Cymbals Eat Guitars - LOSE (2014)

Tof, ik wist niet dat er een nieuwe plaat van Cymbals Eat Guitars aankwam. Jackson, Warning en Chambers zijn al te luisteren en klinken alledrie goed. Vooral Warning, sterk einde. Het klinkt wel iets poppier, maar dat lijkt vooralsnog niet erg te zijn.

Ik ga zeer lekker op deze plaat. Jackson, XR, Laramie en Chambers zijn echt topnummers. Hun beste album tot dusver!

Lekker album hoor. Ontdek deze band pas laat via deze plaat, maar wat een heerlijke sound hebben ze zeg! Niet alles is raak, maar de opener, Warning, Place Names en de afsluiter staan hier op repeat met het mooie weer.

Ze hebben hun mojo weer terug!
Na het enigszins matte en teleurstellende Lenses Alien klinkt dit weer zoals ik van de band verwacht. Energiek onvoorspelbaar een slopend. Lekker dus

Toch ongelooflijk hoe weinig berichten er bij dit album staan, in vergelijking met een teleurstellend album als Here and Nowhere Else van Cloud Nothings. Desalniettemin is LOSE één heerlijke indie-rock plaat die van links naar rechts schiet en minstens zo goed is als de debuutplaat.

Aanstekelijke Indie Rock met de beste lyrics die ik dit jaar al gehoord heb.
De autobiografische teksten van zanger Joe D’Agostino zitten vol sprekende beelden en slimme referenties.

Zo begint 2 Hip Soul met "I learned to scream to Bone Machine", dwepend met The Pixies in zijn tienerjaren, zoals zovelen.
Jonge jaren vol drugsgebruik:
"You told me all about your new girlfriend, how she turned you on to crack
I said: Man, I can’t, my heart would explode" (Child Bride).

In XR wordt het nog duidelijker:
"The summer benzo blackouts erased my identity.
At Vintage Vinyl to score some CDs, for ripping rails not listening"
Een lijntje snuiven op een CD om de dood van een jeugdvriend te vergeten.

En dan is er nog Chambers, over zijn oude incontinente en dove hond:
"Baby's got cataractsn her coat was shining black, now it's grey and patchy
Sunshine caught in her eyes, is from a different time
Our parents got us a dog, so we'd learn about loss."

Ontroering verpakt in meeslepende rock, prachtig!

Ik ben het compleet met je eens. LOSE is tekstueel erg sterk en Chambers heeft waarschijnlijk mijn favoriete lyrics van dit jaar.

"Here's what it felt like
when I was 25
Still had my family
missed them already"

Absoluut wel één van de betere platen van 2014.

Vreemd hoor dat dit zo'n laag aantal stemmen heeft op een indie-minded site als deze, al ontdek ik m ook net pas hoor. Ik hoor vleugjes Titus Andronicus, Arcade Fire, (vroege) Band Of Horses maar vooral een behoorlijk eigen, gevarieerd geluid met meeslepende gitaren en heerlijke galmzang. Eigenlijk de indieplaat die ik heel 2014 zonder resultaat zocht. Tot nu! Of ie echt zoooo goed is zal de tijd leren (en misschien helpt Bitterzoet morgen nog een extra handje), maar voorlopig een makkelijke 4*

Sluit me geheel bij gherdt aan. Bouwt voort op de stijl van een aantal roemruchte bands beginnend met The Replacements maar ook op Modest Mouse, Built to Spill en recenter Arcade Fire, Titus Andronicus. De hoge falsetto die afwisselt met de hardcore punkzang, de melodieuze baslijntjes en de wisselwerking tussen toetsen en leadgitaar geven het geheel een eigen smoel en dan moet ik net als mijn voorgangers de persoonlijke lyrics van Joe D'Agostino noemen.

Gisteren in de Bitterzoet een spetterend optreden gezien van de band. D'Agostino heeft het uiterlijk van een macho working man (mouwloos shirt, biceps (!), gouden kettinkje) en geeft zijn gitaar een dito behandeling. Zijn gevoelige kant wordt echter gauw duidelijk. Zijn loepzuivere hoge noten kweken al gauw de nodige kippenvel en met de nodige tempowisselingen en freak-outs worden we er weer aan herinnerd dat deze band niet ons dagelijks kopje thee is. Hard werken, showmanschap en eigenzinnigheid worden tijdens dit optreden prachtig gecombineerd en dat missen we nog wel eens in het huidige indielandschap.