Cymbals Eat Guitars - LOSE (2014)

Sluit me geheel bij gherdt aan. Bouwt voort op de stijl van een aantal roemruchte bands beginnend met The Replacements maar ook op Modest Mouse, Built to Spill en recenter Arcade Fire, Titus Andronicus. De hoge falsetto die afwisselt met de hardcore punkzang, de melodieuze baslijntjes en de wisselwerking tussen toetsen en leadgitaar geven het geheel een eigen smoel en dan moet ik net als mijn voorgangers de persoonlijke lyrics van Joe D'Agostino noemen.

Gisteren in de Bitterzoet een spetterend optreden gezien van de band. D'Agostino heeft het uiterlijk van een macho working man (mouwloos shirt, biceps (!), gouden kettinkje) en geeft zijn gitaar een dito behandeling. Zijn gevoelige kant wordt echter gauw duidelijk. Zijn loepzuivere hoge noten kweken al gauw de nodige kippenvel en met de nodige tempowisselingen en freak-outs worden we er weer aan herinnerd dat deze band niet ons dagelijks kopje thee is. Hard werken, showmanschap en eigenzinnigheid worden tijdens dit optreden prachtig gecombineerd en dat missen we nog wel eens in het huidige indielandschap.