menu

Sturgill Simpson - Metamodern Sounds in Country Music (2014)

mijn stem
4,05 (75)
75 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: Loose

  1. Turtles All the Way Down (3:08)
  2. Life of Sin (2:26)
  3. Living the Dream (3:51)
  4. Voices (2:47)
  5. Long White Line (4:01)
  6. The Promise (4:17)
  7. A Little Light (1:39)
  8. Just Let Go (2:32)
  9. It Ain't All Flowers (6:43)
  10. Panbowl * (3:02)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 31:24 (34:26)
zoeken in:
kistenkuif
Lambchop schreef:
Volgens mij zit er wel een steel verstopt in the promise.


Lijkt erop maar is het niet. Ook niet volgens de gegevens op het hoesje. Wel veel slide op het hele album. Wat zijn stem betreft zou ik hem wel eens een heel concert willen meemaken. Bedoel jij de kexp-opname?

avatar van Wallie1985
5,0
Via een tip van Leo Blokhuis aan Nico Dijkshoor op Twitter, deze man ontdekt. De future of country music wel samen met Daniel Romano en Jamey Johnson.

Brad Paisley, Kenny Chesney, Miranda Lambert etc. zijn leuk maar dit is country muziek zoals Hank Williams, Johnny Cash, Waylon Jennings, George Jones e.v.a. het ooit bedoeld hebben.

Dat experimentele bij sommige nummers vind ik wel wat hebben.

avatar van Lura
4,5
Wallie1985 schreef:
Via een tip van Leo Blokhuis aan Nico Dijkshoorn op Twitter, deze man ontdekt.

Ja die mannen plaatsen publiekelijk hun nieuwe muzikale ontdekkingen. Ik moet zeggen dat de muzieksmaak van Nico Dijkshoorn me niet tegen valt.

avatar van Lambchop
4,0
kistenkuif schreef:
(quote)


Lijkt erop maar is het niet. Ook niet volgens de gegevens op het hoesje. Wel veel slide op het hele album. Wat zijn stem betreft zou ik hem wel eens een heel concert willen meemaken. Bedoel jij de kexp-opname?


Ok mijn fout. Ik luister nu New favorite live van allison krauss. Jerry Douglas steel solo is keihard. Ik heb hem via YouTube live gezocht maar kwam minder bij me binnen dan op plaat. Weet jij nog goeie steel nummertjes ?

avatar van Lambchop
4,0
Wallie1985 schreef:
Via een tip van Leo Blokhuis aan Nico Dijkshoor op Twitter, deze man ontdekt. De future of country music wel samen met Daniel Romano en Jamey Johnson.

Brad Paisley, Kenny Chesney, Miranda Lambert etc. zijn leuk maar dit is country muziek zoals Hank Williams, Johnny Cash, Waylon Jennings, George Jones e.v.a. het ooit bedoeld hebben.

Dat experimentele bij sommige nummers vind ik wel wat hebben.


Vind je Jason Isbell ook goed ? Americana van hoog nivo misschien een tip

kistenkuif
Lambchop schreef:

Ok mijn fout. Ik luister nu New favorite live van allison krauss. Jerry Douglas steel solo is keihard. Ik heb hem via YouTube live gezocht maar kwam minder bij me binnen dan op plaat. Weet jij nog goeie steel nummertjes ?


Nou ja een fout zou ik het niet noemen want die subtiele slide komt erg dicht in de buurt van lapsteel.

Je gretige vraag doet me grijnzen. Ik zal er eens een paar op een rijtje zetten maar dat vergt enige tijd. Want ik ben meer van de albums dan van de nummers. Je kunt alvast zelf beginnen door naar platen van de bekende steelgitaristen en hun bijdrage op albums van countrysterren te zoeken en ze te beluisteren. Sneaky Pete Kleinow , Ben Keith, Bernie Leadon, Lloyd Maines, Pete Drake, Greg Leisz en Jerry Douglas zijn een paar voorbeelden maar de groep is groot. En de albums legio.

avatar van Lura
4,5
Lambchop schreef:
Jerry Douglas steel solo is keihard.

Die speelt trouwens mee op het album van The Common Linnets

avatar van Lura
4,5
Van Greg Leisz ben ik een hele grote fan, Kistenkuif!
Aan je rijtje zou ik graag nog een willen toevoegen : Russ Pahl. Een van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Amerika. Als je de lijst bekijkt van de albums waaraan hij heeft meegewerkt, daar krijgt een paard de hik van. Gegarandeerd dat jij de nodige albums in de kast hebt staan waarop hij meespeelt, Kistenkuif.

avatar van Wallie1985
5,0
Lambchop schreef:
(quote)


Vind je Jason Isbell ook goed ? Americana van hoog nivo misschien een tip

Die kende ik al ja, schitterende plaat dat Southeastern!

avatar van Slowgaze
Wat is er precies metamodern aan?

avatar van Lambchop
4,0
kistenkuif schreef:
(quote)


Nou ja een fout zou ik het niet noemen want die subtiele slide komt erg dicht in de buurt van lapsteel.

Je gretige vraag doet me grijnzen. Ik zal er eens een paar op een rijtje zetten maar dat vergt enige tijd. Want ik ben meer van de albums dan van de nummers. Je kunt alvast zelf beginnen door naar platen van de bekende steelgitaristen en hun bijdrage op albums van countrysterren te zoeken en ze te beluisteren. Sneaky Pete Kleinow , Ben Keith, Bernie Leadon, Lloyd Maines, Pete Drake, Greg Leisz en Jerry Douglas zijn een paar voorbeelden maar de groep is groot. En de albums legio.


Hee bedankt super.

avatar van Lambchop
4,0
Lura schreef:
Van Greg Leisz ben ik een hele grote fan, Kistenkuif!
Aan je rijtje zou ik graag nog een willen toevoegen : Russ Pahl. Een van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Amerika. Als je de lijst bekijkt van de albums waaraan hij heeft meegewerkt, daar krijgt een paard de hik van. Gegarandeerd dat jij de nodige albums in de kast hebt staan waarop hij meespeelt, Kistenkuif.


russ pahl wat een lijst indd.

avatar van Ducoz
5,0
Hendrik68 schreef:
Beetje jammer dat bonus track Pan Bowl geen regulier nummer is. Album is al niet zo lang dus dat was geen enkel bezwaar geweest en bovendien is het een prachtig nummer. Hoe dan ook, dit is een enorme aanrader voor liefhebbers van o.a. Daniel Romano.


Pan Bowl staat er wel op, maar als ghosttrack op. Niet vermeld dus, maar wel op iedere versie.

kistenkuif
Omdat ik de kwaliteit van dit album hiervoor al meermaals heb bezongen mag ik wel even zondigen met het geven van een off topic tip. Komt ook door de titel. Die vind ik enigszins misleidend want zo bijzonder metamodern is de muziek nu ook weer niet. Er zijn meerdere muzikanten die country met een moderne twist hebben gemaakt. Jim White, Howe Gelb, Lambchop, Loretta Lynn/Jack White en ga zo maar door.

Tot voor kort hier over het hoofd gezien maar recent toegevoegd is het album Confidence Man (1994) van Stephen Yerkey. Dat vond ik metamodern toen ik het beluisterde. Nog steeds een favoriet. Die stem.... Tot mijn grote verbazing zelfs te beluisteren op spotify. Doen!

avatar van LuukRamaker
3,5
Mooi album, waarbij ik de zogenaamde metamoderne sound die (gelukkig slechts) hier en daar valt te bespeuren eigenlijk alleen maar storend vond. Een nummer als Long White Line sterft daardoor bijvoorbeeld nou niet bepaald in schoonheid als je het mij vraagt, en ook It Ain't The Light vind ik wat misplaatst. Nee, dit album moet het voor mij hebben van Simpsons fijne stem en het old school country sfeertje dat er tussen de korte (persoonlijke) irritatiemomenten inhangt. Doet vooral erg aan Waylon Jennings denken, zowel wat zijn stem als sommige songs betreft.

avatar van Lura
4,5
Zondag 27 juli te bewonderen in de kleine zaal van Paradiso. Benieuwd of hij het live kan waar maken.

4,0
Hmm ja goed. Het is vor mij vooral het album van de tegensteling en vertwijfeling;

Dik aan de drank en drugs maakt het de bezongen persoon (Sturgill zelf?) niet gelukkig en maakt het veel kapot. Dan liefde, het enige waar hij wel gelukkig van wordt, tot de realisatie komt dat liefde net zo verwoestend kan wezen als de alcohol en drugs..

De vertwijfeling is er ook muzikaal. Enerzijds een verlangen naar vervlogen tijden, de outlaw country met een snik uit de jaren '70. Anderzijds wordt er gestoeid met modern klinkende psychedelica, rauwe gitaarsolo's en "ruimtelijk" klinkende vocalen. CCountry from Space" zegt Sturgill zelf, zegt ook de plagerig kitscherige hoes. Echter het zet niet door, want het blijft steeds op 2 gedachten hinken. Kiezen voor het nostalgische, of het moderne? Het resultaat is twijfelend, maar die twijfel lijkt haast wel een concept.

Ik weet verder weinig van Metamodernisme, maar ik kan me zo voorstellen dat twijfel en tegenstelling een grote rol spelen in deze filosofie. Zoja, dan is het "doel" geslaagd...

avatar van BenZet
4,5
Wat een plaat, erg goed, fijne ontdekking voor mij. En hoe was hij live Lura?

4,0
Leuke plaat, live in Paradiso was niet bijzonder, was na een 35 minuten alweer weg..

5,0
Met een knipoog naar Ray Charles (de titel) en een stem die van Waylon Jennings zou kunnen zijn. Klassieke country. Genieten geblazen !!

avatar van EttaJamesBrown
Binnenkort live in Groningen bij Noorderzon. Ik ga er blind heen (ken het in het geheel niet). Living on the edge (and beyond).

avatar van Rudi S
EttaJamesBrown schreef:
Ik ga er blind heen


Neem een chauffeur mee.

avatar van EttaJamesBrown
Rudi S schreef:
(quote)


Neem een chauffeur mee.


Goed idee! Ik noem hem treinmachinist.


avatar van EttaJamesBrown
Werelds. Morgen in Paradiso. Ik laat dat aan Rudie over.

avatar van Wallie1985
5,0
Ben zeer benieuwd vanavond naar Paradiso!

avatar van Renoir
4,5
Lura schreef:
Zondag 27 juli te bewonderen in de kleine zaal van Paradiso. Benieuwd of hij het live kan waar maken.

En vanavond stond hij in de grote zaal van Paradiso. En hij maakte het meer dan waar! En Laur Jaomets trouwens ook - wat een geweldige gitarist is dat!

4,5
The Promise, het origineel is van 80s New Wave band When in Rome.
Briljant hoe Sturgill Simpson deze synthpop song heeft omgebouwd tot country ballad. Prachtig.

avatar van Zwaagje
4,0
F to the Okkel schreef:
Leuke plaat, live in Paradiso was niet bijzonder, was na een 35 minuten alweer weg..

dan was 2016 wel anders.....geweldig concert in de grote zaal.

avatar van frolunda
4,5
Mede door Sturgill's geweldige stem en de prachtige productie (het gitaargeluid komt erg goed uit de verf) blijf ik dit toch een uitstekend album vinden.Ondanks het feit dat ie op sommige nummers bijna uit de bocht vliegt.
Het merendeel van de songs is echter van grote klasse,met the Promise,Long White Line en Life of sin voorop.Één van de grootste hedendaagse Country talenten en ik kijk uit naar zijn hopelijk dit jaar te verschijnen nieuwe werk.

avatar van BenZet
4,5
Blijft een wereldplaat dit. Hopelijk snel een nieuwe met deze kwaliteit. Dus eens met frolunda

avatar van milesdavisjr
3,5
Kortgeleden ontdekt en het plaatje is blijven hangen. Het country genre ligt mij over het algemeen helemaal niet maar Simpson is voor mij (tot nu toe) de bekende uitzondering op de regel. Hij weet een eigen draai te geven aan het genre, hij deinst niet terug voor een scheutje soul, hier en daar wat blues elementen en zelfs wat progressieve stukjes in zijn muziek te verwerken. The Promise is werkelijk een fenomenaal nummer die niemand onberoerd zal laten. Turtles All the Way Down is een lekkere opener die al een tipje van de sluier prijsgeeft. It Ain't All Flowers begeeft zich ook buiten de Country gehanteerde kaders. Deze schijf (en zeker de opvolger) zal de wat breder geïnteresseerde muziekliefhebber kunnen appreciëren en desalniettemin de klassieke county fan aan zich kunnen binden. Nog een klein detail; de heerlijk doorleefde stem van Simpson. Is dan alles goed aan dit album? Zeker niet, een aantal nummers volgen het bekende country stramien en deze nummers sla ik dan ook over. Een dikke voldoende derhalve.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:48 uur

geplaatst: vandaag om 01:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.