Gerry Rafferty - On a Wing & a Prayer (1992)

Ik heb dit album nog niet echt goed beluisterd. Het nummer wat mij wel direct pakte is "Love and Effection".
Ik ga het nog een paar luisterbeurten gunnen.

Geen echt slechte plaat.Rafferty borduurt voort op zijn bekende stijl.Als geheel kan het mij echter niet bekoren.Het zijn zonder meer sympatieke liedjes,maar wel wat aan saaie kant.Ik had het na 2 draaibeurten wel gehoord eigenlijk.

Ik probeer het album "Sleepwalking" uit 1982 erop te krijgen maar het wil niet lukken met de hoes. Jammer, want dat vind ik een uitschieter.

En ik heb dus deze cd met 12 tracks erop ........??? Vreemd. Bovendien is de volgorde anders. Nooit geweten dat er verschillende versies waren.
Ik heb er verder nog op staan Hang On, The Light Of Love en Life Goes On. De moeite waard alle drie. Ben dus blij dat ik de 12-track versie heb!

"Love and Effection" is echt zo'n typische Rafferty-klassieker; meeslepend, melancholisch en prachtig geproduceerd.
De rest van het album ga ik nog eens goed beluisteren.

Ik heb ook de versie - zoals stekelnootje die vermeldt - met 12 tracks. Vooral 'the light of love' is fantastisch. Het is wel zeer sentimenteel, maar voor mij heel erg pakkend.
Van de andere tracks zijn 'Love and Affection' en 'Don't speak of my heart' heel goed. Ook de rest van het album vind ik meestal zeer te pruimen. Dit album heeft in ieder geval nooit de aandacht gekregen die het verdiende.
Ik mis Gerry.

Er is alleen maar één versie, dus ik heb de tracklist aangepast.

Ook deze vanonder de kerstboom van m'n lieve vrouwtje gekregen (we weten hoe goedkoop mogelijk cd's te krijgen).

Heel vreemd dat deze cd nog ruim voorradig lijkt te zijn, dat is bij albums als North And South en Over My Head nog wel anders. Enerzijds is het weer typisch Rafferty, anderzijds is het de puntgave productie en verscheidene invloeden die het album toch weer een eigen gezicht geeft.
Hij valt ook nooit te betrappen op een compositorische uitglijer.

Don't Give Up On Me is nu weer het Tipparade-singletje. Jammer genoeg had het grote publiek het allang opgegeven met deze gigant. Rafferty weigerde compromissen te sluiten inzake de zeitgeist en platenmaatschappijen en had schijt aan commercie. Een man van standpunten en geenszins gemakkelijk in de omgang, dus moest ie ook klappen vangen. Helaas was de alcohol 'm wel te oppermachtig.

Geen uitschieters misschien, maar toch hier ook weer op een zeer hoog peil.

Nog maar weer eens de revue laten passeren, maar dit is waar Rafferty mij kwijt raakte.
Het is kwalitatief best aardig, maar ik mis gewoon te veel waar ik van op zou moeten veren.
Het was ook niet gelukkigste periode ( scheiding) en koning alcohol kreeg Gerry steeds meer in zijn greep.
Het is er van af te horen. Geen overtuigend materiaal.

The Light of Love vind ik een erg mooi nummer.

Ik zit momenteel in een Gerry Rafferty-mood. Laatst ook m'n collectie volledig kunnen maken. Na North and South waren de LP's blijkbaar op, en zijn het allemaal CD's. Nu geen enorm probleem, al heb ik graag wel een volledige collectie bij artiesten als hem.

Bij dit album heb ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant laat het me niet los, en aan de andere kant zijn er toch een aantal nummers dat ik minder vind.

Ik heb het album nu al minstens 5 keer gehoord. Ik ken het dus behoorlijk, maar kan nog niet alle nummers bij naam noemen. De opener vind ik alleszins fantastisch, en zorgde ervoor dat ik me meteen in de zetel ging zetten omdat ik opnieuw een toppertje verwachtte. Die verwachting werd maar deels ingelost, jammer genoeg.

De nummers vervelen eigenlijk ook nooit écht helemaal, maar soms maakt hij net iets teveel gebruik van clichés die ik al van mijlenver voel aankomen. Soms instrumentaal, soms tekstueel (Hurts to much, hurts to touch). En nu ik er toch dat lijntje tekst erbij haal: hoeveel keer gebruikt hij op deze plaat het woord "touch" wel niet?!

Verder krijg ik maar geen genoeg van z'n stem. Geen uitzonderlijke stem met een waanzinnig bereik, maar wel een stem die me telkens weet te raken.

Mijn waardering van dit album kan natuurlijk nog veranderen eens ik de nummers beter ken. Daarom voorlopig ook nog geen stem. Al denk ik dat hij uiteindelijk rond de 3 zal eindigen.

Momenteel vrees ik dat dit voor mij voorlopig de minste van zijn repertoire is. Heb de albums die hier na komen wel nog niet gehoord.

Ik vind de jaren 90 albums van Gerry Rafferty goed te pruimen, ook deze, mooie nummers die elkaar goed afwisselen, de samenwerking met Joe Egan is goed hoorbaar.

Deze plaat zet ik veel op net als Over My Head uit 1994, erg sentimenteel in verband met de scheiding tussen Rafferty en zijn vrouw, maar zeker het beluisteren waard. De mensen die deze plaat geen kans gunnen zouden twee keer na moeten denken, veel langdradige tracks, maar de songwriting maakt dat goed en is echt om van te smullen.

Ik begrijp dat dit album toen het uitkwam niet goed werd ontvangen en het een beetje in de vergetelheid is geraakt, Rafferty kan met dit album misschien ingehaald zijn door de tijd, het voelt misschien vrij gedateerd aan, maar dat maakt deze productie zeker niet minderwaardig in mijn optiek.

I Could Be Wrong had een hit kunnen zijn net als Right Down The Line destijds, wat een track. Stiekem mijn favoriet op deze plaat, alhoewel ik de andere tracks niet te kort wil doen.

Eén van de twee recente aankopen tijdens een korte vakantie in Münster. Deze lag voor de zeer schappelijke prijs van € 3,- in de bak. Overigens verbazingwekkend om in zo'n zaak ook titels als North & South en Sleepwalking in de rekken tegen te komen. Maar ja, die had ik al.
Sindsdien heb ik On a Wing & a Prayer al een paar draaibeurten gegeven, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Er staan onmiskenbaar goede nummers op. Ten opzichte van Sleepwalking klinkt dit album ook warmer. Maar bij een album als North & South viel het kwartje meteen.
Zijn Stealer's Wheel compaan Joe Egan doet op bijna alle tracks mee maar ook daar overvalt me een licht gevoel van teleurstelling want de beste man valt niet op in de mix tussen de andere achtergrondzangers en -zangeressen. Een beetje gevoel van een gemiste kans.
Misschien is dit zo'n album dat moet groeien door 'm vaker te draaien. Dat is op zich geen straf. En voor € 3,- heb ik in elk geval mijn Gerry Rafferty collectie weer iets completer. Als ik er in de toekomst iets zinnigers over kan zeggen ben ik wel van plan een aanvullend stukje te schrijven. Voorlopig 3,5.

Volgens mij is Joe goed te horen bij de tracks 1 2, 8, en 10, nu is I See Red een song van Gerrys broer Jim Rafferty, ik ben er nog niet helemaal over uit wie in die track de achtergrondzang verzorgt, Joe of Jim? misschien wel beiden, trouwens Jim Rafferty heeft ook goede muziek, allemaal te beluisteren via YouTube, zou er graag een CD van willen hebben, denk dat ik niet verder kom dan het zelf te branden.