Free System Projekt - Moyland (2005)

Moyland Part 1 opent met een intro, die erg lijkt op Tangerine Dream's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares", opgevolgd door een wat mysterieuzer klinkend gedeelte. Niet veel later volgt er een sectie waarin golvende en zweverige synthklanken hand in hand gaan met een mooie, dromerige melodielijn. Alleen al deze eerste minuten van Part 1 klinken geweldig en doen o zo sterk denken aan dat geweldige gouden jaren '70-tijdperk, toen Tangerine Dream en Klaus Schulze de ene na de andere klassieker afleverde.
De zweverige sectie blijft aanhouden, maar wordt op een gegeven moment bijgestaan door een sterk in ontwikkeling komende sequence. Vooral deze sequence-sectie behoort tot één van de sterkste die ik tot nu toe van Free System Projekt gehoord heb. Wat volgt is gesneden koek voor wie een zwak heeft voor de synth-stijl van de Berlijnse School.

Tijdens Part 2 wordt er wat gas teruggenomen en krijgen we relaxed sequence-materiaal voorgeschoteld met de daarbij behorende, vertrouwde (voornamelijk) zweverige en afdwalende melodie-ondersteuning. De laatste paar minuten bieden, nadat de sequence zijn werk heeft gedaan, geweldige mellotron-lagen waaroverheen op een subtiele en elegante manier gesoleerd wordt.

Bobbelende en pulserende klanken luiden Part 3 in en worden even later begeleidt door een warme deken van mooie en dromerige synth-lagen en -akkoorden.

Op Part 4 worden mystieke, spacey klanken als opmaat gebruikt voor een wederom uitstekende sequence, waarbij dit keer het gesoleer zowaar nog dynamischer en opwekkender klinkt dan op de voorgaande nummers. Het levendige gesoleer doet me, wat ik ook al aangaf bij de live-versie van het Gent-album, bij vlagen denken aan die van Klaus Schulze's "Stardancer". De verschillende geluidseffecten waaien overigens letterlijk m'n speakers uit! Het nummer eindigt met vreemde verdraaiende, loeiende synthklanken en winderige geluiden, maar biedt tevens ruimte voor een mooi, sereen afsluitend gedeelte.

Part 5 gaat op vertrouwde voet verder en biedt in dit geval weer meer van hetzelfde, maar zeker niet slecht.

Transition sluit op trouwe wijze dit retro synth-album af en is wederom een zeer passend voorbeeld van hoe goed FSP is in het benaderen van jaren '70 Tangerine Dream en Klaus Schulze.
Toch ben ik, ondanks m'n positieve uitladingen, nét niet zo onder de indruk van dit album, als het spannende en sterk opbouwende Protoavis. Dat FSP het kunstje beheerst moge overduidelijk zijn, maar dreigen hier bij vlagen net wat minder geïnspireerd voor de dag te komen. Alsof ze met dit album willen zeggen dat ze zich niet per se hoeven te bewijzen, aangezien ze toch wel weten hoe goed ze zijn, waardoor vooral in een later stadium van het album, de muziek neigt wat plichtmatig over te komen.
Daarbij moet ik ook kwijt, dat je bij het naspelen van een originele en verloren gewaande stijl van electronische muziek, erg goed voor de dag moet komen, aangezien de échte klassiekers op dit gebied natuurlijk allang gemaakt zijn door de pioniers van dit genre.
Toch verdient Moyland vooralsnog een dikverdiende, ruime 3,5.

Dit is een werkelijk fenomenaal retro synthesizer album, uiteraard in de stijl van Tangerine Dream/Schulze in de 70's. Deze groep heeft zich gespecialiseerd in deze sound en dit is hun magnum opus. Het wordt gewoon niet beter dan dit. De klassieke opbouw, de dreigende en mystieke sounds, de inkomende sequencers, het is al vele, vele malen gedaan, maar zelden beter dan hier. Alles klopt en dus is dit een overweldigende luisterervaring, schitterend digitaal opgenomen. Een Nederlandse groep om te koesteren. Magisch! 5 sterren, niet te missen!