jj - V (2014)

Het is lang geleden dat jj echt van zich liet horen (op wat sporadische nummers tussendoor na) maar ze zijn terug.
Terug met de o zo herkenbare sound die soms een beetje donkerder lijkt, maar het is niet schokkend. Zingt Elin Kastlander nu af en toe wat rauwer of lijkt dat maar zo? En 'ruige' gitaren op All Ways, Always?!

Wat moet je eigenlijk nog van dit duo zeggen? Het zijn heldere, alternatieve popliedjes zoals we gewend zijn en zelfs met de titel zijn ze nu niet bepaald aan het veranderen geslagen.
Never change a winning team maar daarin schuilt wel het gevaar dat 'men' het nu onderhand wel weet.

V is gelukkig toch goed genoeg en klinkt wat voller van sound, ietsje zwaarder wellicht. Een term die dit album overigens niet goed recht doet als je er niet aan toevoegt dat dit in perspectief gezien/gehoord moet worden. Het is en blijft jj en dus krijgen we 12 heerlijke nummers voorgeschoteld die vertrouwd aanvoelen en waar je nu niet het gevoel hebt daar zo lang op gewacht te hebben. Waarschijnlijk maar goed ook dat het even geduurd heeft want nu is het toch wel weer erg fijn om te horen dat ze er nog steeds zijn.

Maar eerlijk is eerlijk: heel erg verrassen doen ze niet meer.