Bo Saris - Gold (2014)

Men zegt wel eens dat honden of kleine kinderen eenkennig zijn, maar dat valt ook wel over volwassenen te zeggen hoor. Begin je over Boris Titulaer, dan begint men over Idols te reppen. Jammer zeg ik dan, vooral omdat hij bewezen heeft veel meer in zijn mars te hebben. Een paar prima platen bewijzen dat, al is het dan minder in schijnwerpers. Misschien is juist dat wel weer het probleem van die eenkennigheid. Het even geduurd, maar het album Gold moet die tendens veranderen.

Bo Saris heeft er echt de tijd voor genomen, het opnemen van deze plaat. Het is ook niet in Nederland opgenomen en wilde het echt pas uitbrengen als het echt goed zou zijn. Fijn is dan dat de plaat een tweetal singles bevatten die de weg naar de hitlijsten weten te vinden. Zowel She’s on Fire als The Addict laten horen dat hij het nog lang niet verleert is. Zonder dat de Soul per sé Alive geKeept moet worden. Al doet hij dat wel op deze plaat hoor, maar die kreet is er nu allang uit. Bo Saris is nu eenmaal van de soul en hij wil met deze plaat ook duidelijk zijn helden eren. We horen duidelijk invloeden van een Al Green, een Marvin Gaye en een Stevie Wonder terug op deze plaat. Zonder ze echt na te apen. Bezongen met de zo herkenbare kopstem (noem het falsetto of wat je wilt) van Bo Saris. Elk nummer gebruikt hij die stem op diezelfde manier. En dat is misschien meteen ook wel het makke van deze plaat. Die constante kopstem begint na achttien nummers toch ook wel een beetje tegen te staan. Van mij had hij het ook gerust wel eens in het wat lagere mogen zoeken. Aan de andere kant valt er ook wat van te zeggen, want het vergroot wel je herkenbaarheid. Je hoeft in ieder geval niet bang te zijn slechte songs voorgeschoteld te krijgen op deze plaat. Nee, de hele regio van sterk naar aardig, van veilig naar dansbaar, wordt benut. Sterk zijn de eerder genoemde singles, maar ook Get to Know You Better (door het refrein), Tender (die productie), Little Bit More (geinig fluitje), Can’t Beat the Old Skool (swingt), Shoes (goed dansbaar), het chille LA en de absolute topper So Sad. De rest van de plaat zit tegen veilig en aardig aan. Eigenlijk wordt het me pas echt minder bij het zeikerige Where Are You Now. Verder lijkt mij het commercieel aantrekkelijke Gold een uitstekende volgende single.

Het moge duidelijk zijn: Bo Saris staat weer aardig zijn mannetje.

Boris is mijns inziens sinds zijn introductie bij Idols altijd een van Nederlands beste zangers geweest. Was helaas alleen nooit echt een fan van zijn muziek. Daar kwam een verandering in toen hij onder de naam Bo Saris de cd Gold heeft uitgebracht. Er staan een aantal ijzersterke soul nummers op, maar de cd had gemakkelijk bij 10 nummers kunnen blijven.
She's On Fire, The Addict, Tender, So Sad, If I Don't, zijn allemaal stuk voor stuk fantastische nummers. Dat zijn (helaas) eigenlijk ook meestal de enige nummers die ik van deze cd afspeel. Dit betekent overigens niet dat de rest niet goed is, er staan absoluut meerdere goede nummers op, maar ook een paar waar ik vrij gauw de skip knop bij opzoek.
Omdat de nummers die ik goed vind ook gewoonweg ontzettend goed zijn, geef ik deze cd 3,5*.