jj - V (2014)

De voorgangers bevielen me goed maar eigenlijk was het lang rustig met hier en daar even 'iets tussendoor'. Benieuwd hoe dit gaat uitpakken.

Dit zou wel eens een topplaat kunnen worden. All White Everything is alleszins al een steengoed nummer. Benieuwd of het grote publiek dit ook zal smaken!

Het is lang geleden dat jj echt van zich liet horen (op wat sporadische nummers tussendoor na) maar ze zijn terug.
Terug met de o zo herkenbare sound die soms een beetje donkerder lijkt, maar het is niet schokkend. Zingt Elin Kastlander nu af en toe wat rauwer of lijkt dat maar zo? En 'ruige' gitaren op All Ways, Always?!

Wat moet je eigenlijk nog van dit duo zeggen? Het zijn heldere, alternatieve popliedjes zoals we gewend zijn en zelfs met de titel zijn ze nu niet bepaald aan het veranderen geslagen.
Never change a winning team maar daarin schuilt wel het gevaar dat 'men' het nu onderhand wel weet.

V is gelukkig toch goed genoeg en klinkt wat voller van sound, ietsje zwaarder wellicht. Een term die dit album overigens niet goed recht doet als je er niet aan toevoegt dat dit in perspectief gezien/gehoord moet worden. Het is en blijft jj en dus krijgen we 12 heerlijke nummers voorgeschoteld die vertrouwd aanvoelen en waar je nu niet het gevoel hebt daar zo lang op gewacht te hebben. Waarschijnlijk maar goed ook dat het even geduurd heeft want nu is het toch wel weer erg fijn om te horen dat ze er nog steeds zijn.

Maar eerlijk is eerlijk: heel erg verrassen doen ze niet meer.

Na het frisse debuut (de hype rondom heb ik echter nooit begrepen) zag ik ineens deze tussen de recente releases staan. Besloot het door mij inmiddels vergeten duo weer een kans te geven, maar het bleek, net als n° 3 destijds, een zware tegenvaller te zijn.

V is tot nog toe de meest ambitieuze plaat van het duo; het eerste album wat langer dan een krappe 30 minuten duurt, en nummers van 3 minuten of langer zijn hier gebruikelijk in plaats van uitzonderlijk. De lengte is echter slechts onderdeel van het probleem van V. Cheesy lyrics in combinatie met de vrij povere productie, welke beide ontbreken aan de authenticiteit wat op het debuut nog volop aanwezig was, zorgden voor een saaie en bovenal vervelende luisterbeurt. Op momenten horen we nog de originaliteit van de oude jj terug, maar op 'All White Everything' na weet geen enkel nummer lang interessant te blijven.

Nee, wat mij betreft is jj voorlopig een one trick pony gebleken. Enkel uitbundige lofzang over een toekomstige release zou mij nog over kunnen halen om de band nog eens een kans te geven.