DeWolff - Grand Southern Electric (2014)

Hier al te beluisteren: http://www.tonedeaf.com.au/music/streams/401456/track-by-track-dewolff.htm

Klinkt weer heerlijk

Opgenomen in de geboorteplaats van grote held Bill Hicks lees ik.

Klinkt zeker goed, The Black Keys connectie is overigens goed terug te horen. Ik geef het nog een paar luisterbeurten, maar dit zou wel eens hun beste plaat tot nu toe kunnen zijn.

Het ligt echt niet aan de band, die spelen namelijk weer subliem, maar Grand Southern Electric is niet mijn plaat. De psychedelische en progressieve aspecten van de band vond ik het gaafste en die zijn hier voor het grootste gedeelte weg. Op deze vierde studioplaat staan ze met beide benen op de grond met echte liedjes en muziek die knipoogt naar de Amerikaanse (southern) rock uit de jaren '70 en bands als The Black Keys, iets dat mij niet echt ligt. Wanneer ze de Allman Brothers-achtige kant op gaan ben ik wel weer bij de les. Wie dit wel geweldig vind heeft waarschijnlijk inderdaad zijn favoriete DeWolff-plaat in handen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DeWolff - Grand Southern Electric - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De tweede en derde plaat van de Limburgse band DeWolff (respectievelijk Strange Fruits And Undiscovered Plants uit 2009 en Orchards/Lupine uit 20110) heb ik op deze BLOG de hemel in geprezen, maar op één of andere manier heb ik de vierde plaat van het trio, het in 2012 verschenen IV, gemist.

Die plaat heb ik onlangs, op zoek naar de nieuwe plaat van de band, alsnog beluisterd en ik kon al snel concluderen dat er ook met de vierde van DeWolff helemaal niets mis was. Die conclusie gaat ook weer op voor de vijfde plaat van de Limburgers, het onlangs verschenen Grand Southern Electric.

Voor deze plaat togen de Limburgers naar het Zuiden van de Verenigde Staten, waar ze samen werkten met Black Keys producer Mark Neill. Grand Southern Electric klinkt hierdoor misschien net wat Amerikaanser dan zijn voorgangers, maar heel groot zijn de verschillen niet.

Vergeleken met de eerste platen van DeWolff hebben de invloeden uit de psychedelica een stapje terug moeten doen en verder hebben de songs met een kop en een staart het gewonnen van de wat langer uitgesponnen jams. Niks mis mee wat mij betreft, want psychedelica is er op het moment al genoeg en songs met een kop en een staart gaan uiteindelijk langer mee dan jams.

Wat gebleven is het feit dat DeWolff nog altijd een bak vol invloeden uit een ver verleden verwerkt in haar muziek. Het zijn invloeden die stammen uit een tijd waarin de leden van de band nog lang niet geboren waren en het zijn zowel invloeden uit de Verenigde Staten als uit het Verenigd Koninkrijk.

Het zijn zoveel invloeden dat iedereen er zijn of haar eigen favorieten uit het verre verleden uit kan pikken. Zo hoor ik zelf vooral invloeden van Deep Purple (vanwege het orgel) en Led Zeppelin (vanwege de zang), maar fans van The Allman Brothers Band en Lynyrd Skynyrd horen waarschijnlijk flink wat van hun favoriete bands in de muziek van DeWolff en zo kan ik nog wel wat namen noemen.

Wanneer ik Grand Southern Electric vergelijk met de platen waarmee DeWolff een paar jaar geleden op de proppen kwam, hoor ik vooral heel veel muzikale groei. Het gitaarwerk en het nadrukkelijk aanwezige orgeltje klinken heerlijk en ook de zang is klassen beter dan een paar jaar geleden. Wat voor de instrumentatie en de zang geldt, geldt ook voor de songs. DeWolff maakt songs waarvoor de grote voorbeelden van de band zich een aantal decennia geleden niet geschaamd zouden hebben en het zijn bovendien songs die veel beter zijn dan die van de concurrenten in het genre dat wat oneerbiedig '70s retro' wordt genoemd.

Zelf vind ik DeWolff veel meer dan een retro band. De band laat zich weliswaar inspireren door de rijke geschiedenis van de rockmuziek (en wie doet dit niet?), maar geeft uiteindelijk toch haar eigen draai aan al deze invloeden.

Grand Southern Electric had ik een aantal decennia geleden al graag in de kast gehad en pik ik er nu liever uit dan de platen van de hierboven genoemde bands. Wederom een bijzonder knappe prestatie van de Limburgers dus. Erwin Zijleman

..mooie hoes, lekkere rauwe muziek, maar die zanger bakt er niets van. ..zijn iele, karakterloze gemauwel haalt de pit er voor mij helemaal uit. ..jammer. ..met een zanger die charisma met zich meebrengt en echt kan zingen, heb je hier zo maar een van de betere bands uit dit landje te pakken.

Op vinyl aangeschaft, vooralsnog niet bepaald hun meest avontuurlijke plaat, degelijke liedjes maar niet meer dan dat. Had hier meer van verwacht....

De minste Dewolff plaat tot nu toe... maar misschien moet het op me groeien...

3,5* voor het vakmanschap

Na een aantal psychedlische albums vol met jams kiezen de heren van de DeWolff op 'Grand Southern Electric” voor een andere aanpak. De liedjes op ”Grand Southern Electric” hebben meer een kop en een staart. Ze zijn korter van duur en dus meer to the point. Qua geluid grijpt DeWolff nog steeds terug naar de jaren 60 en 70. Zoals gezegd is de psychedelica in mindere mate aanwezig, maar de referenties naar Lynyrd Skynyrd, Deep Purple en andere retro rock grootheden zijn nog steeds overduidelijk. Dus ook op dit album is heerlijk gitaarwerk te horen, stuwende drums en een lekker ronkend orgeltje. Aangezien de producer van dienst in het verleden heeft samengewerkt met The Black Keys is die invloed op ”Grand Southern Electric” ook terug te horen. Zonder overigens dat het naspeeloefening is, want DeWolff klinkt wat mij betreft nog steeds als DeWolff. Het mooie en tevens heerlijke aan ”Grand Southern Electric” vind ik de broeierige zompige sfeer. Lome ritmes die toch swingend zijn en qua instrumentatie vind ik deze retro sound prachtig. Of ik dit album beter vind dan hun voorgaande albums vind ik moeilijk te zeggen. Gezien de andere aanpak heeft elke stijl zijn charmes, maar DeWolff is nog steeds in staat om retromuziek modern te laten klinken, en dat is gewoon knap.

DeWolff. Wat een geweldige gasten zijn het toch. Heb ze nu al 5+ keer live gezien en ze hebben me nog nooit teleurgesteld. Ik was dan ook erg benieuwd naar wat ze nu zouden brengen.

Hoe zie ik DeWolff het liefst? Lange nummers, mooie solo's op het orgel en gitaar (en zo nu en dan een goede drumsolo) en psychedelische invloeden. Dat valt toch soms een beetje tegen op dit album. Ze hebben er voor gekozen alles deze keer wat minder psychedelisch te maken en wat meer southern rock te maken.

Dat betekent echter niet dat ik het geen goed album vind. Integendeel. Ik vind dat ze weer een super goed album hebben afgeleverd. Alles is misschien wat meer straight-forward, maar er zitten toch wel veel lekkere composities bij.

Het orgel speelt hier alleen een wat minder belangrijke rol wat ik helaas wat minder fijn vind. Ik houd van dat instrument en dat is iets waarom ik op zo gek ben op de muziek van DeWolff. Enkele nummers zoals bijvoorbeeld Dance of the Buffalo en Satilla No.3 heb ik nu live gehoord, en vond ik daar dan ook veel beter uit de verf komen. Gewoon dat lekkere ronkende orgel er over heen, dat maakt bij mij toch net iets meer los dan een leuke pianosolo.

Desalniettemin, super goed album met nog steeds die typische DeWolff sound! 4*

Toch leuk om een keer een band uit eigen land te horen, die daadwerkelijk zeer leuke muziek maakt. In de muziek van DeWolff hoor ik toch duidelijk een aantal oude bekenden terug, zoals Uriah Heep en The James Gang, bijvoorbeeld. De kritiek op de zang vind ik niet helemaal terecht, alhoewel hij soms een beetje te iel klinkt. Verder een band om trots op te zijn. 3,5

(Ain't Nothing Wrong with) a Little Bit of Loving

Wie benieuwd is, waar ooit het orgeltje van de vorig jaar overleden Doors-toetsenist Ray Manzarek is gebleven: waarschijnlijk in de uitrusting van DeWolff. Evil Mothergrabber heeft een Doors solo dat het, vanwege de kortere lengte, nog net niet haalt bij Light my fire.

Maar het komt een heel eind

DeWolff groeit per plaat. Op deze plaat komt de band het dichtste bij hun vroege jaren 70 helden tot op heden. De songs worden beter, steeds meer songs en die stem gaat het steeds beter doen. Wat me ook bevalt is de subtiliteit die sommige nummers hebben. Niet alles is meer een aanleiding voor een gierende solo. Grand southern electric heeft swing, boogie en rockt als een tierelier.

Wo.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op de site van WoNo Magazine.

Gisteren DeWolff gezien in Gebr. de Nobel in Leiden. Wat een zaal, wat een geluid! De band was uitzonderlijk op dreef. Gedurfd, gevarireerd, bluesy, jazzy, psych en classic rock riffs. Vermaakte een publiek van tieners tot dikke zestigers. Op mij kwam het over dat de band een enorme verdiepingsslag heeft gemaakt ten opzichte van 2013 toen ik ze in LVC in Leiden zag. Gaat dat zien.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Wo.

Als je van het genre houdt zal het vast een geweldige plaat zijn. Ik heb het gevoel dat ze een trucje blijven herhalen. Wel een knap gemaakt trucje, dat dan weer wel.

Lol, het is AC/DC of Motorhead niet. Dewolff klinkt op iedere plaat anders. Herhaalden ze het oude trucje maar. Ik blijf het oude werk het leukst vinden. Southern rock is mijn ding niet. Kan het zelden waarderen en dus toch een beetje spijt dat ik deze elpee gekocht heb.

Grand Southern Electric is één van mijn favoriete platen van DeWolff. Zij vlogen van the South of the Netherlands to the South of the U.S.A.. Naar Valdosta in Georgia om precies te zijn, waar producer van dit album Mark Neill woont en werkt. Daar namen ze dit uitstekende album op, waar meer de nadruk op Southern Rock en Blues Rock ligt. Hoe kan het ook anders? Maar de eigen sound raakt de band hierop zeker niet kwijt.

Verwijzingen naar het verleden blijven terug te horen in hun muziek, maar nu denk ik eerder aan the Black Crowes i.p.v. aan Led Zeppelin, maar nog steeds wel aan Deep Purple. Er staat geen minder nummer op deze plaat. Mijn favorieten zijn Stand Up Tall, Evil Mothergrabber, Wealthy Friend, Satilla No. 3, Dance of the Buffalo en het geweldige (Ain't Nothing Wrong with) a Little Bit of Loving. Top plaat van deze Nederlandse band met ook nog eens een hele fraaie hoes.