Alexis Taylor - Await Barbarians (2014)

Geen hapklare brokken van Hot Chips, maar ingetogen popsongs in de beste traditie van Mark Hollis (Talk Talk).
Niet alles is even geslaagd, maar er is voldoende te ontdekken.

Alexis Taylor deed bij mij geen belletje doen rinkelen, toen ik deze plaat in mijn handen had. Mooi 180 gram vinyl en een leuke prijs. Even op internet gekeken en de gok maar gewaagd. Wel met heimwee naar vroegere tijden, toen je bij iedere platenboer de kans kreeg een plaat te beluisteren, in de hoop dat de voorganger geen luizen in de koptelefoon achter had gelaten.
Op internet las ik dat Alexis Taylor ook bekend is van Hot Chip, maar daar ken ik ook niets van.
Dus dan maar terug naar deze soloplaat (de tweede) van Alexis Taylor.
Eén woord moet direct genoemd worden : minimalistisch.
Met minimale middelen en zijn nasale zang tovert Alexis je een aantal songs voor, die alles behalve makkelijk weg happen. Je moet er wel je best voor doen om alles op waarde te schatten.
Naast minimalistisch kun je ook introvert en introspectief zetten. De nummers worden bewust klein gehouden, een enkele piano of ander instrument , spaarzaam komt er iets anders bij.
In bepaalde recensies zijn vergelijkingen met Mark Hollis van Talk Talk of de voor mij wat bekendere Robert Wyatt. Tekstueel filosofeert Alexis over gewone zaken als familie , ouder worden en relaties. Alexis bespeelt bijna alle instrumenten zelf, op de strijkers na. Vandaar ook wel de minimale aanpak, wat folk gericht, ambiente popliedjes of breekbare ballade.
Je moet er wel van houden, van deze breekbare muziek. Maar het klinkt erg mooi en wordt bij iedere keer beluisteren beter.
Verder is er een mooi boekwerkje bijgeleverd met teksten op normaal formaat, zodat je die ook kan lezen zonder vergrootglas. Ook het boekwerkje is prachtig minimaal, geheel passend bij dit album.