Nils Petter Molvær - Switch (2014)
mijn stem
16 stemmen
Noorwegen
Jazz
Label: Sony
-
Switch (6:54)
-
The Kit (5:21)
-
Intrusion I (1:44)
-
Quiet Corners (5:52)
-
Strange Pillows (4:10)
-
Intrusion VII (5:14)
-
Bathroom (4:27)
-
Intrusion VI (1:25)
-
Somewhere Shady (4:40)
-
Intrusion III (5:04)
0
geplaatst: 1 juni 2014, 10:07 uur
Hey Pat, ik ben er dit weekend niet. Doe jij de zondag jazz-recensie? Nils Petter Molvaer, zou je moeten kunnen waarderen." Nou, ik ben benieuwd!
Nils Petter Molvear is een Noorse jazz-trompetist, en is begonnen in het jazzpunk gezelschap Masquelero en is nu al weer toe aan zijn zevende solo-album. Qua stijl is het niet 'pure' jazz, maar een combinatie tussen jazz, ambient, electro en breakbeats geeft mijn research aan. Hij noemde zelf zijn vorige album zelfs progrock. Kijk, dat klinkt in ieder geval veelbelovend!
En het eerste wat me opvalt is niet eens zozeer de trompet, maar de drums. Wat zijn die goed op dit album zeg! Goede ritmes die vol afwisseling zitten. Maar ze blijven altijd in dienst staan van de trompet van Molvaer. Even verdere research geeft de informatie dat de drummer Erland Dahlen is, die ook drumde bij (onder meer) Madrugada op The Deep End, Live At Tralfamadore en op Madrugada, naast nog een heleboel andere projecten. Zeer geslaagd!
En dan de rest van de muziek. Die is verbazingwekkend rustig. Toen ik de omschrijving las had ik een veel ruiger en wilder geluid verwacht. In plaats daarvan zijn er soms lange stukken die meer richting ambient muziek gaan, met heel subtiel het trompet-spel van Molvaer en de peddel-steel gitaar van Geir Sundstol. Vooral deze pedel-steel gitaar is iets wat terug blijft komen. Er zijn zelfs 4 album tracks (Intrusions I, III, VI en VII) die verbonden zijn door de structuur van trompet en steel gitaar. Ook de titel van het album verwijst naar het toevoegen van de pedel-steel gitaar en de ommezwaai die dit betekend voor de rest van de band. De toevoeging van de electro geeft de rest van het album verder iets duisters mee, helemaal in combinatie met die alsmaar voort-stuwende drums.
Maar helemaal grijpen doet dit me (nog) niet. Het wordt wel per luisterbeurt beter, waar meer en meer subtiliteiten op zijn plek vallen. Maar toch blijft er iets ongrijpbaars hangen. Het is voor mij te rustig om als achtergrond muziek op te zetten op deze zondag ochtend, maar het weet me ook nog niet zo te intrigeren om 45 minuten lang met de koptelefoon op de bank te liggen en alleen dit te luisteren. Daarvoor zijn de ambient stukken nog net niet sterk genoeg. Maar ze worden wel met de luisterbeurt beter.
Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds
Nils Petter Molvear is een Noorse jazz-trompetist, en is begonnen in het jazzpunk gezelschap Masquelero en is nu al weer toe aan zijn zevende solo-album. Qua stijl is het niet 'pure' jazz, maar een combinatie tussen jazz, ambient, electro en breakbeats geeft mijn research aan. Hij noemde zelf zijn vorige album zelfs progrock. Kijk, dat klinkt in ieder geval veelbelovend!
En het eerste wat me opvalt is niet eens zozeer de trompet, maar de drums. Wat zijn die goed op dit album zeg! Goede ritmes die vol afwisseling zitten. Maar ze blijven altijd in dienst staan van de trompet van Molvaer. Even verdere research geeft de informatie dat de drummer Erland Dahlen is, die ook drumde bij (onder meer) Madrugada op The Deep End, Live At Tralfamadore en op Madrugada, naast nog een heleboel andere projecten. Zeer geslaagd!
En dan de rest van de muziek. Die is verbazingwekkend rustig. Toen ik de omschrijving las had ik een veel ruiger en wilder geluid verwacht. In plaats daarvan zijn er soms lange stukken die meer richting ambient muziek gaan, met heel subtiel het trompet-spel van Molvaer en de peddel-steel gitaar van Geir Sundstol. Vooral deze pedel-steel gitaar is iets wat terug blijft komen. Er zijn zelfs 4 album tracks (Intrusions I, III, VI en VII) die verbonden zijn door de structuur van trompet en steel gitaar. Ook de titel van het album verwijst naar het toevoegen van de pedel-steel gitaar en de ommezwaai die dit betekend voor de rest van de band. De toevoeging van de electro geeft de rest van het album verder iets duisters mee, helemaal in combinatie met die alsmaar voort-stuwende drums.
Maar helemaal grijpen doet dit me (nog) niet. Het wordt wel per luisterbeurt beter, waar meer en meer subtiliteiten op zijn plek vallen. Maar toch blijft er iets ongrijpbaars hangen. Het is voor mij te rustig om als achtergrond muziek op te zetten op deze zondag ochtend, maar het weet me ook nog niet zo te intrigeren om 45 minuten lang met de koptelefoon op de bank te liggen en alleen dit te luisteren. Daarvoor zijn de ambient stukken nog net niet sterk genoeg. Maar ze worden wel met de luisterbeurt beter.
Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds
* denotes required fields.
* denotes required fields.