A Sunny Day in Glasgow - Sea When Absent (2014)

Een van mijn favoriete albums van dit moment.

De opener, 'Bye Bye, Big Ocean (The End)' (ja, ironische titel voor het begin van een album), klinkt alsof je per ongeluk nog een ander nummer in de achtergrond draait. Normaliter; bloed irritant. Echter maakt A Sunny Day in Glasgow er iets heel moois van. De prachtige zang word haast verdolven onder de ronkende gitaren, drums en drumcomputer(?) en heeft daarom ook een iets post-apocalyptisch geluid. Overigens wel eentje met een sprankje hoop. Voor veel mensen zal dit even doorbijten zijn, het is niet een nummer wat je even tussendoor opzet. Toch is dit een van de hoogte punten van het album.

Het tweede nummer gooit het over een andere boeg, iets minimalistischer en wat meer pop. Vervolgens neemt het derde nummer nóg meer gas terug en gaat het meer de melancholische kant op. Hier lijkt het geluid, mede dankzij de zang, erg op dat van Portishead.

Vervolgens gaat het album nog een paar keer meer de pop kant en diverse keren omarmt het de shoegaze sound van het eerste nummer.

Lang verhaal kort... Ga dit album luisteren, want dit is een van de bijzondere albums van dit jaar die ik heb ontdekt.

De reden dat ik dit album ben gaan luisteren is het refrein van ‘In love with Useless’. Een van de meest catchy gevallen in tijden. Ik krijg het de uren na beluistering op geen enkele manier meer uit mijn hoofd, en het past nog perfect in een wat tegendraads, maar ook erg zomers, fris en uitgelaten nummer. Het geeft me het gevoel alsof ik door de zee aan het rennen ben, want die is net voor mijn ogen in tweeën gesplitst. Ofzo.

Sea When Absent is het 4de album in 7 jaar van deze Amerikaanse dreampop band maar slechts het eerste dat mijn aandacht weet te winnen, want ik had nog nooit van deze band gehoord. De plaat komt mij voor als een collage, er zijn veel elementen en emoties bij elkaar getoeft in deze mengelmoes. En vaak werkt dat. Een greep uit de bijeengezwierde elementen: piepende gitaren, wat oosters aandoende klanken (valt me in Crushin’ op), een volle laag shoegaze, een zweverige stem, een stem die de hitparade in kan (voor één gat is de zangeres niet te vangen), distortion, pop, een sprookjesachtige sfeer, energie elektronica. Allemaal bij elkaar gemengd en vaak klinkt dat goed.

Maar het werkt niet altijd. Het eerste nummer klinkt onaangenaam rommelig, en vanaf The Things They Do To Me komt er een inzakking die pas met The Body, It Bends weer wordt weggewerkt. Hier mist het scherpte, het komt wat te vaag en zweverig over en de emotie waait weg.

Over het algemeen is deze plaat redelijk geslaagd, het heeft wat weg van EMA, en een vrolijke hoopvolle variant van Portishead. Aan Portishead kan het niet tippen. Daarvoor klinkt dat middenstuk te ongevarieerd en weinig boeiend. Maar In Love with Useless is een van de beste nummers van dit jaar. Dat sowieso.

Heerlijke shoegaze met een snufje elektronica erin. Daar keek ik in het begin raar van op maar het werkt erg verfrissend. Bepaalde songs zijn wat chaotisch, maar zolang de vrouwenstem klinkt en galmt, geeft dat weer een beetje houvast. Dat doet deze groep heel goed, de balans houden tussen de geluidsbrij en de atmosferische stukken.

Toch een aanrader voor al wie zijn shoegaze graag heeft met vrouwelijke vocals. Een album dat zich aardig boven de middelmaat plaatst...