Tesla - Simplicity (2014)

Dit jaar zit het wel weer goed met de Frontiers releases. Nieuwe platen van Night Ranger en Tesla en ik verwacht dat Quiet Riot's nieuwe album misschien ook wel via Frontiers zal worden uitgebracht. Genoeg rock releases om naar uit te kijken!

"So Divine..." is hier alvast te beluisteren: SoundCloud - Hear the world?s sounds
Klinkt goed!

En waarom komen ze niet naar Nederland? Tis hier toch ook mooi weer

Muzikaal niet meer de power van weleer maar al met al nog wel een ruime voldoende. Dissonant is helaas toch wel Jeff. Laat het af en toe behoorlijk afweten. Tenen staan krom in mn schoenen bij de zang op bijv. Honestly.

Ik ken tot nu toe enkel nog maar "So Divine" (waar nu ook een video clip van is) en vind dat nummer toch wel erg fijn. De perfecte balans tussen nostalgische 80's rock en een vernieuwende sound.

Deze nu 2 keer geprobeerd helemaal te luisteren maar kom er maar niet doorheen. Vond ik vroeger de zanger al niet echt geweldig, die heeft nu wel echt een paar jassen uitgedaan zeg, goeiendag. Nee, Tesla heeft nooit in mijn rijtje favoriete bands gestaan, maar heeft nu wel definitief afgedaan voor me. Nee, geef mij de solo cd van Hannon maar, die is 5 klassen beter dan deze.

Na het bericht vanuit hun kamp dat dit het oude Tesla geluid zou zijn valt me dit schijfje tegen. Over de hele linie mis ik een bepaalde agressiviteit die ze op hun eerdere schijven wel wisten vast te leggen in hun songs. Ik mis hun gedrevenheid van weleer. Het lijkt wel of de heren wel willen maar niet meer echt kunnen. Het Album sleept zich dan ook voort zonder echt te kunnen overtuigen. Enkele nummers zijn oke maar over de gehele linie is het een saai album. Teveel midtempo en ballads en te weinig rockers. De scherpte is er af. Jammer het had zo anders kunnen zijn.

Muzikaal gezien zit het album prima in elkaar. Met name het gitaarwerk van Frank Hannon en Dave Rude mag er zijn. Helaas heeft Jeff Keith niet meer het beste stemgeluid. Op sommige nummers (So Divine, Burnout to Fade) vind ik hem nog wel redelijk om aan te horen, maar dan zitten er ook een aantal wangedrochten tussen (met Honestly toch wel als het toppount wat dat betreft).
Nu weet ik wel dat Keith de nostalgische herinneringen van een aantal luisteraars zou terugroepen, maar ik zou denk ik toch maar voor een zanger gaan die niet klinkt alsof hij in zijn leven een flink aantal peuken teveel heeft opgestoken.
Afijn, voor zij die houden van "oude lullenrock" is dit nog best een redelijke plaat.