A Sunny Day in Glasgow - Sea When Absent (2014)
mijn stem
33 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Electronic
Label: Lefse
-
Bye Bye, Big Ocean (The End) (4:16)
-
In Love with Useless (The Timeless Geometry in the Tradition of Passing) (5:07)
-
Crushin' (4:42)
-
MTLOV (Minor Keys) (4:06)
-
The Things They Do to Me (5:04)
-
Boys Turn Into Girls (Initiation Rites) (5:06)
-
Never Nothing (It's Alright [It's Ok]) (5:04)
-
Double Dutch (1:35)
-
The Body, It Bends (3:44)
-
Oh, I'm a Wrecker (What to Say to Crazy People) (4:08)
-
Golden Waves (4:08)
0
geplaatst: 8 juli 2014, 22:18 uur
Een van mijn favoriete albums van dit moment.
De opener, 'Bye Bye, Big Ocean (The End)' (ja, ironische titel voor het begin van een album), klinkt alsof je per ongeluk nog een ander nummer in de achtergrond draait. Normaliter; bloed irritant. Echter maakt A Sunny Day in Glasgow er iets heel moois van. De prachtige zang word haast verdolven onder de ronkende gitaren, drums en drumcomputer(?) en heeft daarom ook een iets post-apocalyptisch geluid. Overigens wel eentje met een sprankje hoop. Voor veel mensen zal dit even doorbijten zijn, het is niet een nummer wat je even tussendoor opzet. Toch is dit een van de hoogte punten van het album.
Het tweede nummer gooit het over een andere boeg, iets minimalistischer en wat meer pop. Vervolgens neemt het derde nummer nóg meer gas terug en gaat het meer de melancholische kant op. Hier lijkt het geluid, mede dankzij de zang, erg op dat van Portishead.
Vervolgens gaat het album nog een paar keer meer de pop kant en diverse keren omarmt het de shoegaze sound van het eerste nummer.
Lang verhaal kort... Ga dit album luisteren, want dit is een van de bijzondere albums van dit jaar die ik heb ontdekt.
De opener, 'Bye Bye, Big Ocean (The End)' (ja, ironische titel voor het begin van een album), klinkt alsof je per ongeluk nog een ander nummer in de achtergrond draait. Normaliter; bloed irritant. Echter maakt A Sunny Day in Glasgow er iets heel moois van. De prachtige zang word haast verdolven onder de ronkende gitaren, drums en drumcomputer(?) en heeft daarom ook een iets post-apocalyptisch geluid. Overigens wel eentje met een sprankje hoop. Voor veel mensen zal dit even doorbijten zijn, het is niet een nummer wat je even tussendoor opzet. Toch is dit een van de hoogte punten van het album.
Het tweede nummer gooit het over een andere boeg, iets minimalistischer en wat meer pop. Vervolgens neemt het derde nummer nóg meer gas terug en gaat het meer de melancholische kant op. Hier lijkt het geluid, mede dankzij de zang, erg op dat van Portishead.
Vervolgens gaat het album nog een paar keer meer de pop kant en diverse keren omarmt het de shoegaze sound van het eerste nummer.
Lang verhaal kort... Ga dit album luisteren, want dit is een van de bijzondere albums van dit jaar die ik heb ontdekt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.