The Boo Radleys - Everything's Alright Forever (1992)

Met Giant Steps de absoluut vergeten parels uit de jaren 90. Alleen opener Spaniard al, akoestische gitaren, dreamy stem en dan die trompet, wow man, dat is zo gaaf. Duidelijke invloeden uit mid jaren 60, zelfs Beatles zijn niet ver weg. Een der beste debuuts ooit met wellicht een der mooiste openers ooit. En ja, ik weet wat ik schrijf. Rain on me dan maar. Wonderbaarlijke mengeling van shoegaze, dreampop, noise, hoop fuzz en hemelse melodieën, in aanstekelijk en geraffineerde songstructuren, bol van afwisseling in melodie, tempo en instrumenten. Wat wil je dan nog meer. Oasis was defenitely groter, maar de Boo's absoluut beter, interessanter, meer diepgang, meer verrassend ook. Met Carr als uitmuntend schrijver, etc. Te Engels helaas voor de grote doorbraak, hetgeen voor nogal veel bandjes uit dat circuit gold, destijds. Wat een gemis zeg. Enne Wake up Boo kan er echt wel ruim mee door, ofschoon een andere plaat ja. Aanstekelijke melodie, blazers swingend, well well, wake up yes