

Na de te gekke singles: The Addict, Little Bit More & She's on Fire is er dan eindelijke een volledige plaat van de beste man!
Zo de plaat maar eens helemaal uit zitten, met op de Deluxe Versie 18 songs!
Dat zien we tegenwoordig ook niet gauw meer

Meer dan lekker album. ! Boris verdient echt wat meer aandacht. Heeft zijn Idols tijd achter zich gelaten een heeft zeer volwassen doorgepakt...

Justin Timberlake is niet ver weg. Heeft zich goed ontwikkeld.

Zijn stem gaat me op dit album zeer snel irriteren. Nummers op zich zijn oke, maar ik zal het niet snel meer opzetten.

Heerlijk album waarop Boris eindelijk op een compleet album laat zien wat hij in z'n mars heeft. Zijn vorige albums hadden telkens wel enkele sterke nummers, maar konden als geheel niet voldoende boeien. Dat kan 'Gold' wel. Toch begrijp ik niet goed waarom je een deluxe versie met 18 nummers (hoe goed ook) in 1x op de markt brengt. Het is toch marketing-technisch slimmer om hier twee albums of een album en een EP van te maken...?? Ook is een album met pakweg 12 nummers imo lang genoeg.

interessante zakelijke insteek

Men zegt wel eens dat honden of kleine kinderen eenkennig zijn, maar dat valt ook wel over volwassenen te zeggen hoor. Begin je over Boris Titulaer, dan begint men over Idols te reppen. Jammer zeg ik dan, vooral omdat hij bewezen heeft veel meer in zijn mars te hebben. Een paar prima platen bewijzen dat, al is het dan minder in schijnwerpers. Misschien is juist dat wel weer het probleem van die eenkennigheid. Het even geduurd, maar het album Gold moet die tendens veranderen.

Bo Saris heeft er echt de tijd voor genomen, het opnemen van deze plaat. Het is ook niet in Nederland opgenomen en wilde het echt pas uitbrengen als het echt goed zou zijn. Fijn is dan dat de plaat een tweetal singles bevatten die de weg naar de hitlijsten weten te vinden. Zowel She’s on Fire als The Addict laten horen dat hij het nog lang niet verleert is. Zonder dat de Soul per sé Alive geKeept moet worden. Al doet hij dat wel op deze plaat hoor, maar die kreet is er nu allang uit. Bo Saris is nu eenmaal van de soul en hij wil met deze plaat ook duidelijk zijn helden eren. We horen duidelijk invloeden van een Al Green, een Marvin Gaye en een Stevie Wonder terug op deze plaat. Zonder ze echt na te apen. Bezongen met de zo herkenbare kopstem (noem het falsetto of wat je wilt) van Bo Saris. Elk nummer gebruikt hij die stem op diezelfde manier. En dat is misschien meteen ook wel het makke van deze plaat. Die constante kopstem begint na achttien nummers toch ook wel een beetje tegen te staan. Van mij had hij het ook gerust wel eens in het wat lagere mogen zoeken. Aan de andere kant valt er ook wat van te zeggen, want het vergroot wel je herkenbaarheid. Je hoeft in ieder geval niet bang te zijn slechte songs voorgeschoteld te krijgen op deze plaat. Nee, de hele regio van sterk naar aardig, van veilig naar dansbaar, wordt benut. Sterk zijn de eerder genoemde singles, maar ook Get to Know You Better (door het refrein), Tender (die productie), Little Bit More (geinig fluitje), Can’t Beat the Old Skool (swingt), Shoes (goed dansbaar), het chille LA en de absolute topper So Sad. De rest van de plaat zit tegen veilig en aardig aan. Eigenlijk wordt het me pas echt minder bij het zeikerige Where Are You Now. Verder lijkt mij het commercieel aantrekkelijke Gold een uitstekende volgende single.

Het moge duidelijk zijn: Bo Saris staat weer aardig zijn mannetje.

Wat een topplaat zeg! Boris heeft eindelijk iets gemaakt wat aanslaat. De vorige albums waren het allemaal net niet.

Na de singles She's On Fire, The Addict en Little Bit More moest er ook een album komen, en die is er nu! Veel catchy deuntjes zoals Tender, Get To Know You Better en I'm Done (wat mij een beetje doet denken aan een snelle versie van Ain't No Sunshine van Bill Withers...) en het swingende Can't Beat The Old School. Misschien die doen als nieuwe single?

3,5*

Wat een heerlijk album zeg. Prettige productie en klinkt zeer internationaal. Top gedaan! Mooie zomerplaat.

Geweldig Album
een album wat totaal niet verveelt. & ik luister het toch echt al maanden..
er is geen 1 nummer waarvan ik de neiging krijg om te zappen..
het zijn liedjes die je heerlijk wilt meezingen.
het is lang geleden dat ik een album heb gekocht die zo goed was.
keep up the good work Boris.

Zo stond ik dit weekend op het Haarlm Jazz & More festival en vroeg ik nog; wie is Bo Saris? Waarop ik antwoord kreeg: dat is Boris.

Oh die ik kende ik nog wel. Van TV, iets met een talentenshow. Dat is toch geen muziek, vond ik altijd.

Nu heeft Bo Saris me echt omver geblazen, met zijn sympathieke en hartverwarmende funk/soul/disco. Wel veel Nederlandse maniertjes. Zo lijkt hij soms een beetje Rene Froger zijn maniertjes te imiteren.

Maar die stem. My oh my... En die band ook nog. Wat een heerlijke band had hij om zich heen. Nu ken ik deze plaat natuurlijk niet, maar ik zie wel dat het nummer The Addict er op staat. Die speelde hij ook, en dat was toch heftig kippenvel.
Boris bekende aan het publiek door een dal te zijn gegaan, maar dat het nu weer beter met hem gaat. Dat was een gevoelig en puur moment, waar ik het nog steeds warm van krijg. Wat een vent! Hij verdient meer, dan afgedaan te worden door mensen zoals ik.

Boris is mijns inziens sinds zijn introductie bij Idols altijd een van Nederlands beste zangers geweest. Was helaas alleen nooit echt een fan van zijn muziek. Daar kwam een verandering in toen hij onder de naam Bo Saris de cd Gold heeft uitgebracht. Er staan een aantal ijzersterke soul nummers op, maar de cd had gemakkelijk bij 10 nummers kunnen blijven.
She's On Fire, The Addict, Tender, So Sad, If I Don't, zijn allemaal stuk voor stuk fantastische nummers. Dat zijn (helaas) eigenlijk ook meestal de enige nummers die ik van deze cd afspeel. Dit betekent overigens niet dat de rest niet goed is, er staan absoluut meerdere goede nummers op, maar ook een paar waar ik vrij gauw de skip knop bij opzoek.
Omdat de nummers die ik goed vind ook gewoonweg ontzettend goed zijn, geef ik deze cd 3,5*.