Jungle by Night - The Hunt (2014)

Solo, duo, trio, quartet, kwintet... Maar wat als er nou 9 mensen in een band/gezelschap zitten, zoals bij dit Jungle By Night? Nou, daar hebben ze ook gewoon een naam voor: een nonet (dit heb ik op moeten zoeken hoor). Dit nonet komt uit Amsterdam en maakt een bijzondere mix van stijlen. Dat is misschien ook niet zo raar met 9 mensen in een band natuurlijk. Volgens de eigen site: rauwe afro-funk, cutting-egde hip-hop beats en rock-tunes. En dit is alweer hun tweede echte album, na hun debuut Hidden (2012) en 2 EP's.

En net zoals het eerdere werk is dit geheel instrumentaal, maar daar kwam ik (bij wijze van spreken) pas bij de tweede keer luisteren achter. Er gebeurt namelijk zoveel dat je een stem/zanger/zangeres niet mist. In plaats van een zanger/zangeres zijn er namelijk blazers: trompet, trombone en een saxofoon die deze rol met verve overnemen. De basis wordt gelegd door 3 percussie-instrumenten (drummer, conga & djembe) in combinatie met slag-gitaar, bas en orgel. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: het is wat braafjes. Alle nummers bieden genoeg potentie met leuke ritmes en voldoende afwisseling. Maar dan moeten de solo's wel knallen, maar dat doen ze hier niet echt. Het is ook niet zo dat ze slecht zijn, maar het springt er nergens echt uit. En daardoor wordt naarmate het album vordert alles wat voorspelbaar. Absoluut niet slecht, maar soms hoop je op een echte climax. Iets dat op dit album ontbreekt.

Maar misschien is dit wel bij uitstek een band die je live moet gaan zien. De spanning die hier niet over komt zal daar waarschijnlijk een stuk beter zijn. Tot die tijd geeft dit album een fijn muziekje, die ik geregeld ga draaien. Maar mij echt overdonderen is niet gelukt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Woeh. Attila, wat een spannende plaat. Heerlijk!

Het waren tieners toen ze bekend werden. Hier en daar wat geholpen door DWDD en Radio6 was de afrofunk van de tieners van Jungle By Night goed te horen voor iedereen. En wat een plaat was dat zeg. Hidden draai ik nog steeds erg vaak. Vol van sound, groovend van de funk en bovenal uiterst muzikaal. Één duidelijke lijn volgen met z’n negenen, ik geef het ze doen. Na zo’n sterk debuut wordt al snel uitgekeken naar het vervolg. Die is dit jaar dan eindelijk gekomen in de vorm van dit The Hunt.

Graag bespreek ik dit album nummer voor nummer met jullie om mijn enthousiasme duidelijk te kunnen filteren. Zet gewoon even de plaat op en lees al luisterend met mij mee, laat je onderdompelen in tekst en muziek.
Empire is ongehoord ritmisch. Die gasten staan daar toch wel bekend om en ze brengen dat ook weer mee naar dit nieuwe album. Hele vette blazers ook.
The Move brengt die groove met zich mee. Damn! Wat een groove zeg! Een waar feestje op plaat.
Desdemona is toch weer wat meer freaky en het klinkt spannend. Het lijkt er wel op dat ze hun hele hebben en houden in dit nummer gooien. Energie ten top.
Tasmatica heeft ook die freak, maar dan in een aanzienlijk rustiger tempo.
Jakten is dan weer simpelweg funky as hell. Op deze manier hoor ik deze gaten het liefst.
Piranha swingt ook weer de pan uit. Leuke latininvloeden die toegevoegd zijn en wederom boordevol energie. En dat is zó belangrijk.
Weapon brengt dan juist weer meer de overheerlijke recht-toe-recht-aan funk.
Atilla is mijn favoriet van deze plaat. Dat komt toch vooral door de meer dan geweldige opbouw. Alles aan dit nummer is gewoon cool, supervet!
Hannoman staat dan wel een beetje in de schaduw van voorganger Atilla. Nog steeds goed, maar het steekt er niet boven uit.
Cherokee brengt wat meer rust in het album, zo naar het einde toe om dan met…
… To Sugar a Dream het kaarsje en het verhaaltje letterlijk uit de blazen.

Ik zit weer eens te stuiteren van vreugde als ik dit muzikale pracht hoor. Jungle By Night bevestigen hun status en hun kunde. Wederom een geweldige plaat!

Jaren geleden heb ik deze jongens (toen nog jongetjes) gezien in het voorprogramma van John Legend & The Roots in de HMH en was er toen nu niet bepaald van gecharmeerd.

Hun debuut album was al aardig Jungle by Night - Hidden (2012), maar met deze opvolger laten ze wel horen dat ze progressie hebben gemaakt de nummers zijn beter uitgewerkt en het blijft niet allemaal meer zo strak binnen de lijntjes het is allemaal wat dynamischer. De "Afro" en "Voodoo" gecombineerd met strakke funkritmes werkt aanstekelijk en nee het dondert nog niet als een wervelstorm uit je speakers, maar er zit zeker progressie in wat dit collectief brengt. Namen als Kuti, Allen, NCC en Orchestre Poly Ritmo worden er nog wel eens bij gehaald als het gaat om vergelijkingen, maar daar is het toch nog wel even iets te vroeg voor. Neemt niet weg dat de invloeden van deze heren zeer duidelijk aanwezig zijn en dat ze wellicht in de toekomst zich met deze groot heden kunnen meten.

4* maar schuurt tegen de 4.25* aan en dan zou het afgerond neer komen op 4.5* (wellicht haalbaar voor hun volgende worp).

Live zijn ze nog veel sterker gegroeid. Tijdens het Jazz Festival Middelburg was ik zeer blij verrast door hun optreden. Geweldige set gaven ze weg en het publiek (vnl. stugge Zeeuwen) kregen ze ook zonder moeite mee om lekker los te gaan op hun Afro-Funk. De nummers lekker lang uitgesponnen en vrij geinterpreteerd, met veel ruimte voor solo's.