Eaux - Plastics (2014)

Dit debuutalbum van Eaux is erg intrigerend. Dit is drie kwartier aan donkere en mysterieuze elektronica die de luisteraar écht weten mee te slepen. De synthesizers leggen talloze laagjes neer, waardoor er voortdurend meer te horen valt dan waar je oren en brein aandacht aan kunnen schenken.
Daarnaast is er ook nog de stem van zangeres Sian Ahern: Meestal onverstaanbaar, maar altijd sfeervol en melodieus. Haar stem wordt gebruikt als een instrument. De dromerige en warme klanken zijn een waardevolle aanvulling op de overwegend kille elektronica.

Het totaalgeluid heeft iets mechanisch, iets afstandelijks. Dat kan nogal onmenselijk overkomen en dat is misschien het enige nadeel aan dit album. Hoeveel sfeer de nummers ook bevatten, het is haast niet uit te drukken in emoties. Misschien moeten we dat ook wel helemaal niet willen. Juist die afstandelijkheid en kilheid van de muziek maken dit album zo bijzonder en zo indringend.

Plastics eist al je aandacht op, maar dat is het meer dan waard. Dit album bevat een continue spanning en weet de hele speelduur lang te boeien. Offer drie kwartier van je leven op voor dit album en je zult rijkelijk beloond worden.