Eli "Paperboy" Reed - Nights Like This (2014)

Vier jaar geleden was “Come and Get It!” niet uit m’n cd-speler te krijgen; ik vond (en vind) het één van de beste albums die de hele soul-revival heeft voortgebracht. Een album gevuld met allemaal pakkende nummers geheel in de stijl van de Chicago soul scene. Sindsdien niet meer veel van Eli Reed vernomen, totdat dit album opeens vanuit het niets verscheen.

Helaas is het toch allemaal wat minder ditmaal. Nog steeds zijn de nummers bij vlagen pakkend en lekker ritmisch, maar ze klinken allen behoorlijk “opgepompt” - veel bombast maar helaas weinig interessante inhoud en iets te plastic binnen het genre. Niet dat dit daarmee een slecht album is, maar als je de voorganger eenmaal hebt gehoord dan valt deze toch lichtelijk tegen. Misschien is dit album ook net iets te veel gericht op het produceren van een mogelijke hitsingle; al vrees ik dat die er niet tussen zal zitten.

Wat overblijft is de nog altijd geweldige stem van Eli en die maakt een hoop goed, maar hopelijk biedt hij met de opvolger van dit album de luisteraars wat beters.

Normaal gesproken staat er ook and the True Loves achter zijn naam, maar dat is dus niet het geval bij dit album. Eli Reed ken ik wel als de man die samen met the True Loves albums maakte. Fijne albums ook, want ik was er persoonlijk zeker over te spreken. Wat we hoorden was een soort van vintage soul sterk gestoeld op de rhythm & blues van weleer. Ook de invloeden van rock 'n roll waren nooit ver weg bij Eli Reed en zijn mannen. Kunnen ze deze positieve lijn doorzetten op dit nieuwe album? En dat zonder zijn ware liefdes.

Het album is vanouds kort met elf nummers waar iets meer dan vijfendertig minuten muziek in past. Opener Well Alright Now laat een bekende Reed horen. Vrolijk, uplifting al krijg ik wel een beetje het gevoel dat hij het er zich makkelijk vanaf wil brengen. Dat hoor ik helemaal terug in het poplied Grown Up. Ik mis hier wat eigenheid van Eli, hij lijkt muziek te maken die we kennen van Maroon 5. Woohoo is dan gelukkig een stuk beter. Energiek nummer, aanstekelijk en swingend. Daar staat Eli Reed dan ook bekend om in zijn muziek. Hij kan het dus nog steeds. Dat hoorden we natuurlijk op zich ook al bij de single Shock to the System.
Helaas moet ik bekennen dat ik dit op het album Night Like This te vaak niet hoor. Ik heb constant het gevoel dat "Paperboy" zich presenteert als een soort veredelde Maroon 5. De titeltrack is matig, Lonely World wel aardig, maar helaas komt het over het algemeen niet verder dan dat. De genoemde uitzonderingen zijn er natuurlijk, daar horen Shoes en Two Broken Hearts ook bij, maar de weegschaal helt toch te vaak over naar de minder positieve kant. Het lijkt er vaak zelfs op dat Reed niet al teveel moeite wilde doen voor deze plaat. Ik geloof namelijk niet dat bijvoorbeeld mijn verwachtingen te hoog waren. Eli Reed lost zijn belofte simpelweg niet op deze plaat. Een tegenvaller, want zeg nou zelf: Eli "Paperboy" Reed, of dat nu met of zonder the True Loves is, hoeft toch geen Maroon 5 na te gaan doen.

Ben behoorlijk gecharmeerd van de muziek van Eli Paperboy Reed de laatste tijd. De man die oude soul nieuw leven inblaast. Dan weer pure soul, dan weer ietwat blues georiënteerd. Maar alijd even puur en gepassioneerd met respect voor oude stijlen en helden. Helaas hoort dit album niet in het dat rijtje mooie albums dat hij tot nu toe afleverde. Een album vol glad geproduceerde commerciële niemendalletjes die totaal niet passen bij het vakmanschap dat hij tot nu toe aan de dag legde. Het ene refreintje is nog lulliger als het andere en de instrumentatie is helemaal om te huilen. Bijna plastic. Gelukkig heeft hij zich dit jaar gerevancheerd met zijn nieuwst album My Way Home. Misschien niet toevallig gekozen die titel. Hij neemt in ieder geval behoorlijk afstand van deze mispeer en lijkt weer helemaal op het rechte pad. Iedereen maakt fouten. Als het hier bij blijft dan is het hem vergeven.

Eli Paperboy Reed; een ongelooflijk getalenteerde muzikant bij wie het op zijn albums maar niet lukt. Nights Like This mogen we toch wel een dieptepunt in zijn oeuvre noemen. Nergens interessant, vreselijk geforceerd en niet authentiek. En als Reed iets is, dan is het authentiek.

Sinds de Corona-situatie zit Reed in lockdown in New York City en besloot hij na een aantal dagen om dagelijks via Facebook en Instagram een half uurtje live op te treden. Alleen hij en zijn gitaar, soms een mondharmonica erbij, soms zit baby Jack op zijn schoot. Eli speelt een half uur lang verzoekjes van kijkers, en als hij nummers niet goed vindt, skipt hij ze. Hij geeft aan wel te willen spelen waar hij echt van houdt. Ik heb nog geen uitzending gemist en wat duidelijk wordt is hoe ontzettend goed Reed is. De man kan werkelijk alles zingen en is daarbij nog een uitstekende gitarist ook. Zo goed als elk verzoekje kent hij, hoe obscuur ook. Misschien ook niet heel gek, want hij begon zijn muziekcarrière als straatmuzikant waarbij hij ook alleen maar verzoekjes van voorbijgangers speelde. Soul, blues en ook zijn voorliefde voor country wordt duidelijk tijdens zijn improvisatieshows.

Des te erg is het dan ook om een album als Nights Like This te moeten horen. Gladgestreken mainstream popmuziek zonder ziel. Ergens snap ik dit album wel: hij heeft zijn trouwe fans, hij heeft het talent en de muzikanten om zich heen, maar commercieel succes blijft maar uit. In een soort wanhoopspoging wordt dan dit album uitbracht in de hoop aansluiting te kunnen vinden bij het grote publiek. Ook deze truc mislukt en Eli komt in slecht vaarwater terecht en zelfs op privégebied gaat het hem even wat slechter. Slecht voor hem en dit album, maar die ellende gebruikt hij als brandstof om het zeer persoonlijke, en sterke, album My Way Home (2016) te maken. Daarmee klom Eli weer uit het dal en voelt hij zich tegenwoordig weer kiplekker. Dat is dan ook weer te horen in zijn recentere werk, waaronder de nieuwe EP die afgelopen vrijdag uitkwam.

Als je niet bekend bent met Eli Paperboy Reed, doe jezelf dan een plezier en luister dit album (nog) niet. Ga naar zijn eerste album en begin daar. Ow; en ga naar Facebook of Instagram en kijk mee naar zijn lockdown concerten. Om 22.00 en (vrijwel) elke avond. Het is een waar Soul-feestje.