Eli "Paperboy" Reed - Nights Like This (2014)

Normaal gesproken staat er ook and the True Loves achter zijn naam, maar dat is dus niet het geval bij dit album. Eli Reed ken ik wel als de man die samen met the True Loves albums maakte. Fijne albums ook, want ik was er persoonlijk zeker over te spreken. Wat we hoorden was een soort van vintage soul sterk gestoeld op de rhythm & blues van weleer. Ook de invloeden van rock 'n roll waren nooit ver weg bij Eli Reed en zijn mannen. Kunnen ze deze positieve lijn doorzetten op dit nieuwe album? En dat zonder zijn ware liefdes.

Het album is vanouds kort met elf nummers waar iets meer dan vijfendertig minuten muziek in past. Opener Well Alright Now laat een bekende Reed horen. Vrolijk, uplifting al krijg ik wel een beetje het gevoel dat hij het er zich makkelijk vanaf wil brengen. Dat hoor ik helemaal terug in het poplied Grown Up. Ik mis hier wat eigenheid van Eli, hij lijkt muziek te maken die we kennen van Maroon 5. Woohoo is dan gelukkig een stuk beter. Energiek nummer, aanstekelijk en swingend. Daar staat Eli Reed dan ook bekend om in zijn muziek. Hij kan het dus nog steeds. Dat hoorden we natuurlijk op zich ook al bij de single Shock to the System.
Helaas moet ik bekennen dat ik dit op het album Night Like This te vaak niet hoor. Ik heb constant het gevoel dat "Paperboy" zich presenteert als een soort veredelde Maroon 5. De titeltrack is matig, Lonely World wel aardig, maar helaas komt het over het algemeen niet verder dan dat. De genoemde uitzonderingen zijn er natuurlijk, daar horen Shoes en Two Broken Hearts ook bij, maar de weegschaal helt toch te vaak over naar de minder positieve kant. Het lijkt er vaak zelfs op dat Reed niet al teveel moeite wilde doen voor deze plaat. Ik geloof namelijk niet dat bijvoorbeeld mijn verwachtingen te hoog waren. Eli Reed lost zijn belofte simpelweg niet op deze plaat. Een tegenvaller, want zeg nou zelf: Eli "Paperboy" Reed, of dat nu met of zonder the True Loves is, hoeft toch geen Maroon 5 na te gaan doen.