Big Country - Peace in Our Time (1988)

Het vierde album van Big Country, en de nummers lijken wat meer rechttoe rechtaan te worden, maar blijven toch van een goede kwaliteit, met het karakteristieke gitaargeluid, en de prima ritmesectie. Everything i need is een mooie ballade, In this place ook, en The Traveller is een prima instrumentale afsluiter. Over het hele album is het niveau lager dan op de voorgaande, maar hier wordt het album wat ondergewaardeerd, naar mijn mening.

Het ereste, iets tegenvallende album van BC. "King of emotion"opent sterk, maar (hoewel de formule nog steeds werkt), staan er toch een paar middelmatige nummers op.

Ondanks geweldige nummers als King of Emotion, Everything I Need en Broken Heart als geheel toch een tegenvaller na de eerste 3 albums.

De eerste plaatkant bevat een aantal sterke songs, maar de tweede plaatkant is duidelijk wat minder.
'The seer' blijft mijn meest favoriete Big Country-album en de albums die daarvoor zitten bevatten een aantal memorabele songs.

Op diverse rarities CD's staan ruwe versies van nummers van deze CD en die zijn veel beter dan de versies die uiteindelijk op de CD zijn gekomen. De plaat is wat mij betreft gewoon kapot geproduceerd.

De meest lichtvoetige plaat van Big Country, niet te vergelijken met werk zoals Steeltown & The Buffalo Skinners.
De E-bow is slechts sporadisch aanwezig ( Everything I Need ) terwijl ik dat toch wel een kenmerk van deze schotten vind.
De opener & het titelnummer vind ik de sterkste nummers en het instrumentale The Travellers een fraaie afsluiter.
De ballads vind ik wat minder sterk uit de verf komen op dit album.

Minder sterke ballads is licht uitgedrukt. Ik vind ze werkelijk stuk voor stuk tenenkrommend slecht.

Tenenkrommend slecht?
Zo ver wil ik niet gaan Joep maar het zullen nooit mijn favoriete nummers worden.
Ik beluister momenteel No Place Like Home en dat vind ik bepaald geen hoogvlieger in het Big Country genre.

De hoes die hier wordt afgebeeld is een spiegelbeeld van de cd versie die ik heb ('adam en eva' links en bandnaam rechtsboven).
Weet iemand hoe dit zit ?

Same for me... apart....

Maar wel een goede plaat hoor. 'Tuurlijk, het is geen tweede The Crossing, maar hey, October is ook geen tweede Boy toch....
Ik vind Thousand yard stare wel een aangenaam nummer.

Maar wel een goede plaat hoor. 'Tuurlijk, het is geen tweede The Crossing, maar hey, October is ook geen tweede Boy toch....
Ik vind Thousand yard stare wel een aangenaam nummer.

Ondertussen gevonden !!!

Plots bleek hij beschikbaar via Amazon UK. 1996 remaster met de vier bonustracks.
Kan hij netjes in het remaster rijtje naast de drie voorgangers en Through a Big Country.

De plaat waarmee Amerika veroverd moest worden. Helaas werd hierbij de klassieke Big Country-sound compleet overboord gegooid en werd een standaard pop-rockplaat geproduceerd. Ondanks enkele prima nummers (vooral op kant A) kan de plaat als geheel niet overtuigen en bleek de nieuwe koerswijziging uiteindelijk muzikale zelfmoord te zijn geweest en kwam de band op de grote hoop met standaard pop-rockbands te liggen. Helaas is Stuart nooit meer van die klap hersteld.

Na the Seer ben ik Big country destijds een beetje uit het oor verloren en gezien de kwaliteit van Peace in our time was dat niet echt een ramp.Voor hun doen is dit toch een vrij matige plaat moet ik constateren.Het is inderdaad (rkdev) allemaal vrij standaard en mist duidelijk het niveau van hun eerste drie albums.Gelukkig wordt het nergens echt slecht en wordt er technisch gezien weer fraai gespeeld.Jammer genoeg vertaald zich dat op Broken heart,King of emotion en het titelnummer na niet echt in goede songs.Benieuwd of de opvolgers beter zijn.

Ik heb deze afgelopen zondag op een platenbeurs gekocht. Op vinyl met gatefold hoes. Het vreemde eraan is dat je de lp in spiegelbeeld moet openslaan. De dichte kant zit dus rechts i.p.v. links. Echt heel apart maar daardoor uiteraard wel erg leuk! Of dat van de muziek ook gezegd kan worden moet nog blijken. Als ik de reacties hierboven lees dan wordt het een half om half gevalletje gok ik. Ik ken alleen het titelnummer van de live cd. Daarop doen ze 'm unplugged en vind ik het een prima song. Ben benieuwd hoe ik dit album ga vinden.

Het heeft te maken met het panorama dat ontstaat als je de hoes helemaal openklap.
Dat ontvouwt zich aan de rechterkant, zodat de hoes "verplicht" werd om links te openen.

Er zijn releases waarbij de hoes toch links opent,
maar die drukken het panorama dan in spiegelbeeld af.

Ah oké, kijk weer wat geleerd

Het is zeker niet hun beste plaat, wellicht hun op een na slechtste wat mij betreft.

De singles konden er nog mee door, vooral Broken Heart (Thirteen Valleys).
Maar het valt meteen op dat Big Country hun eigen sound hier bijna compleet naast zich neerlegt.
En combinatie van de foute producer en te braaf doen wat de platenfirma wou: radiovriendelijker zijn.

Het sterkt mij in de overtuiging dat je de essentie van een band vaak in drie albums kan bundelen.

Een doorbraakalbum (The Crossing), een opvolger met meer lekkers (Steeltown)
en een album waarop het heilige vuur uitdovingsverschijnselen vertoont (The Seer).

Daarna is het momentum voorbij: de creatieve koek is op.
Tenzij een groep zichzelf een tweede of derde keer kan uitvinden.
Als een groep te laat terugkeert naar de wortels, blijven enkel de die-hards op post.
En bij die laatste groep hoor ik, wat Big Country betreft, beslist niet thuis.

Ik ben blij met hun vier eerste albums op vinyl en cd
en de verzamelaar Though a Big Country met de single-versies.

Toch zeker het geweldig rockende The Buffalo Skinners eens proberen dazzler.
Ben zelf ook nog wel gecharmeerd van opvolger Why the Long Face.

Ik heb mij elders bij Big Country nog wel eens wat zuinig over The Buffalo Skinners uitgelaten, maar bij recente beluistering bleek die toch beter dan in de herinnering, dus ik kan mij volmondig bij rkdev aansluiten. Het tussenliggende No Place Like Home is dan weer een zwakke broeder, nog minder dan deze.

Daar zit wel wat in.
Maar Frank Zappa wordt misschien lastiger..

Juiste analyse en velen dachten na de The Seer tour (Nijmegen, Den Haag) dat deze band de Ahoy status zou gaan bereiken. Het liep echter dankzij deze uiterst magere plaat volledig anders. Na een zeer gedenkwaardige Vredenburg show in Januari 1989 viel de band terug in het clubcircuit en kwam daar nooit meer uit.

Maar voor diegenen die The Buffalo Skinners niet kennen, echt het is een dijk van een plaat die je niet zal teleurstellen.

Dit is inderdaad niet één van hun betere albums. Ook niet slecht hoor maar het haalt het niveau van bijvoorbeeld The crossing, Steeltown of The Buffalo skinners bij lange na niet. Het titelnummer, Broken heart, King of emotion, Thousand yard stare en I could be happy here zijn wat mij betreft de hoogtepunten op dit ideale zondagochtend album.

Vergeleken met The Crossing en Steeltown vind ik dit echt bar en boos. Hun enige album dat ik echt nooit meer beluister. De opener en de titelsong gaan nog, maar verder...